# Kalle Blomkvist kaj Rasmus

Astrid Lindgren

— Vi stumblas sur friponoj kaj banditoj, kien ajn vi iras, diras Anders al sia amiko Kalle Blomkvist. Kaj pri tio Anders pravas.

Certe, la majstro-detektivo nun estis forlasinta kutimon suspekti ĉiun homon en sia ĉirkaŭaĵo, sed kiam li kaj Anders kaj Eva-Lotta dum nokta ekskurso al la kastelruinoj per propraj okuloj vidas rabistojn forrabi la etan Rasmus, tiam li akceptas la batalon senhezite.

Li denove estas majstro-detektivo Blomkvist, kiu eliras nevenkita ĉiujn batalojn kun krimaj elementoj.

Legu ankaŭ la aliajn rakontojn pri la majstro-detektivo: Majstro-detektivo Blomkvist kaj Majstro-detektivo Blomkvist vivas danĝere.

La libro konsistigas KOLEKTAN BIBLIOTEKON DE ASTRID LINDGREN, belan kolektoserion, kiu ĉirkaŭprenas ĉiujn porinfanajn kaj porjunularajn librojn de Astrid Lindgren, eldonitajn de Rabén & Sjögren.

ASTRID LINDGREN

Kalle Blomkvist kaj Rasmus

Originala titolo: "Kalle Blomkvist och Rasmus"

El la sveda tradukis Irina Krotova

Ilustraĵoj de Kerstin Thorvall

## 1

Kalle! Anders kaj Eva-Lotta! Ĉu vi estas tie?"

Sixten rigardis supren al la bakista subtegmentejo por vidi, ĉu iu el la blankaj rozoj elŝovus la kapon tra la luko por respondi lian alvokon.

"Kaj kial vi ne estas tie ĉi-kaze?" kriis Jonte, kiam neniu vivo rimarkeblis en la stabo de la blankoj.

"Ĉu vi vere ne estas tie?" scivolis Sixten ankoraŭfoje sufiĉe senpacience.

La blonda kapo de Kalle Blomkvist ekvidiĝis en la subtegmenteja luko.

"Ne, ni ne estas ĉi tie", li asertis serioze. "Estas nur, ke ni ŝajnigas."

La subtila ironio en tiu frazo estis forĵetita de Sixten.

"Kion vi faras?" li volis scii.

"Jes, kion vi kredis?" diris Kalle. "Ĉu vi kredas, ke ni ludas la "panjo-paĉjo-ido"-ludon?"

"De vi oni povas atendi ion ajn. Ĉu ankaŭ Anders kaj Eva-Lotta estas tie?" scivolis Sixten.

Du kapoj elŝoviĝis apud tiu de Kalle en la subtegmenteja luko.

"Ne, ankaŭ ni ne estas ĉi tie", diris Eva-Lotta. "Cetere, kion vi volas, ruĝoj?"

"Nur frapi vin sur la kranion iomete", diris Sixten karese.

"Kaj scii, kio okazos al la Granda mumriko", daŭrigis Benka.

"Aŭ ĉu la intenco estas, ke la tutaj somerferioj pasu, antaŭ ol vi povos decidi ion?" scivolis Jonte. "Ĉu vi kaŝis ĝin aŭ ankoraŭ ne?"

Anders haste glitis suben laŭ la ŝnuro, tiu ŝnuro, kiun la blankoj uzis por rapide malsupreniri el sia stabo en la bakista subtegmentejo.

"Certe, ni kaŝis la Grandan mumrikon", li diris.

Li aliris la ĉefon de la ruĝoj, rigardis lin serioze en la okulojn kaj legis kun emfazo ĉe ĉiu vorto: "Birdo nigra kaj blanka konstruas neston ne malproksime de dezerta fortikaĵo. Serĉu nokte!"

"Kisu min", estis la sola afero, kiun la ruĝa ĉefo respondis al tiu alvoko. Tamen li tuj kunprenis siajn fidelulojn al ombrita loko malantaŭ la ribarbedoj por pli detale cerbumi tion pri la 'birdo nigra kaj blanka'.

"Aĥ, estas pigo, kompreneble", diris Jonte. "La Granda mumriko kuŝas en piga nesto, tion iu ajn bubeto povas elkalkuli."

"Jes, Jonĉjo, tion iu ajn bubeto povas elkalkuli", kriis Eva-Lotta supre el la bakista subtegmentejo. "Imagu, eĉ tia bubeto, kiel vi, povas elkalkuli tion – do vi, certe, ĝojas, ĉu ne, Jonĉjo?"

"Ĉu mi rajtas iri kaj bati ŝin?" demandis Jonte sian ĉefon. Sed Sixten pensis, ke la Granda mumriko estis pli grava ol ĉio cetera – Jonte devis rifuzi sian punekspedicion.

"Ne malproksime de dezerta fortikaĵo – povas esti nur la kastelruinoj, kiujn ili celas", flustris Benka singarde, por ke Eva-Lotta ne aŭdu tion.

"En piga nesto apud la kastelruinoj", diris Sixten kontente. "Venu, ni foriras!"

Barilpordo de la bakista ĝardeno fermiĝis post la tri kavaliroj de la Ruĝa Rozo kun knalo, kiu igis la katon de Eva-Lotta timigite saltleviĝi el sia antaŭtagmeza dormo sur la verando. Bakisto Lisander elŝovis la bonhumoran vizaĝon tra la bakeja fenestro kaj kriis al sia filino:

"Kiom da tempo pasos, vi kredas, antaŭ ol vi renversos la tutan bakejon?"

"Vi!" diris Eva-Lotta ofendite. "Ĉu ni kulpas, ke la ruĝoj marŝas kiel bizonaro? Ni vere ne krakas ĉi-maniere."

"Ĉu tiel?" diris la bakisto kaj etendis bakplaton da ĉarmaj vienaj panoj[1] al la ravitaj kavaliroj de la Blanka Rozo, kiuj ne krakis per barilpordoj.

Post momento la tri blankaj rozoj elflugis tra la barilpordo kaj fermis ĝin kun bruo, kiu igis la preskaŭ finflorintajn peoniojn sur la florbedo faligi siajn lastajn kronpetalojn kun mallaŭta trista suspiro. Ankaŭ la bakisto suspiris. Ĉu Eva-Lotta diris 'bizonaro'?

Kvietan somervesperon antaŭ du jaroj ĝi ekflamis, la milito inter la Blanka kaj la Ruĝa Rozoj. Ĝi bolis jam trian jaron, kaj neniu el la militantaj partoj aspektis esti laca. Anders, kontraŭe, kutimis rimarkigi la 30-jaran militon kiel sekvindan ekzemplon.

"Se iam ili povis daŭrigi tiom longe, do ankaŭ ni povos", li asertis entusiasme.

Eva-Lotta rigardis la aferon pli sobre.

"Imagu, kiam vi iĝos grasa maljuna kvardekjara ulo kaj kuŝos kaj ŝteliros en fosaĵoj, ĉasante la Grandan mumrikon, tio estos vere bonega kaŭzo por ridi por ĉiuj urbaj buboj."

Tio ne estis amuza penso. Ke oni estus mokata kaj – ankoraŭ pli malbone – iĝus kvardekjara, dum troviĝus aliaj feliĉuloj, kiuj daŭre estus ne pli ol dektri-dekkvarjaraj. Anders sentis decidan abomenon al tiuj buboj, kiuj iam transprenus la ludejojn kaj la kaŝejojn kaj la militon inter la rozoj kaj kiuj, krome, eble, estus arogantaj por moki lin. Lin, la ĉefon de la Blanka Rozo dum la iamaj grandaj tagoj, kiam ĉiuj ĉi mukaj buboj ne estis eĉ naskitaj!

Anders maltrankviliĝis. La vortoj de Eva-Lotta igis lin kompreni, ke la vivo estis mallonga kaj ke temis pri ludi, dum oni ankoraŭ povis.

"Neniu tamen iam amuziĝos, kiel ni", konsolis Kalle sian ĉefon. "La milito inter la Blanka kaj la Ruĝa Rozoj, ili neniam havos ion kompareblan al tio, tiuj mukuloj!"

Pri tio Eva-Lotta samopiniis. Nenio povis kompari sin kun la milito de rozoj. Kiam ili fariĝos tiaj mizeraj maljunaj kvardekjaruloj, kiajn ŝi antaŭdiris, tiam ili tamen memoros sian mirindan somerludon. Kaj ili neniam povos pensi pri ĝi sen rememori, kiel sentiĝis kuri nudpieda sur la mola herbo de la Prerioj dum frusomeraj vesperoj, kiel varme kaj amike la rivera akvo lirlis sub la piedoj, kiam oni trotis laŭ la ponteto de Eva-Lotta survoje al iu decida batalo, kaj kiel varme la suno lumis tra la malfermitaj lukoj en la bakistan subtegmentejon, ĝis kiam la ligna planko mem en la stabo de la Blanka Rozo odoris je somero. Jes, la milito de rozoj estis, sendube, ludo por ĉiam ligita kun la somerferioj kaj teneraj ventoj kaj la klara sunbrilo! Aŭtuna mallumo kaj vintra frosto kunportis neeviteblan interrompon en la batalo pri la Granda mumriko. Tuj kiam la lernejo komenciĝis, ĉesis ĉia malamikeco, kaj ĝi ekflamis denove nur kiam la kaŝtanarboj de la Ĉefa strato ekfloris denove kaj nottabelo de la printempa semestro estis kontrolita de la kritikaj gepatraj okuloj.

Sed nun estis somero, kaj la milito de rozoj floris, konkurante kun la veraj rozoj en la bakista ĝardeno. Policasistanto Björk, kiu patrolis sur la Flanka strato, komprenis, kio okazas, kiam li vidis unue la ruĝojn pafe preterkuregi, kaj post kelkaj minutoj – la blankojn per sama sovaĝa galopo veni hastante kaj preni la vojon supren al la kastelruinoj. Eva-Lotta sukcesis nur krii 'Saluton, onklo Björk', antaŭ ol ŝia blonda hararo malaperis malantaŭ la plej proksima domangulo. Policasistanto Björk ridetis al si mem. Imagu, tiu Granda mumriko – kiom malmulte la buboj tamen bezonis por amuziĝi! La Granda mumriko estis ja nura ŝtono, nenio alia ol stranga ŝtoneto, kaj tamen ĝi sufiĉis por daŭrigi la militon de rozoj. Jes, jes, kiam temis pri milito, plej ofte necesis tiom malmulte! Policasistanto Björk suspiris, kiam li pensis pri kiom malmulte necesis. Poste li iris per firma paŝado trans la ponton por rigardeti aŭton, kiu staris mise parkita ĉe la alia riverbordo. Atinginte la duonvojon, li haltis kaj fiksrigardis filosofe suben en la akvon, kiu mallaŭte lirlis sub la pontarko. Tie venis malnova ĵurnalo, drivante kun la fluo. Ĝi balanciĝis malrapide sur la ondoj kaj sciigis per granda titolo informon, kiu estis nova hieraŭ aŭ antaŭhieraŭ aŭ, eble, pasintsemajne. Policasistanto Björk legis ĝin foreste.

NETRABATEBLA MALPEZMETALO –

REVOLUCIO EN LA MILITINDUSTRIO

Sveda sciencisto solvas problemon, kiu okupas esploristojn en la tuta mondo.

Policasistanto Björk suspiris ankoraŭfoje. Imagu, se homoj volus limigi sin per militi pro grandaj mumrikoj! Tiam necesus neniu militindustrio!

Sed nun li devis rigardi tiun mise parkitan aŭton.

"En la sorpo malantaŭ la kastelruinoj – tie ili serĉos unue", asertis Kalle kaj faris gajan kaprosalton pro kontento ĉe tiu penso.

"Certe", diris Eva-Lotta. "Ĉar nenio kompareblas kun piga nesto".

"Kaj tial mi ankaŭ enmetis tien etan mesaĝon al la ruĝoj", diris Anders. "Kaj kiam ili tralegos ĝin, tiam ili terure koleriĝos. Mi kredas, ke ni povas halti ĉi tie kaj atendi ilian atakon."

Rekte antaŭ ili sur altaĵo la malnovaj kastelruinoj levis sian rompitan volbon al la palblua somera ĉielo. Ili ripozis tie forlasitaj, — malafabla, malnova kastelo, kiu jam antaŭ jarcentoj estis forlasita al soleco kaj kadukiĝo. Profunde sub si ĝi havis la ceterajn urbajn konstruaĵojn, kie nur unu kaj alia domo kvazaŭ hezitante estis grimpinta sur la krutaĵon kaj proksimiĝinta al la giganto supre sur la altaĵo. Kiel la plej avangarda posteno, duonvoje al la ruinoj situis malnova vilao, duone kaŝita malantaŭ abunda vegetalaro de kratago, siringarbedoj kaj ĉerizarboj. Kaduka barilo ĉirkaŭis la etan idilion. Kaj kun la dorso, komforte apogita al tiu barilo, Anders decidis ĝisatendi retiriĝon de la ruĝoj.

"Ne malproksime de dezerta fortikaĵo", diris Kalle kaj ĵetis sin en la herbon apud Anders. "Tio dependas ja de tio, kiel oni komprenu tion. Se ni komparas al distanco de ĉi tie kaj ĝis la Suda poluso, do ni povis kaŝi la Grandan mumrikon en ĉirkaŭaĵo de Hässleholm[2] kaj tamen aserti, ke tio estas 'ne malproksime de dezerta fortikaĵo'."

"Vi pravas", diris Eva-Lotta. "Ni neniam estis dirintaj, ke la piga nesto devas troviĝi precize antaŭ angulo de la kastelruinoj. Sed la ruĝoj estas tro malspritaj por kompreni tion."

"Ili devus danki nin sur siaj genuoj", diris Anders sombre. "Anstataŭ kaŝi la Grandan mumrikon en la ĉirkaŭaĵo de Hässleholm, kiu alie troviĝus en atingo de la mano, ni kaŝis ĝin ĉi tie, tute apud la Eklund-vilao – ni estas vere ĝentilaj."

"Jes, ni estas vere ĝentilaj", ridis Eva-Lotta kontente. Poste ŝi diris ion tute neatenditan: "Vidu, jen sidas bubeto tie ene sur la veranda ŝtuparo!"

Kaj tiel estis. Sur la veranda ŝtuparo sidis bubeto. Kaj nenio plia necesis, por ke Eva-Lotta forgesu la Grandan mumrikon por iom. La kuraĝa Eva-Lotta, kiu estis tiom brava batalanto, havis siajn momentojn de virina svago – neniel helpis, ke la ĉefo provis komprenigi al ŝi, ke tiel ne decis en la milito de rozoj. Anders kaj Kalle fariĝis ĉiam same surprizitaj kaj konfuzitaj pri la konduto de Eva-Lotta, tuj kiam ŝi rimarkis etan infanon proksime. Laŭ kompreno de Anders kaj Kalle, ĉiuj bubetoj estis same stultaj kaj klopodplenaj kaj malsekaj kaj mukaj. Sed Eva-Lottan ili efikis, kvazaŭ ili ĉiuj estus etaj ĉarmaj steloj. Kiam ŝi venis en sorĉozonon de tia stelo, ŝia knabeca eta amazona korpo moliĝis, kaj ŝi kondutis en tia maniero, kiu, laŭ Anders, estis absolute malsaĝa, etendis la brakojn al la bubo kaj ekhavis subite voĉon, kiu plenis je mirindaj karesaj sonoj kaj kiu igis Kallen kaj Anders ektremi pro malplaĉo. La aŭdaca, kuraĝega Eva-Lotta, kavaliro de la Blanka Rozo, estis kvazaŭ forblovita. Kaj mankis nur, ke la ruĝoj surprizu ŝin en tia horo de svago – tio fariĝus makulo sur ŝildo de la Blanka Rozo, kiu ne estus facile viŝebla, kredis Kalle kaj Anders.

La bubo sur la veranda ŝtuparo, sendube, rimarkis, ke io nekutima okazis antaŭ lia barilpordo, ĉar nun li alvenis malrapide trotante laŭ la ĝardena padeto. Li subite haltis, kiam li ekvidis Eva-Lottan.

"Saluton", li diris iom hezite.

Eva-Lotta staris antaŭ la barilpordo kaj surhavis tion, kion Anders nomis 'idiota rideto'.

"Saluton", ŝi diris. "Kiel vi nomiĝas?"

La bubo fiksrigardis ŝin per malhela, serioza, blua okulparo kaj ne ŝajnis aparte impresiĝema al la idiota rideto.

"Rasmus mi nomiĝas", li diris kaj desegnis per la dika piedfingro sur gruzo de la ĝardena padeto. Poste li venis pli proksimen. Li elŝovis la etan kuspitan, lentugan nazon tra la latoj en la barilpordo kaj ekvidis Kallen kaj Anders sidi sur la herbo ekstere. Lian seriozan vizaĝon fendis larĝa, admiroplena rideto.

"Saluton", li diris. "Mi nomiĝas Rasmus."

"Jes, ni aŭdis tion", diris Kalle superece.

"Kiom vi aĝas?" demandis Eva-Lotta.

"Kvin jarojn", diris Rasmus. "Sed sekvan jaron mi fariĝos sesjara. Kiomaĝa vi fariĝos sekvan jaron?"

Eva-Lotta ridis.

"Sekvan jaron mi fariĝos maljuna onklino", ŝi diris. "Cetere, kion vi faras ĉi tie, ĉu vi loĝas ĉe Eklund?"

"Tute ne ja", diris Rasmus. "Mi loĝas ĉe mia paĉjo".

"Ĉu li loĝas ĉi tie en la Eklund-vilao?"

"Klaras, ke jes", diris Rasmus ofendite. "Alie mi ja ne povus loĝi ĉe li, komprenu."

"Pura logiko, Eva-Lotta", diris Anders.

"Ĉu ŝi nomiĝas Ejva-Lotta?" demandis Rasmus kaj montris al Eva-Lotta per la dika piedfingro.

"Jes, ŝi nomiĝas Ejva-Lotta", diris Eva-Lotta. "Kaj ŝi pensas, ke vi estas plaĉa."

Kaj ĉar la ruĝoj ankoraŭ ne videblis, ŝi haste grimpis trans la barilpordon en la ĝardenon de Eklund al la plaĉa infano.

Rasmus ne povis ne rimarki, ke estis almenaŭ unu, kiu interesiĝis pri li, kaj li decidis esti ĝentila responde. Temis nur pri elpensi ion priparolindan.

"Mia paĉjo faras platojn", li diris post matura meditado.

"Ĉu li faras platojn?" diris Eva-Lotta, "ĉu li estas ladaĵisto?"

"Tute ne", diris Rasmus. "Li estas profesoro, kiu faras platojn."

"Ho, do estas bone. Tiam li, eble, povas fari platon por mia paĉjo", diris Eva-Lotta. "Li estas bakisto, komprenu, kaj li bezonas kiom ajn multe da platoj."

"Mi petos mian paĉjon, ke li faru platon por via paĉjo", diris Rasmus amike kaj ŝovis sian manon en tiun de Eva-Lotta.

"Aĥ, Eva-Lotta, ne zorgu pri la bubeto", diris Anders. "La ruĝoj povas veni kiam ajn."

"Estu trankvila", diris Eva-Lotta. "Mi estos la unua, kiu batos ilin sur la kranion."

Rasmus gapis al Eva-Lotta admiroplene.

"Kiun do vi batos sur la kranion?" li demandis.

Kaj Eva-Lotta rakontis. Pri la gloroplena milito inter la Ruĝa kaj la Blanka Rozoj. Pri furiozaj persekutoj laŭlonge de la stratoj kaj la stratetoj, pri danĝeraj komisioj kaj sekretaj ordonoj kaj ekscitaj ŝteliradoj en mallumaj noktoj. Pri la respektinda Granda mumriko kaj pri la ruĝoj, kiuj estis baldaŭ emerĝontaj, koleraj kiel vesparo, kaj pri kiom luksa batalo tiam okazos.

Kaj Rasmus komprenis. Finfine li komprenis, kio estis celo de la vivo. Tio estis esti blanka rozo, io pli mirinda ne povis ekzisti. Plej profunde en lia kvinjara animo naskiĝis ĉi-momente furioza sopiro pri povi esti kiel ĉi tiu Ejva-Lotta kaj Anders kaj – kiel do tiu alia nomiĝis? – Kalle! Povi esti same granda kaj forta kaj povi bati la ruĝojn sur la kranion kaj eligi batalkrion kaj ŝteliri kaj ĉio cetera. Li rigardis supren al Eva-Lotta per la okuloj, kiuj plenplenis je lia sopiro, kaj diris petege:

"Ejva-Lotta, ĉu ne povas ankaŭ mi fariĝi blanka rozo?"

Eva-Lotta donis al lia lentuga nazo ludoplenan klaketon.

"Ne, Rasmus, vi estas ankoraŭ tro eta", ŝi diris.

Tiam Rasmus koleriĝis. Sankta furiozo ekregis lin, kiam li aŭdis tiujn malamindajn vortojn – 'vi estas tro eta'. Ĉiam kaj ĉiam li devis aŭdi tion. Li gapis kolere al Eva-Lotta.

"Do mi pensas, vi estas stulta", li diris. Post kiam li konstatis tion, li forlasis ŝin al ŝia sorto. Li iros kaj demandos tiujn knabojn anstataŭe, ĉu li ne rajtis fariĝi blanka rozo.

Ili staris ĉe la barilpordo kaj rigardis interesite for al la ŝtipobudo.

"Hej, Rasmus", diris tiu, kiu nomiĝis Kalle, "kies motociklo estas ĉi tio?"

"De paĉjo, kompreneble", diris Rasmus.

"Ho, ĉielo!" diris Kalle. "Profesoro, kiu veturas per motociklo, kiel tio devas aspekti? Mi pensas, la barbo implikiĝos en la radoj."

"Kiu barbo?" diris Rasmus kolere. "Mia paĉjo havas neniun barbon."

"Ĉu vere?" diris Anders. "Ĝin ja havas ĉiuj profesoroj."

"Imagu, ke ili ĝin ne havas", diris Rasmus kaj iris per dignoplena paŝado reen al la verando. Ĉiuj ĉi infanoj estis stultaj, kaj li ne plu intencis babili kun ili.

Kiam li atingis sekuran lokon sur la verando, li turnis sin kaj kriis al la triopo ĉe la barilpordo:

"Fi, diablo, kiom stultaj vi estas! Mia paĉjo estas profesoro sen barbo, kiu faras platojn."

Kalle, Anders kaj Eva-Lotta rigardis amuzite la koleran etan figuron sur la verando. Ili ja ne intencis inciti lin. Eva-Lotta faris kelkajn rapidajn paŝojn por ĵeti sin post li kaj konsoli lin iom, sed ŝi haltis abrupte. Ĉar en la sama momento la pordo malfermiĝis malantaŭ Rasmus kaj iu eliris. Estis sunbruna juna viro, proksimume 30-jara. Li firme ĉirkaŭprenis Rasmus kaj ĵetis lin sur sian ŝultron.

"Vi diris prave, Rasmus", li diris. "Via paĉjo estas profesoro sen barbo, kiu faras platojn."

Li venis irante laŭ la sablopadeto kun Rasmus sur la ŝultro, kaj Eva-Lotta konfuziĝis iom, ĉar ŝi ja estis en la privata teritorio.

"Ĉu vi vidas nun, ke li ne havas barbon?" kriis Rasmus triumfante al Kalle, kiu daŭre restis ĉe la barilpordo, hezitante. "Do li, certe, povas veturi per motociklo", daŭrigis Rasmus.

Per sia interna vido li vidis paĉjon kun longa, flirtanta barbo, kiu implikiĝis en la radoj, kaj tio estis ege abomeninda vidaĵo.

Kalle kaj Anders klinis sin ĝentile.

"Rasmus diras, ke onklo faras platojn", diris Kalle, por eviti temon de la barbo.

La profesoro ridis.

"Jes, oni povas nomi tion preskaŭ tiel", li diris. "Platojn... malpezmetalon... Mi faris etan eltrovon, komprenu."

"Kiun do eltrovon?" demandis Kalle interesite.

"Mi inventis manieron fari malpezmetalon netrabatebla", diris la profesoro. "Ĝuste tion Rasmus nomas 'fari platojn'."

"Jes, sed pri tio mi legis en ĵurnaloj", diris Anders arde. "Do onklo ja estas fama, sciu!"

"Jes, do li, certe, estas fama", asertis Rasmus el sia alta pozicio. "Li ankaŭ havas neniun barbon. Jen kiel."

La profesoro ne komencis disputi pri sia famo.

"Nun, Rasmus, ni hejmeniru kaj matenmanĝu", li diris. "Mi fritos ŝinkon por vi."

"Mi ne sciis, ke onklo loĝis ĉi tie en la urbo", diris Eva-Lotta.

"Nur por la somero", diris la profesoro. "Mi luis ĉi tiun domaĉon por la somero."

"Ĉar paĉjo kaj mi devas havi somerferiojn ĉi tie, dum panjo kuŝas en kuracejo", diris Rasmus. "Ni du estas tute solaj. Jen kiel!"


## 2

Gepatroj ofte estis ĝeno, kiam oni estis militonta. Ili miksiĝis en la militadon en multaj diversaj manieroj. Fojfoje spickomercisto Blomkvist ekhavis la ideon, ke lia filo devis helpi en la butiko dum la plej urĝaj horoj. Kaj la poŝtestro senĉese venis kun stulta propono, ke Sixten devis rasti ĝardenajn padetojn kaj tondi gazonojn. Vane Sixten provis igi sian patron kompreni, ke sovaĝa ĝardena vegetalaro estis multe pli bela. La poŝtestro nur skuetis senkomprene la kapon kaj montris senvorte al la herbotondilo.

Ankoraŭ pli obstina kaj postulema estis ŝuisto Bengtsson. Li estis devinta komenci gajni monon per si mem, kiam li estis dektrijara, kaj tion ankaŭ lia filo devis fari, kredis la ŝuisto. Tial li penis per dura mano teni Anders ĉe la ŝuista stablo dum la somerferioj. Sed Anders iom post iom evoluigis mirindan teknikon eviti ĉiun atencon kontraŭ sia ora libero. Tial la tabureto, kie Anders devis sidi, estis plejparte vaka, kiam la ŝuisto venis suben en sian metiejon por inici sian plej aĝan filon en misterojn de la metio.

Vere humana estis nur paĉjo de Eva-Lotta.

Nur ke vi estu feliĉa kaj afabla kaj ne faru tro multe da petolaĵoj, do mi ne miksiĝas en tion, kion vi faras", diris la bakisto kaj metis karese sian patran manon sur la blondan verton de Eva-Lotta.

"Tian paĉjon oni devus havi", diris Sixten amare kaj per laŭta voĉo por superi krakon de la herbotondilo.

Estis nun la dua fojo dum tre mallonga tempo, kiam lia senkompata patro devigis lin fordoni sin al la ĝardena prizorgo.

Benka kaj Jonte pendis sur la barilo kaj gapis kunsente la penojn de Sixten. Ili provis konsoli lin per ardaj rakontoj pri siaj propraj ĝenoj. Benka vere estis plukinta ribojn dum la tuta antaŭtagmezo kaj Jonte estis vartinta siajn etajn gefratojn.

"Jes, ĉi-maniere oni ja estas devigata voki noktojn por helpo, se oni devas vipi la blankojn", diris Sixten ĉagrenite. "Oni ja havas neniun liberan horon dum la tuta tago, tiel ke oni sukcesu prizorgi almenaŭ la plej necesajn aferojn."

Jonte kapjesis konsente.

"Vi prave diris! Ĉu ni ne vipu la blankojn ĉi-nokte?"

Sixten tuj forĵetis de si la herbotondilon.

"Vi ja ne estas stulta, Jonĉjo", li diris. "Venu, ni iru en la stabon kaj havu militkonsilon."

Kaj poste en la stabo de la ruĝoj en la garaĝo de Sixten oni planis noktan batalon. Poste Benka estis sendita kun alvoko de la ruĝa ĉefo al la blankoj.

Anders kaj Eva-Lotta sidis en la bakista laŭbo kaj atendis, ke la spicbutiko de Blomkvist fermiĝu por ĉi-tago kaj Kalle liberiĝu. Ili ludis gomokuon[3] kaj manĝis prunojn por pasigi la tempon. En la varma julia sunbrilo la blanka ĉefo aspektis malstreĉita kaj ne tro militema. Sed li vigliĝis, kiam li ekvidis Benkan veni kuretante laŭ la ponteto de Eva-Lotta tiel, ke la akvo ŝprucis ĉirkaŭ liaj nudaj piedoj. Enmane Benka tenis paperon, kaj tiun paperon li transdonis kun dignoplena klino al la blanka ĉefo, post kio li haste malaperis laŭ sama vojo, per kiu li estis veninta.

Anders elkraĉis prunkernon kaj legis laŭtvoĉe:

Ĉi-nokte en la lunbrilo oni aranĝas

festenon en la kastelo de miaj prapatroj.

Ĉar la Ruĝa Rozo festos la gloran

rekonkeron de la Granda mumriko el ungegoj de la paganoj.

Averto!!! Ne ĝenu nin!!! Ĉiu ŝteliranta

merdulo de la Blanka Rozo estos senkom-

pate ekstermita.

Sixten

Nobelo kaj ĉefo de la Ruĝa Rozo

Atentu! Je la 12-a en la kastelruinoj.

Anders kaj Eva-Lotta rigardis unu la alian kaj subridis kontente.

"Venu, ni iru kaj sciigu al Kalle", diris Anders kaj ŝovis la paperflokon en la pantalonpoŝon. "Atentu mian vorton – ni preparas nin por nokto de la longaj tranĉiloj."

* * *

'En la lunbrilo' dormis la urbeto profunde kaj senzorge kaj havis neniun ideon pri nokto de la longaj tranĉiloj. Ankaŭ policasistanto Björk, kiu malrapide promenis laŭlonge de la senhomaj stratoj, havis neniun ideon pri tio. Ĉio estis silenta – la sola afero, kiun li aŭdis, estis la sono de liaj proproaj kalkanumoj kontraŭ la ŝtona pavimo. La urbo dormis en lunbrila torento, kaj la klara lumo super la stratoj kaj la placo perfidis nenion pri nokto de la longaj tranĉiloj. Sed ĉirkaŭ la dormantaj domoj kaj la ĝardenoj kuŝis profundaj ombroj, kaj se policasistanto Björk estus iom pli atentema, li rimarkus, ke tie ene en malhelo troviĝis vivo. Li rimarkus, ke oni iris piedpinte kaj ŝteleme kaj flustris. Li aŭdus, ke fenestro akurate malfermiĝas en la vilao de bakisto Lisander, kaj li vidus Eva-Lottan veni elgrimpante per la ŝtupetaro. Li aŭdus Kallen mallaŭte fajfi signalon de la Blanka Rozo for ĉe angulo de la domo Blomkvist kaj videtus Anders, antaŭ ol li malaperis malantaŭ la ŝirmanta ombro de la siringa heĝo.

Sed policasistanto Björk estis sufiĉe dormema kaj sopiris nur, ke lia deĵoro finiĝu iam, kaj tial li ne komprenis, ke tio estis nokto de la longaj tranĉiloj.

La povraj sensciaj gepatroj de la blankaj kaj la ruĝaj rozoj dormis trankvile en siaj litoj. Neniu zorgis demandi ilian opinion pri noktaj trejnadoj, sed Eva-Lotta por certeco estis skribinta mesaĝon kaj metinta ĝin sur sian kapkusenon, enkaze se iu hazarde rimarkus, ke ŝi estis malaperinta. Tie estis skribite tute trankvilige:

Saluton al vi! Okazigu neniun tumulton! Mi nur foriris kaj militas kaj hejmenvenos baldaŭ, mi kredas, tralala.

Eva-Lotta

"Nur kiel pura profilaktika aranĝaĵo", ŝi klarigis al Kalle kaj Anders, kiam ili grimpis laŭ la kruta vojo supren al la kastelruinoj.

La magistratdoma horloĝo ĵus estis batinta la dekduan, la tempo venis.

"'La kastelo de miaj prapatroj' – Dio min gardu", diris Kalle. "Kion Sixten celas per tio? Kiom mi scias, ĉi tie neniam loĝis poŝtestro."

La kastelruinoj kuŝis antaŭ ili en la lunbrilo kaj vere ne aspektis aparte poŝtece.

"Ordinara fanfarono de la ruĝoj, komprenu", diris Anders. "Ili bezonas disciplinon. Kaj krome ili havas la Grandan mumrikon."

Profunde enkore Anders tute ne estis malkontenta pri tio, ke la ruĝoj finfine estis trovintaj la ĝustan pigan neston kaj rekonkerintaj la Grandan mumrikon. La premisoj de la milito de rozoj estis ja tiaj, ke la trezoro jen kaj jen ŝanĝis sian posedanton.

* * *

Sufiĉe anhelaj post la peniga suprengrimpo, ĉiuj tri atendis iom, antaŭ ol eniri la ruinojn. Ili staris kaj aŭskultis la silenton kaj pensis, ke ĉio aspektis sufiĉe mallume kaj danĝere tie ene sub la profundaj volboj. Tiam ili aŭdis el la senlumo fantoman voĉon, kiu kriis:

"Nun fariĝos batalo inter la Ruĝa kaj la Blanka Rozoj, kaj miloj kaj miloj da animoj iros en morton kaj en mallumon de la pereo!"

Kaj poste – akra, terura rido, kiu eĥis inter la ŝtonaj muroj. Kaj poste – silento, timinda silento, kvazaŭ tiuj, kiuj ridis, estus surprizitaj de sia propra teruro pro iu nekonata danĝero en la mallumo.

"Batalo kaj venko", kriis Anders decide kaj ĵetis sin abrupte en la ruinojn. Kalle kaj Eva-Lotta sekvis lin.

Ĉe taglumo ili estis ĉi tie sennombrajn fojojn. Sed neniam nokte. En la memorinda kazo ili eĉ estis enŝlositaj en la ruina kela etaĝo. Tio estis sufiĉe malagrable, sed ili ne povis memori, ke tio estis tiom koŝmare, kiel ĉi tio – meze de la nokto enveni nekonatan senlumon, kie io ajn povis embuski inter la ombroj. Ne nur la ruĝoj. Ne, tute ne la ruĝoj, sed fantomoj kaj spiritoj, kiuj, eble, venĝis sian detruitan noktan kvieton per etendi nodoplenan skeletan manon el iu truo en la muro, kie oni malpleje supozis tion, kaj sufoki onin.

Anders kriis 'Batalo kaj venko' ankoraŭfoje por vigligi ilian kuraĝon, sed tio sonis tiom terure ĉi tie en la silento, ke Eva-Lotta, tremante, petis lin ĉesi.

"Kaj ne forlasu min", ŝi aldonis. "Ĉar mi malbonfartas kune kun fantomoj."

Kalle frapetis ŝin trankvilige sur la dorson, kaj ili singarde antaŭeniris. Ĉe ĉiu paŝo ili haltis kaj aŭskultis. Ie en tiu mallumo troviĝis la ruĝoj – ĉar estis ja iliaj ŝtelirantaj piedoj, kiujn oni aŭdis, almenaŭ oni devis esperi tion. Jen kaj jen la luno lumis enen tra la krevinta volbo, kaj tiam oni vidis ĉion preskaŭ same klare, kiel tage, la malglatajn murojn kaj la ŝtonplenan plankon, kie oni devis observi siajn paŝojn por ne stumbli. Sed kien la lunlumo ne povis penetri, tie estis nur minacantaj ombroj kaj timiga mallumo kaj obtuza silento. Kaj el la silento oni povis, se oni aŭskultis atente, distingi svagan flustron, mallaŭtan susurantan flustron, kiu enfluis oniajn orelojn kaj plenigis ilin per teruro.

Eva-Lotta timis. Ŝi malrapidigis sian paŝadon. Kiu flustris? Ĉu estis la ruĝoj aŭ estis nur velkanta eĥo de antaŭlonge mortintaj voĉoj, kiuj konserviĝis inter la ŝtonaj muroj? Ŝi etendis la manon por konvinki sin, ke ŝi ne estis sola. Ŝi bezonis senti jaketon de Kalle kontraŭ siaj fingropintoj kiel ŝirmilon kontraŭ la embuskanta koŝmaro. Sed troveblis neniu jaketo kaj neniu Kalle, sed nura nigra malplena spaco. Eva-Lotta eligis muĝon de teruriĝo. Tiam el profunda niĉo en la muro etendiĝis brako kaj kaptis ŝin en sufokantan brakumon. Eva-Lotta kriis. Ŝi kriis, ĉar ŝi kredis, ke tio estis lasta minuto de ŝia vivo.

"Ŝtopu la buŝon", diris Jonte. "Vi sonas ja kiel nebulsireno."

Kara maljuna Jonte! Eva-Lotta subite tiom multe ŝatis lin. Kaj ili batalis silente kaj tenere en la malluno.

Enkore ŝi scivolis amare, kien Anders kaj Kalle malaperis. Sed poste ŝi aŭdis voĉon de la ĉefo:

"Kial vi krias, Eva-Lotta? Kaj kie okazas tiu festeno, sincerdire?"

Jonte ne estis aparte forta, kaj la fortikaj pugnetoj de Eva-Lotta baldaŭ liberigis ŝin. Ŝi hastis antaŭen al la senluma koridoro tiom rapide, kiom ŝi povis, kaj Jonte sekvis ŝin obstine post la kalkanoj. Iu venis ankaŭ el la alia direkto, kaj Eva-Lotta batis furioze ĉirkaŭ si por liberigi la vojon. Sed ĉi tiu malamiko estis pli forta. Eva-Lotta sentis siajn brakojn katenitaj en firman brakumon – tio estis Sixten, kompreneble – sed Eva-Lotta ne donos al li facilan matĉon, ne, vere!

Ŝi streĉis ĉiun muskolon en sia korpo kaj donis al li per la kapo puŝon sub la mentonon.

"Aj", li diris, la kontraŭulo! Kaj estis la voĉo de Kalle, kiu diris tion.

"Kio estas al vi?" diris Eva-Lotta, "kial vi batas?"

"Kial vi mem batas" diris Kalle, "kiam oni venas kaj volas helpi vin?"

Jonte ridis ravite kaj ekhastis foriri el la danĝera najbareco. Sola kun du blankaj rozoj en senluma koridoro li ne volis esti. Li kuris tiom rapide, kiom li povis, al la luma embrazuro por elveni al la kastela ĝardeno, kaj li kriis por adiaŭo:

"Jen bone! Draŝu unu la alian zorge, do tion evitos ni."

"Post li, Eva-Lotta!" kriis Kalle, kaj kune ili impetis tra la koridoro.

Sed ekstere en la kastela ĝardeno la ĉefoj jam renkontiĝis kaj batalis unu kontraŭ la alia. Armitaj ĉiu per sia ligna glavo, ili skermis unu kontraŭ la alia en la lunbrilo. Eva-Lotta kaj Kalle tremis pro streĉo, kiam ili vidis la nigrajn ombrojn peli unu la alian ĉirkaŭ la remparita ĝardeno. Ho, tio estis vera milito de rozoj! Ĝuste inter tiaj malnovaj mezepokaj muroj militantoj devus renkontiĝi en la nokta duelo. Ĉi tiel, kompreneble, okazis, kiam la vera batalo flamis inter la veraj Ruĝa kaj Blanka Rozoj kaj miloj kaj miloj da animoj iris en morton kaj en mallumon de la pereo! Kiel eta aĉa malvarma bloveto, flirtis tra ilia konscio ideo pri kiel tio estis tiun fojon, kiam la milito de rozoj ne estis nur amuza ludo. Ĉar ĉi tiu lunbrila duelo sentiĝis subite ne kiel ludo. Tio estis batalo pri vivo kaj morto, kiu povis finiĝi nur per tio, ke unu el la nigraj ombroj, kiuj nun ĵetis sin tien-reen laŭlonge de la kastelaj muroj, finfine fariĝus muta kaj neniam plu moviĝus.

"Miloj kaj miloj da animoj...", flustris Kalle al si mem.

"Ho, silentu", diris Eva-Lotta. Ŝiaj okuloj fiksiĝis sur tiuj batalantaj ombroj, kaj ŝi tremis pro ekscitiĝo. Iom for de ŝi staris Benka kaj Jonte kaj spektis same spirmanke la bolantan batalon. Ili atakis, la ombroj, kaj refutis atakojn kaj proksimiĝis kaj retiriĝis kaj atakis denove. Tute silentaj ili estis, oni aŭdis nur la teruran klakon, kiam la glavoj kruciĝis.

"Benu ilin por ripozo per lulkanto de la glav'[4] ", deklamis Benka. "Kaj batu lin tiel, ke nur ŝprucu ĉirkaŭ li", li aldonis por rompi tiun hororan sorĉon, per kiu la glitantaj ombroj efikis lin.

Tiam Eva-Lotta vekiĝis kaj elspiris kun refaciliĝo. Aĥ, estis ja nur Anders kaj Sixten, kiuj batalis per du lignaj glavoj!

"Forpelu lin el la kastelo de liaj prapatroj", kriis Kalle kuraĝige al sia ĉefo.

La ĉefo faris ĉion, kion li povis. Certe, li ne sukcesis forpeli Sixten el la kastelo de liaj prapatroj, sed per sia nuda hakanta glavo li pelis lin malantaŭen al la pumpilo meze de la kastela ĝardeno. Apud la pumpilo estis malprofunda fontano, plena je malklara akvo. Kaj ne povis okazi pli bone ol ke la ruĝa ĉefo ĉe malakurata paŝo malantaŭen falis en la fontanton.

Kalle kaj Eva-Lotta superis per sia jubilkriego ĉagrenplenajn protestojn de la ruĝoj. Sed Sixten leviĝis el la banujo, kaj nun li estis kolera. Li venis kurante al Anders kiel incitita bovo, kaj por varieco Anders decidis fuĝi. Hikante pro rido, li impetis al la kastelĝardena muro kaj ekgrimpis. Sed antaŭ ol li sukcesis leviĝi, Sixten atingis la muron kaj ekgrimpis post li.

"Kien vi iros?" incitis Anders kaj rigardis suben al sia persekutanto. "Vi ja devas ĉeesti la festenon en la kastelo de viaj prapatroj?"

"Mi nur forŝiros viajn harojn unue", asertis Sixten.

Anders rapidis laŭlonge de la murkresto facilpiede. Enkore li scivolis, kio okazus, se Sixten atingus lin. Interbatiĝi ĉi tie supre estus ege danĝere por la vivo, ĉar sube laŭlonge de unu flanko de la kastela muro faŭkis abismo. Sixten bezonis nur peli lin dudek metrojn orienten, do ne plu troviĝus eta mola herba deklivo antaŭ la muro en la homa alto sub li, sed timiga profundaĵo je minimume tridek metroj. Nun estis nenio, kio malhelpis al Anders grimpi suben de la muro, antaŭ ol li estus veninta tiom longen, sed pri tio li eĉ ne pensis. Tio, kio estis danĝera, estis amuza, kaj ĉi tiu nokto estis farita por danĝeroj. Eble, estis iaspeca lunfrenezo, kiu atakis lin, ĉar li sentis sovaĝan deziron agi plej heroece. Li volis fari ion, kio povus igi la ruĝojn fakte anheli.

"Venu ja, eta Sixten", li logis. "Ĉu vi sekvas min al promeno en la lunbrilo?"

"Estu trankvila, mi venas", grumblis Sixten. Li komprenis, kion Anders intencis fari, sed Sixten ne estis tiu, kiu anhelis tiom facile.

La muro estis proksimume dudek centimetrojn larĝa, tio estis taŭga promenvojo por tiu, kiu kutimiĝis ekvilibri sur mallarĝa flanko de la trabo en la lerneja gimnastikejo.

Nun Anders atingis la orientan angulon. Tie troviĝis eta ronda platformo, bunkro, kaj ĉi tie la muro turnis sin suden kaj sekvis en la abismon.

Ander faris kelkajn provajn paŝojn. Ĉi-momente li aŭdis en si voĉon de la racio, kaj ankoraŭ ne estis tro malfrue obei ĝin. Ĉu li faru tion aŭ ne?

Sixten nun estis maltrankvilige proksimiĝinta, kaj li rikanis ravite, kiam li rimarkis, ke Anders hezitis.

"Jen venas tiu, kiu vidos sangon de via koro", li diris amike. "Vi ja ne timas, ĉu?"

"Timas?" diris Anders kaj ne plu hezitis. Per kelkaj fulmrapidaj paŝoj li denove estis sur la muro. Nun estis neniu reveno. Almenaŭ kvindek metrojn li devis ekvilibri laŭlonge de tiu abismo sub li. Li provis ne rigardi suben, rigardis nur rekte antaŭen laŭlonge de la muro, kiu etendiĝis antaŭ li en la lunbrilo, kiel arĝenta rubando. Tre longa arĝenta rubando – kaj mallarĝa! Subite tiom maltrankvilige mallarĝa! Ĉu tial liaj kruroj sentiĝis tiom strange molaj sub li? Li volonte ŝatus turni sin por vidi, kie estis Sixten. Sed li ne kuraĝis, kaj krome, tio ja ne estis necesa. Ĉar nun li aŭdis la spiron de Sixten tuj malantaŭ si. Sufiĉe nervozan spiron li aŭdis. Sixten, sendube, timis... ankaŭ li. Anders mem estis tute ĝismorte terurita, estus sensence aserti ion alian. Kaj for ĉe la bunkro la aliaj rozoj estis suprengrimpintaj. Ili staris tie kaj gapis en la plej profunda teruro frenezaĵojn de siaj ĉefoj.

"Jen venas tiu... kiu vidos... sangon de via koro", murmuris Sixten, sed lia sangavido ne plu sonis tre kredinde.

Anders cerbumis. Nature, oni povis salti suben en la kastelan ĝardenon. Sed tio estis tamen distanco je tri metroj suben ĝis la malglata ŝtonpavimo. Oni ne povis treniĝi suben malrapide kaj singarde, ĉar antaŭ ol oni povu ektreniĝi, oni devis ĉi-kaze igi la genuojn fleksiĝi supre sur la muro. Kaj Anders sentis neniun deziron fleksi la genuojn tute apud minacoplena abismo. Ne, la sola farebla afero estis daŭrigi kaj ne forpreni siajn dolorantajn okulojn de la bunkro tie for ĉe la kontraŭa angulo, kie troviĝis la sekureco.

Eble, Sixten fakte ne same timis. Ĉiuokaze li daŭre havis iom da sia sombra ŝercema naturo. Anders aŭdis lian voĉon malantaŭ si.

"Mi proksimiĝas", li diris. "Mi proksimiĝas kaj baldaŭ mi faros krurhokon[5] al vi. Tio estos amuze."

Tio tute ne estis dirite kiel minaco kaj ne estis konsiderinda serioze. Sed por Anders tio fariĝis fatale. Nura imago pri tio, ke iu de malantaŭe farus krurhokon al li, timigis lin ĝismorte. Li duonturnis sin al Sixten kaj ŝanceliĝis.

"Gardu vin", kriis Sixten maltrankvile.

Tiam Anders ŝanceliĝis ankoraŭfoje... Kaj de la bunkro sonis je la sama momento hororkrio. Ĉar al sia neimagebla teruriĝo la rozoj vidis la blankan ĉefon flugi kap-antaŭen suben en la abismon.

Eva-Lotta kuntiris la palpebrojn. Malesperaj pensoj trafulmis ŝian kapon... Kie, ho, kie troviĝis iu homo, kiu povis helpi ilin... kiu irus kaj rakontus al sinjorino Bengtsson, ke Anders batiĝis ĝismorte... kion ili dirus hejme?

Tiam ŝi aŭdis la voĉon de Kalle, akran pro ekscitiĝo.

"Vidu, li pendas en la arbedo!"

Eva-Lotta malfermis la okulojn kaj gapis terurite suben en la abismon. Kaj tie vere pendis Anders. Eta arbedo estis enradikiĝinta en la kastela muro iom pli sube, kaj ĝi estis lerte kaptinta la blankan ĉefon, kiam li venis flugante renkonte al certa morto.

Unue Eva-Lotta ne povis vidi Sixten. Teruro igis ankaŭ lin ruliĝi suben, sed li havis sufiĉe da spiritĉeesto, ke li ruliĝis en la kastelan ĝardenon, kie li, certe, batis la genuojn kaj la manojn ĝissange, sed tamen li gardis la vivon.

Ĉu Anders sukcesus gardi la vivon, tio estis pli dubinda. Tiu eta arbedo estis tiom mizera, kaj ĝi fleksiĝis tiom maltrankvilige sub lia pezo. Kiom longa tempo pasus, antaŭ ol ĝi ellasus sian apogon kaj ekirus por eta flugpromeno suben en la profundaĵon kun Anders kiel pasaĝero?

Eva-Lotta veis.

"Kion ni faru, kion en la tuta mondo ni faru?" ŝi diris kaj gapis al Kalle per la okuloj, kiuj estis nigraj pro malespero.

Majstro-detektivo Blomkvist devis, kiel kutime, gvidi, kiam minacis danĝero.

"Tenu vin, Anders", li kriis. "Mi alportos ŝnuron."

Ili estis trejnintaj lazoĵetadon ĉi tie supre ĉe la kastelruinoj pasintsemajne. La ŝnuro devis daŭre kuŝi ie, nepre devis.

"Hastu, Kalle", kriis Jonte, kiam Kalle elkuris tra la kastelĝardena pordego.

"Hastu, hastu!" ili ĉiuj kriis, kvankam tio, sincerdire, estis superflua alvoko. Kalle ne povis hasti pli ol li jam hastis.

Dumtempe ili penis kuraĝigi Anders.

"Nur estu trankvila", kriis Eva-Lotta. "Kalle venos baldaŭ kun ŝnuro."

Anders bezonis ĉiun eblan konsolon. Ĉar lia situacio estis vere malagrabla. Li malrapide leviĝis en la sidantan pozicion, kaj nun li sidis kaj rajdis sur la arbedo, kiel sorĉistino sur sia balailo. Li ne kuraĝis rigardi suben en la profundaĵon. Li ne kuraĝis krii. Li ne kuraĝis moviĝi. Li kuraĝis nenion. Li povis nur atendi. Malespere li gapis al la arbedo. Ĝi fleksiĝis sube ĉe la radiko, la ŝelo fendiĝis en erojn, kaj li povis vidi la blankajn fibrojn tie ene, kiuj tordiĝis kaj krakis. Se Kalle ne baldaŭ venos, necesos neniu ŝnuro.

"Kial li neniam venas?" singultis Eva-Lotta, "kial li ne povas hasti?"

Se ŝi nur scius, kiom Kalle hastis. Li rondiris kiel vespo kaj serĉis ĉie. Serĉis, serĉis, serĉis... Sed troviĝis ja neniu ŝnuro.

"Helpu", flustris Kalle angore.

"Helpu", flustris Anders per palaj lipoj, sidante sur sia arbedo, al kiu restis tiom mallonga tempo kreski kaj verdi.

"Oj oj oj", diris Sixten supre sur la bunkro, "oj oj oj!"

Sed tiam venis Kalle – finfine – kaj li havis la ŝnuron.

"Eva-Lotta restas tie supre kaj observas", li komandis. "Vi ceteraj malsuprenvenas ĉi tien."

Nun ĉio devis pasi rapide. Kalle scias, kion li devas fari. Eltrovi ŝtonon kaj ligi firme al unu finaĵo de la ŝnuro. Ĵeti ĝin super la muron, prefere sen trafi Anders en la kranion. Esperi, preĝi kaj deziri, ke Anders kaptu finaĵon de la ŝnuro antaŭ ol estos tro malfrue.

Manoj kaj fingroj fariĝas tiom mallertaj, kiam afero estas urĝa. Tiom terure urĝa. Sube sidas Anders kaj gapas per brulantaj okuloj supren al la muro. Ĉu la savo neniam venos? Jes, ĝi venas. Jen la ŝnuro serpentumas super la muro. Sed tro longe for. Ĝi estas ekster atingo de liaj sopirantaj manoj.

"Iom pli dekstren", krias Eva-Lotta el sia observejo.

Kalle kaj la ceteraj sub la muro ŝiras kaj trenas la ŝnuron kaj provas turni ĝin pli proksimen al Anders. Sed tio ne sukcesas. Ĝi, evidente, fiksiĝis en iu malglataĵo sur la murkresto.

"Mi ne eltenos", flustras Eva-Lotta. "Mi ne eltenos."

Ŝi vidas la knabojn vane ŝiri kaj treni la ŝnuron. Ŝi vidas senpovan angoron de Anders... Kaj ŝi vidas la arbedon klini sin ĉiam pli kaj pli profunde suben al la abismo... ho, Anders, la plej blanka blanka rozo, ĉefo de la Blanka Rozo!

"Eĉ unu plian sekundon mi ne eltenos!"

Per fulmrapidaj, facilaj, nudaj piedoj ŝi elkuras sur la muron. Kuraĝon, Eva-Lotta! Ne rigardu suben en la profundaĵon, nur kuru antaŭen al la ŝnuro, klinu sin, jes, jes, klinu sin, kvankam la kruroj tremas, malimpliku la ŝnuron, transmetu ĝin, turnu sin sur la mallarĝa muro kaj kuru reen al la bunkro.

Ŝi faras tion – kaj ploras furioze poste.

Sed Kalle mallevas la ŝnuron. La ŝtono balanciĝas antaŭ Anders. Malrapidege li etendas siajn fingrojn al ĝi. La arbedo fleksiĝas ankoraŭ pli longen suben, kaj Eva-Lotta kaŝas la vizaĝon en la manojn. Sed ŝi ja devas observi, ŝi devas devigi sin vidi... jen... jen... jen la arbedo cedas, la radikoj ne plu kapablas sidi firme en la rokkrevaĵo. Eva-Lotta vidas ion verdan, kio malrapide glitas suben kaj malaperas. Sed en la plej lasta momento Anders ekkaptis la ŝnuron.

"Li kaptis ĝin", krias Eva-Lotta akre. "Li kaptis ĝin!"

Ili staras en cirklo ĉirkaŭ Anders poste kaj tiom multe ŝatas lin kaj tiom ĝojas, ke li ne sekvis la arbedon en la abismon. Kalle kaŝe etendas sian manon kaj tuŝetas lian brakon. Li estas afabla, Anders – ĉiuokaze estas bone, ke li vivas!

"La arbedo, ĝi iris al diablo", diras Eva-Lotta, kiel resumante, kaj ĉiuj ridas ravite. Estas, sincerdire, terure amuze, ke la arbedo iris al diablo.

"Kion vi intencis fari sube en la arbedo?" diras Sixten. "Ĉu vi volis serĉi birdajn ovojn?"

"Jes, mi pensis, ke vi, eble, bezonis kelkajn kuiritajn ovojn por festeno en la kastelo de viaj prapatroj", diras Anders.

"Sed estis ne malproksime de tio, ke vi mem fariĝus kuirita ovo", diras Kalle. Kaj ili ridas multe pri tio. Haha, vere ne estis tre malproksime de tio, ke Anders fariĝus kuirita ovo!

Sixten frapas sin sur la genuojn kaj ridas pli ol iu alia. Tiam li sentas, ke liaj vunditaj pateloj doloras. Kaj li malvarmas en siaj malsekaj vestoj.

"Venu, Benka kaj Jonte, nun ni foriras!"

Sixten ekmarŝas per vigla galopo al la kastelĝardena pordego, kaj liaj fideluloj sekvas lin. En la pordego li turnas sin kaj mangestas gaje al Kalle kaj Anders kaj Eva-Lotta.

Ĝis, etaj merduloj el la Blanka Rozo", li krias. "Morgaŭ ni ekstermos vin de la tera surfaco."

Pri tio li eraras, la ruĝa ĉefo. Pasos kelka tempo, antaŭ ol la rozoj batalos denove.

## 3

La tri blankaj rozoj vagis hejmen ĝojaj kaj kontentaj. La nokto estis utila, kaj la aventuro de Anders ne ŝancelis lian mensekvilibron. Ili havis enviindan kapablon de junaj animoj — preni la momenton precize kiam ĝi venas. Dum Anders pendis en la arbedo, ili estis ekster si pro angoro, sed kiel utilis timi poste? Ĉio ja pasis bone, kaj Anders ne estis ŝokita eĉ en malpleja maniero. Li ne intencis sonĝi iujn inkubojn pri ĉi tiu eta travivaĵo, li intencis hejmeniri kaj dormi trankvile kaj en plena espero vekiĝi al tago da novaj danĝeroj.

Sed en la steloj estis skribite, ke neniu el la blankaj rozoj dormus ĉi-nokte.

Ili revenis anservice laŭ la mallarĝa padeto suben al la urbo. Aparte lacaj ili ne estis, sed Kalle oscedis terure kaj diris, ke tio pri dormi nokte fakte ja fariĝis vere populare en kelkaj lokoj, kaj oni povis ja ĉiam provi tion kaj vidi, kiel oni ŝatis tion.

"Rasmus, li, certe, ŝatas tion", diris Eva-Lotta amoplene kaj haltis antaŭ la Eklund-vilao. "Ho, kiom dolĉa li devas esti, kiam li dormas!"

"Ne, ne, ne, Eva-Lotta", diris Anders petege, "ne rekomencu nun!"

Jes, certe, kaj Rasmus, kaj lia paĉjo dormis en tiu tempo en sia soleca vilao. Unu fenestro en la supra etaĝo restis malfermita, kaj blanka kurteno flirtis, kvazaŭ ĝi volus gesti al la tri noktaj vagantoj sur la padeto ekstere. Tiom silente, tiom mute estis, ke Anders nevole mallaŭtigis la voĉon por ne veki tiujn, kiuj dormis maltantaŭ la flirtanta kurteno.

Sed estis iu, kiu ne estis same respektoplena, kiam temis pri onia sonĝo. Iu, kiu venis per aŭto, kies kreskanta grumblado rompis la silenton. Oni povis aŭdi ĝin leviĝi laŭ la deklivo, poste ĝi bremsis kun incita grinco – kaj poste refariĝis muteco kaj silento.

"Kiu do en la tuta mondo venas per aŭto en tiu tempo?" diris Kalle.

"Tio ne koncernas vin", diris Anders mallonge. "Venu nun, kion vi atendas, sincerdire?"

Sed profunde sube en la animo de Kalle la dormema majstro-detektivo levis la kapon.

Estis tempo, kiam Kalle fakte neniam estis Kalle, sed sinjoro Blomkvist, la majstro-detektivo, la sagaca, la malcedema, kiu gardis sekurecon de la socio kaj kiu dividis siajn kunfratojn ĉefe en du kategoriojn – 'arestitajn' kaj 'ankoraŭ ne arestitajn'. Sed Kalle iom post iom prudentiĝis, kaj ekde nun estis nur unikaj kazoj, kiam li sentis sin kiel granda majstro-detektivo.

Tio estis tia kazo. Tio estis absolute tia kazo.

Tiu, kiu venas per la aŭto, kien li iros? Troviĝas nur unu vilao ĉi tie supre, la Eklund-vilao – ĝi situas kiel la plej avangarda punkto je longa distanco super la ceteraj urbaj konstruaĵoj. Ne ŝajnas, ke la profesoro en la vilao atendas viziton, la domo dormas. Ĉu povas esti amanta paro en la aŭto, kiu veturis ĉi tien supren por sidi kaj romantikumi? Ĉi-kaze estis amanta paro absolute sen kono de la loko. La vera romantika loko ĉi tie en la urbo situas en la tute kontraŭa direkto. Kaj oni devas ja esti tute senkonscia pro amo por kapti la ideon elekti ĉi tiun kurban kaj malglatan vojon por nokta aŭta romantikumo. Sed kiu do estas, kiu venas per tiu aŭto? Vera responsa majstro-detektivo ne povas lasi tion neesplorita. Tiel simple ne decas.

"He, aŭdu, ĉu ni ne povas atendi iom kaj vidi, kiu venas?" diris Kalle.

"Kial do?" diris Eva-Lotta. "Ĉu vi kredas, ke lupfantomo kuras?"

Ŝi ne estis finparolinta, kiam du viroj emerĝis antaŭ barilpordo de la vilao ne pli ol je dudek kvin metroj de ili. Oni povis aŭdi la barilpordon grinci svage en siaj ĉarniroj, kiam la duopo malrapide malfermis ĝin kaj eniris. Jes, ili fakte eniris!

"Rapide en la fosaĵon", flustris Kalle furioze, kaj sekundon poste ili ĉiuj tri kuŝis tie kun la nazoj tiom super rando de la fosaĵo, ke ili povu vidi, kio okazis en ĝardeno de la profesoro.

"Aĥ, ili, eble, estas invititaj al la profesoro", flustris Anders.

"Tion vi kredis, jes", diris Kalle.

Se ĉi tiuj uloj estis gastoj de la profesoro, do ili kondutis vere strange. Enkaze se oni estas kara gasto, oni, certe, ne ŝteliras, kvazaŭ oni timus esti kaptita. Oni ne faras turnon ĉirkaŭ la domo, oni ne iras kaj ne palpas la pordojn kaj la fenestrojn. Kara gasto, kiu trovas la domon ŝlosita, ne leviĝas per ŝtupetaro al malfermita fenestro en la supra etaĝo kaj ne grimpas enen laŭ la muro.

Sed ĝuste tion ili faris, tiuj du noktaj vizitantoj.

"Mi mortas", anhelis Eva-Lotta. "Vidu, ili fakte engrimpas!"

Kaj tion, sendube, ili faris, se oni povis kredi ateston de siaj okuloj.

Ili kuŝis en la fosaĵo kaj gapis terurite al la malfermita fenestro kun la ludoplene flirtanta kurteno. Pasis eterno. Eterno da atendo. Eterno da aŭskultado sen alia sono, krom ilia maltrankvila spiro kaj la svaga siblo de la mateniĝa vento en la ĉerizarboj.

Finfine unu el la duopo reelvenis sur la ŝtupetaron. Li portis ion en la brakumo. Kion do, je nomo de la ĉielo, li portis?

"Rasmus", flustris Eva-Lotta kaj iĝis blankvizaĝa. "Vidu, ili forrabas Rasmus."

Ne, tio tamen ne povis esti ebla, pensis Kalle. Tio tutsimple ne okazis. Ne ĉi tie. En Ameriko, eble – pri tio oni legis en ĵurnaloj – sed ne ĉi tie.

Evidente, tio, tamen, povis okazi ankaŭ ĉi tie. Estis Rasmus, kiun li portis, tiu viro. Li tenis lin akurate en sia brakumo, kaj Rasmus dormis.

Kiam la viro kun sia portaĵo estis malaperinta tra la barilpordo, Eva-Lotta eksplodis pro forta singulto. Ŝi turnis la kadavrece palan vizaĝon al Kalle kaj veis, precize kiel ŝi faris, kiam Anders pendis en la arbedo:

"Kion ni faru, Kalle, kion ni faru?"

Sed Kalle estis tro ŝancelita por povi doni saĝan respondon. Li pasigis nervoze la fingrojn tra la harojn kaj balbutis.

"Mi ne scias... Ni... Ni devas kuri kaj venigi onklon Björk... Ni devas..."

Li luktis furioze por superforti la aĉan paralizon, kiu faris tiel, ke li ne povis pensi klare. Ĉi tie rapide devis okazi io, sed li ne estis homo, kiu kapablis elkalkuli, kio. Ili neniam havus tempon venigi la policon, kiom li komprenis post pli detala pripenso. Tiuj firponoj havus tempon forrabi dekduon da bubetoj, antaŭ ol la polico sukcesus veni tien, kaj krome...

Jen li revenis, la viro. Nun li ne portis Rasmus.

"Li metis lin en la aŭton, kompreneble", flustris Anders.

Eva-Lotta respondis per sufokita singulto.

Ili sekvis la infanrabiston per la okuloj, kiuj estis rondaj pro teruriĝo. Ho, ke ekzistis tiom abomenindaj homoj... tiom diablaj friponoj...!

Jen malfermiĝis la veranda pordo, kaj la kunkrimulo ekvideblis.

"Hastu, Nicke[6]", li kriis per basa voĉo. "La afero devas esti aranĝita baldaŭ."

Li, kiu nomiĝis Nicke, per kelkaj fulmrapidaj paŝoj ektroviĝis sur la verando, kaj poste ili ambaŭ malaperis en la vilao denove.

Tiam Kalle vigliĝis.

"Venu", li flustris nervoze, "venu, ni devas forrabi reen Rasmus!"

"Se ni sukcesos, jes", diris Anders.

"Se ni sukcesos, jes, jes, se ni sukcesos", diris Kalle. "Kie, vi kredas, staras la aŭto?"

Ĝi staris for ĉe la kresto de la monteto. Ili impetis tien. Ili kuris laŭlonge de la fosaĵa rando rapide kaj silente, kaj ili sentis furiozan triumfon ĉe penso, ke ili estis tuj elŝirontaj Rasmus el ungegoj de la banditoj. Furiozan triumfon kaj same furiozan timon.

En la plej lasta momento ili malkovris, ke la aŭto estis gardata. Ĉe la kontraŭa vojrando staris viro. Sed, feliĉe, li turnis la dorson al ili kaj estis absorbita per multe privata okupo, alie li ne povus eviti vidi ilin. Jen ili sukcesis fulmrapide ĵeti sin malantaŭ kelkajn ŝirmantajn arbedojn. Tio okazis en la lasta sekundo. La viro, evidente, aŭdis iun sonon, kiu maltrankviligis lin, ĉar li turnis sin haste kaj transiris al la ilia vojrando. Li staris kaj gapis suspekteme rekte en la arbedojn, kie ili kuŝis. Ĉu vere li ne aŭdis iliajn martelantajn korojn kaj anhelantan spiron?

Ŝajnis mirakle, ke li ne aŭdis. Li staris dum kelka tempo kaj aŭskultis, poste li returnis sin al la aŭto kaj enrigardis tra la flanka vitro. Vagis maltrankvile tien-reen sur la vojo. Haltis fojfoje kaj gapis persiste for al la vilao. Eble, li pensis, ke ili estis for tro longe, liaj kunkrimuloj.

Sed malantaŭ la arbedoj regis plena malespero. Kion oni povis fari por Rasmus, dum tiu figuro iris tie? Eva-Lotta ploris, tiel ke Kalle devis puŝi ŝin al la talio por silentigi ŝin kaj por ke tio helpu iom kontraŭ lia propra angoro.

"Plendo kaj malfeliĉo", diris Anders, "kion ni faru, sincerdire?"

Tiam Eva-Lotta energie glutis singulton kaj diris:

"Mi devas penetri en la aŭton al Rasmus. Se li devas esti forrabita, do ankaŭ mi devas. Li ne estos sola kun aro da malbonuloj, kiam li vekiĝos."

"Jes, sed...", diris Kalle.

"Ne babilu", diris Eva-Lotta. "Iru kaj faru iom da suspektinda susuro en la arbedoj iom for de ĉi tie, tiel ke la viro forgesu pri la aŭto por iom."

Anders kaj Kalle gapis terurite al ŝi, sed ili vidis, ke ŝi decidis firme. Kaj kiam Eva-Lotta decidis ion firme, ili sciis pro sia sperto, ke nenio estis farebla.

"Lasu min fari tion anstataŭe", diris Kalle petege, sed li sciis anticipe, ke tio neniel utilos.

"Kuru", diris Eva-Lotta. "Hastu, hastu!"

Ili faris laŭ ŝia peto. Kaj antaŭ ol ili malaperis, ili aŭdis malantaŭ si ŝian flustrantan voĉon:

"Mi estos kiel patrino por Rasmus. Kaj mi lasos spuron post mi, se mi povos. Tiel, kiel Hans kaj Greta faris, vi scias."

"Bonege", diris Kalle. "Ni venos post vi kiel du spurhundoj."

Ili mansvingis kuraĝige al ŝi kaj kuris sensone for inter la arbedojn.

Ho, estas bone povi ŝteliri silente ĉe tiaj kazoj! Ne vane oni daŭrigis la militon de rozoj tiom longe. Oni ricevis certan trejnon embuski ĉe sentinela posteno. Kiel, ekzemple, tiu idioto sur la vojo! Li devas gardi Rasmus, tian komandon li ricevis. Kaj li vagas fidele tien-reen inter la aŭto kaj la vilao. Tien-reen. Tien-reen. Sed poste li subite aŭdas suspektindan krakon en la arbedoj je kelka distanco. Kaj tiam li devas, kompreneble, iri tien kaj vidi, kio povas esti. Saltas decideme trans la fosaĵo kaj plonĝas inter la avelarbedojn. Tre streĉite kaj tre atente, jes ja, li estas tiom observema! Sed estas la aŭto, kiun li devas gardi, la kreteno! Kio ne povas okazi ĉe la aŭto, dum li serĉas inter la avelarbedoj? Serĉas tute vane! Ĉar li nenion trovas tie, tute nenion. Tie, certe, kuŝas du knaboj, kuntiriĝinte malantaŭ arbedo, sed ilin li ne vidas. Kaj li pensas en sia naiveco, ke li misaŭdis aŭ, eble, estis iu besto, kiu susuris inter la arbedoj. Observema viro li, certe, estas, tion tamen li ĵus pruvis. Kaj li estas vere kontenta pri si mem, kiam li revenas al la aŭto.

Kaj nun ili finfine venas, liaj kunkrimuloj. Ankaŭ la du embuskantoj, kiuj kuraĝas akurate rigardi el la avelarbeda densejo, vidas ilin.

"Vidu, la profesoro", flustras Kalle. "Vidu, ili forrabas ankaŭ la profesoron!"

Ĉu tio estas vero – ĉu ĉio ĉi ne estas nura sonĝo? Ĉu vere estas la profesoro, kiun ili pelas antaŭ si al la aŭto? Furioze protestante, la kolera, la malespera profesoro kun la manoj, ligitaj malantaŭ la dorso kaj kun ŝtopilo en la buŝo.

Tio similis sonĝon kaj estis terure, sed tio estis neniu sonĝo. Nun komencas mateniĝi, kaj oni vidas ĉion tiom timinde klare. La polvo, kiun la profesoro kirlas per siaj malcedemaj piedoj, tio estas neniu sonĝo. Ankaŭ la krako, kiam la aŭtopordeto refermiĝas malantaŭ li, estas vero. Nun la aŭto impetas suben laŭ la monteto kaj malaperas. La vojo kuŝas malplena en la klara mateniĝa lumo. Ĉio ĉi, eble, povus esti sonĝo, se en la aero ne restus malforta odoro de benzino. Kaj se ne restus kuŝi eta malseka naztuko ĉe la vojrando. La naztuko de Eva-Lotta.

La urbo dormas tie sube, sed baldaŭ ĝi vekiĝos. La unuaj sunradioj brilas jam inter la orizitaj turpintoj de la magistratejo.

"Ho vi, sankta Moses", diris Kalle.

"Jes, sankta Moses", diris Anders. "Kion vi atendas, Kalle? Ĉu vi estas majstro-detektivo Blomkvist aŭ ne?"

## 4

La vojo serpentumas kaj kurbiĝas kaj penetras milde tra la verda somera pejzaĝo. Ĝi ĉirkaŭiras malglatajn montetojn, etajn brilantajn lagojn, pinajn bosketojn, kuras inter blankaj betultrunkoj, preter florantaj herbejoj kaj kampoj, preter ondantaj grenkampoj. Per multaj zigzagoj ĝi iom post iom elvenas al marbordo.

Kaj tiel elvenas, certe, en ĉi tiu bela somera mateno ankaŭ granda nigra aŭto, kiu per furioza rapido turniĝas ĉirkaŭ la kurbiĝoj kaj eksplodigas polvonubon super la flavaj galioj ĉe la vojrando. Tio estas tute ordinara aŭto. Sed atenta spektanto tamen trovus, ke estas io stranga pri ĝi. Ĉar ĝi lasas tiom mirindan spuron post si. Tra la malfermita flanka vitro jen kaj jen elŝoviĝas knabina mano, kaj poste oni povas sur la gruza vojo trovi etajn ruĝajn paperŝiraĵojn kaj fojfoje – blankajn bulkerojn. Jes, ĝuste bulkerojn! Ĉar Eva-Lotta ne estus bakista filino, se ŝi ne havus ĉiaman rezervon da bulkoj en la poŝoj. La ruĝaj paperŝiraĵoj estas pecetoj de afiŝo, forŝirita de lanternofosto, ĝuste kiam ŝi ŝteliris en la aŭton al la dormanta Rasmus. 'Granda somera festo' estas skribite sur la afiŝo per blankaj literoj. 'Tombolo Dancejo Kafejo.' Dio benu La Sportasocion de Lillköping[7] pro tiu afiŝo! Ĉar la vojaĝo, evidente, estos longa, kaj por kiom sufiĉos kelkaj bulkoj? Eva-Lotta devas baldaŭ komenci porciigi ilin kaj la paperŝiraĵojn. Ĉe ĉiu vojforko devas kuŝi brilanta ruĝa peceto. Ĉar kiel alie la savontoj povos scii, kiun vojon ili devas preni? Cetere, ĉu venos iuj savontoj? Kaj se ne, kiel la aventuro finiĝos?

Eva-Lotta ĉirkaŭrigardas en la aŭto kaj analizas la situacion. Jen la profesoro sidas apud ŝi sur la malantaŭa benko, daŭre ligita, kun la ŝtopilo en la buŝo kaj malespero en la okuloj. Ĉe unu flanko de li sidas tiu, kiu gardis la aŭton tiom zorge. Sur la antaŭa benko sidas li, kiu nomiĝas Nicke, kaj tenas la dormantan Rasmus en la brakumo. Apud li ĉe la stirilo – la alia fasadgrimpinto – li nomiĝas Blom[8], ĝis ĉi tiu momento Eva-Lotta jam eksciis tion. Ŝi ĉirkaŭprenas la tuton per la rigardo kaj lasas ĝin poste vagi plu eksteren tra la vitro. Estas sveda somera pejzaĝo, tra kiu ili kuregas antaŭen, tio estas sendube. La matura sekala kampo kun lekantoj kaj cejanoj estas la plej sveda. Ankaŭ la blankaj betultrunkoj. Estas nur ĉi tiu aŭto kaj iliaj strangaj pasaĝeroj, kiuj estas fremdaj ĉi tie, ili estas el amerika gangsterfilmo. La koro de Eva-Lotta batas iom pli forte, kiam ŝi pensas, ke tiuj du uloj sur la antaŭa benko fakte estas rabistoj. Rabistoj – tio ŝajnas tiom idiote en tia sunplena sveda etoso! Rabistoj devas veni veturante dum pluvego en malluma aŭtuna vespero en Ĉikago!

Nicke sentas, certe, ŝian malaproban rigardon en la nukon, ĉar li turnas sin kaj gapas malkontente al ŝi.

"Kiu diablo petis vin miksiĝi en ĉion ĉi?" li diras. "Kial vi enrampis la aŭton, stulta bubino?"

Eva-Lotta timas. Sed tamen ŝi ankoraŭ pli koleras. Kaj ŝi ne intencas lasi tian bruton rimarki, kiom angorplena ŝi estas.

"Ne zorgu pri mi", ŝi diras. "Vi prefere elpensu, kion vi diros, kiam la polico venos kaj prenos vin!"

La rigardo de la profesoro aspektas kuraĝige, kaj tio fortigas ŝian animon. Ŝi estas dankplena, ke li ĉeestas, kvankam li estas senhelpa ĝuste nun. Li tamen estas plenkreskulo, kiu subtenas ŝin.

Nicke grumblas minacoplene, sed turnas sin for de ŝi sen diri ion pli. Li havas larĝan nukon kaj blondajn harojn, kiuj bezonus tondon, pensas Eva-Lotta. Longen suben sur lian kolon kreskas multe da lanugo. Kiel aspektas la cetero de li? Personaĵoj, pensas Eva-Lotta. Se Kalle estus ĉi-tie, do li tuj komencus rimarki personaĵojn! Estus plej bone, ke ŝi faru tion anstataŭ li, tiel ke ŝi povu helpi la policon. Se nur ŝi iam havos okazon rakonti siajn observojn al la polico!

Li havas paron da stultaj kaj ruzaj okuloj, tiu Nicke, kaj malbelan, bonkoran, ruĝan vizaĝon. Jes, la vizaĝo fakte estas bonkora, kvankam li aspektas tiom sombra ĝuste nun. Ne aparte talenta, pensas Eva-Lotta kaj flatas sin mem, ke ŝia notado de la personaĵoj estas multe pli inĝenia ol tiu de Kalle, kiu nur parolas pri la okulkoloro kaj eventualaj nevusoj, sed nenion pri la karaktero. Nu, sed la du aliaj uloj? Blom estas sombra kaj aspektas malforta, pala kaj aknohava, eta kotulo, pensas Eva-Lotta, li faros ion ajn por mono, supozeble. Kaj li sur la malantaŭa benko situas, evidente, plej proksime al la idiotstadio. Li estas kompleta nenio kun sablokoloraj haroj kaj preskaŭ sen iu ajn mentono kaj sen eĉ tiom da inteligento, kiu havus lokon sur ungo de eta fingro. Kio do en la tuta mondo estis, kio igis tiujn tri pajlohomojn okupiĝi pri forrabo de homo? Devas esti iu penso malantaŭ ĉio ĉi, kvankam entute neniu el la triopo aspektas kapabla pensi. Sed ekzistas, eble, iu alia, kiu pensas por ili, iu alia, kiu atendas ie aliloke.

Kaj jen – nun la aŭto turnas sin subite al eta malglata arbarvojo. Eva-Lotta haste elŝutas tutan amason da paperpecetoj kaj bulkeroj, ĉar ĉi tie la savontoj facile povas preni eraran vojon. Ĉi tio ne estas ĝenerala vojo, kaj ĝi, certe, ne estas destinita por aŭtotrafiko, ĉar la aŭto saltas kaj skuiĝas sur la malebena vojo. Ĝi skuiĝas tiel, ke Rasmus vekiĝas. Unue li malfermas duone la dormeman, malhelan okulparon, sed poste li sidiĝas kun ektremo kaj gapas al Nicke.

"Ĉu estas vi, kiu devas veni kaj ripari nian kuirejan fornelon aŭ... Aŭ..."

Li interrompas sin senhelpe meze de la frazo. Eva-Lotta etendas la varman manon kaj frapetas lin sur la vangon.

"Mi estas ĉi tie, Rasmus", ŝi diras. "Ĉu vi ne ĝojas, ke mi estas ĉi tie? Ankaŭ via paĉjo estas ĉi tie, kvankam..."

"Kien ni veturos, Ejva-Lotta?" demandas Rasmus.

Nicke respondas anstataŭ Eva-Lotta.

"Ni vojaĝos por eta promeno", li diras kun ravita rido. "Ni vojaĝos nur por eta promeno."

"Ĉu estas vi, kiu devas ripari nian kuirejan fornelon?" Rasmus daŭre scivolas. "Paĉjo, ĉu estas li?"

Sed paĉjo ne respondas.

Nicke pensas, evidente, ke la demando estas amuza. Li ridas ankoraŭ pli.

"Ripari la kuirejan fornelon, ne, bubeto, ne ĉi-foje."

Estas kvazaŭ la demando bonigus lian humoron. Li sidigas Rasmus pli ĝuste sur sia genuo kaj komencas subite kanti.

"La grafo havis hundeton,

Trulle ĝi nomiĝis, jes..."[9]

"Sed vi, kiel vi nomiĝas?" demandas Rasmus scivoleme.

"Nicke mi nomiĝas", diras Nicke kun rikano. "Nicke mi nomiĝas, jes", li kantas tondrosimile.

"Mi pensas, vi povus ripari nian kuirejan fornelon", diras Rasmus. "Sed tiel paĉjo ĉiam diris – nur promesi kaj promesi, sed neniam fariĝas io."

Eva-Lotta rigardas zorgoplene la profesoron. Li havas ion alian pripensindan ĝuste nun, krom la kaduka kuireja fornelo. Ŝi frapetas lin kuraĝige sur la brakon, kaj li dankas ŝin per la rigardo.

Kaj ŝi elĵetas singarde la lastan ruĝan paperpeceton, kiun ŝi havas, tra la fenestro. Ĝi flirtas tiom ludoplene en la sunbrilo, antaŭ ol ĝi ruliĝas suben sur la teron kaj restas kuŝi. Ĉu iu trovos ĝin? Kaj kiam?

## 5

Ne, ne, ne kuri al la polico", diris Kalle. "Ne tempas nun. Ni devas sekvi ilin kaj vidi, kien ili iris."

"Bonege", diris Anders. "Kuru kaj kriu! Tiu aŭto havas neniujn ŝancojn, kiam tia sprintisto, kiel vi, venas anhelante."

Kalle ne respondis al tiom stultaj rimarkoj. Li fulmrapide enkuris tra barilpordo de la vilao al motociklo de la profesoro.

"Venu", li kriis. "Ni prenos ĉi tion!"

Anders rigardis lin kun admiro, miksita kun teruriĝo.

"Ni ne povas...", li komencis, sed Kalle interrompis lin.

"Ni devas", li diris mallonge. "Tio estas tiel nomata krizo. Oni ne povas sidiĝi kaj cerbumi pri stirpermesilo kaj ĉio simila, kiam temas pri homa vivo."

"Kaj krome, vi stiras pli bone ol eĉ via paĉjeto", diris Anders.

Ili elkondukis la motociklon al la vojo. Sur la sablo estis paro da malklaraj spuroj post la radringoj, sed tio estis ankaŭ la sola spuro, kiun la rabistoj lasis post si. La nigra aŭto estis jam longe for. Kiun vojon ĝi prenis?

"Eva-Lotta diris, ke ŝi faros kiel Hans kaj Greta", kriis Kalle, kiam la motociklo impetis suben laŭ la monteto. "Kiel, sincerdire, faris Hans kaj Greta?"

"Ŝutis panerojn post si", kriis Anders. "Kaj rulŝtonetojn."

"Jes, se Eva-Lotta kunhavas rulŝtonetojn en la aŭto, do ŝi estas pli mirinda, ol mi kredis", diris Kalle. "Kvankam, sincerdire, tio estus ordinare de ŝi. Ŝi ĉiam inventas ion."

Ili venis al la unua vojforko, kaj Kalle bremsis la motociklon. Kiu vojo? Kiu vojo?

Kuŝis ruĝa paperpeceto, kiu fiksiĝis en la herbo ĉe la vojrando. 'Danco' estis skribite sur ĝi. Sed ĉiam kuŝas tiom multe da paperrubo ĉe vojrandoj, kaj ili turnis nenian specialan atenton al ĝi. Iom for kuŝis io alia. Peceto da tritika pano, ŝirita de bulko. Anders montris al ĝi kun triumfa muĝo. Eva-Lotta fakte ja faris precize kiel Hans kaj Greta! Kuŝis plia ruĝa paperpeceto je kelkaj metroj for. Kaj estis, sendube, tiel, ke ankaŭ la paperpecetoj devis signifi ion.

Tre kuraĝigite ili stiris en la vojon, kiu serpentumis al la maro. Sian lacon ili forgesis. Estis malprave diri, ke ili estis bonhumoraj, sed en la tuta ilia maltrankvilo kaj angoro estis stranga, preskaŭ ĝoja ekscitiĝo. La motociklo krakis tiom glate sub ili kaj glutis tiom vigle kilometron post kilometro da serpentumanta vojo, kiu devis venigi ilin al tute nekonata celo, kie minacis nekonataj danĝeroj. Ravo pro la danĝeroj, miksita kun la rapido, estis ĝuste tio, kio kaŭzis la strangan ekscitiĝon en ili.

Ili gapis al la vojo. Jen kaj jen kuŝis ruĝa paperpeceto, kiel eta brava saluto de Eva-Lotta.

Finfine ili atingis la arbarvojon. Atingis kaj preskaŭ preterpasis ĝin. Ĉar ĝi estis tiom sensignifa, ke oni apenaŭ rimarkis ĝin. Sed en la lasta momento Anders malkovris bone konatan ruĝan paperpeceton logi inter la pinoj.

"Stop", li kriis, "ni stiras maltrafe. Ili turnis sin en la arbaron."

Kiom bela eta arbarvojo ĝi estis! La matena suno ludis inter la arboj, lumis sur malhelverdan teran muskon kaj rozkoloran lineo-kloŝon[10]. Sur picea pinto proksime sidis merlo kaj trilis tiom admirinde, kvazaŭ neniu malbono ekzistus en la mondo.

Sed kiam Kalle kaj Anders stiris inter la pinoj, ili sentis tute klare, ke la merlo malpravis. Ili sciis per ĉiu fibro de sia korpo, ke ili baldaŭ renkontus ion malbonan kaj minacoplenan, kio havis neniun rilaton al floroj kaj birdkanto.

La vojo kondukis suben. Suben. Tie ĝi ŝirmis ion bluan inter la arboj. La maro! Kaj malnova kaduka kajo, kiu estis fino de la vojo. Kaj plej ekstere sur la kajo – la lasta saluto de Eva-Lotta – ŝia ruĝa harpinglo.

Ili staris kaj rigardis mediteme al la foro. La facila matena nebuleto ĝuste estis vaporiĝanta, kaj la suno ludis sur la akva surfaco, kiu malrapide ondis pro la matena vento. Kiom silente estis ĉi tie! Kiom morte! Tiom dezerte, kiel en la mateno de kreado, antaŭ ol en la mondo estiĝis iuj homoj.

Verdaj insuloj kaj malvarmaj ŝeroj ŝirmis la horizonton kontraŭ la rigardo. Oni preskaŭ povus kredi, ke ĉi tiu eta malvasta blua mara golfo estis lago. Je kelkaj centoj da metroj antaŭ la kajo situis granda insulo kaj ŝtopis la eliron al la alta maro. Granda, monteto- kaj arbaroplena insulo, kiu ŝajnis tute neloĝata.

Ne, ĝi ne estis neloĝata! Super la arbopintoj al la ĉielo leviĝis subtila fumeto.

"Jen la vespejo", diris Kalle.

"Ek kontraŭ ili", diris Anders.

"Ĉu vi kredas, ke ni kapablas naĝi tiom longen?"

"Ssss", diris Anders. "Estas ja simplega afero. Kaj kiam ĉi tie troveblas neniu boato..."

Apud la kajo situis ŝedo. Kalle iris tien kaj palpis la ŝlositan pordon. Ĉu povis troviĝi iu boato ene? Ĉiuokaze tie troviĝis aŭto, li pensis, kiam li vidis spuron en la rosmalseka herbo antaŭ la ŝedo. La nigra aŭto estis kaŝita ene, tion li konsciis subite absolute klare. Kaj li sentis profundan kontentiĝon pri tio, ke li sukcesis spuri la rabistojn almenaŭ tiom longen. Ili faris prave sekvi ilin tuj, nun li sciis tion. La spuron de Eva-Lotta el la paperpecetoj kaj bulkeroj la vento kaj la birdoj baldaŭ estus detruintaj, kaj kiu poste ekhavus la ideon serĉi en ĉi tiuj dezertaj kaj senhomaj ŝeroj?

Kalle ĵetis provantan rigardon al la insulo. Jes, ili estos devigitaj naĝi tien, sed tion ili povos plenumi. La motociklon ili devis unue kaŝi en la arbaro.

Ili sentis sin kiel invadantaj soldatoj, surteriĝantaj al malamika bordo, kiam ili post la longa naĝa kroso, frostiĝante ĝisblue, elrampis sur sekan teron de la insulo. Invadi malamikan bordon tute nuda – tio estis koŝmara entrepreno. Sen vestoj oni sentis sin, se tio eblas, ankoraŭ pli senhelpa kaj forlasita.

Sed neniu malamiko videblis, kaj ili sidiĝis sur sunplenan rokplataĵon por sekiĝi kaj varmiĝi iom. Kaj ili malnodis siajn vestopakojn kaj konstatis, ke iliaj ĉemizoj kaj pantalonoj, kvankam malsekaj, tamen restis uzeblaj.

"Mi scivolas, kion la ruĝoj dirus, se ili scius tion", diris Kalle kun la kapo ie en la ĉemizo.

"La tipa majstro-detektivo Blomkvist, ili dirus", asertis Anders. "Vi stumblas sur friponoj kaj banditoj, kien ajn vi iras."

Kalle nun surmetis la ĉemizon. Li staris antaŭ Anders, klininte mediteme la kapon. Paro da longaj, brunaj kruroj ŝoviĝis el sub la mallonga ĉemizeto, kaj li aspektis tre infaneca, tute ne kiel iu majstro-detektivo.

"Jes, ĉu ne estas strange, sincerdire?" li diris. "Kion do ni trafas ĉiam kaj ĉiam..."

"Jes", konsentis Anders, "tio, kio okazas al ni, okazas nur en libroj."

"Eble, ĉi tio estas libro", diris Kalle.

"Kion vi celas, ĉu vi estas stulta?" diris Anders.

"Ni, eble, ne ekzistas", diris Kalle reveme. "Ni, eble, estas nur du bubetoj en libro, kiun iu elpensis."

"Jes, vi – eble", diris Anders incitite. "Finfine, mi ne estus surprizita, se vi estus preseraro. Sed ne mi, tion mi petas atenti!"

"Tion vi ja ne scias", persistis Kalle. "Vi, eble, troviĝas nur en libro, kiun mi elpensis."

"Kisu min", diris Anders. "Tiuokaze vi troviĝas en libro, kiun mi elpensis, kaj mi komencas penti, ke mi iam estis vin elpensinta."

"Interalie, mi malsatas", diris Kalle.

Estis senutile sidi kaj dubi sian propran ekziston, tion ili komprenis. Grava kaj danĝera tasko atendis ilin. Ie malantaŭ ĉiuj ĉi piceoj kaj pinoj devis troviĝi domo – kaj fumtubo, kiu povis elsendi la mallarĝan fumstrion. Ie devis troviĝi homoj. Ie troviĝis Eva-Lotta kaj Rasmus kaj la profesoro. Necesis trovi ilin.

"Tien ni iros", diris Kalle kaj montris al la arbaro. "Ie tie ni vidis la fumon."

Inter densaj piceoj, super muskokovritaj montetoj, super marĉa grundo kun odorantaj mirikoj, tra mirteltigoj, preter formikejoj kaj inter eglanteridensejo kondukis padeto, kaj ili sekvis ĝin. Ili estis tute silentaj, atentemaj, pretaj fuĝi, se fariĝos danĝere. Kaj ŝajnis, ke fariĝos danĝere. Kaj kiam Kalle, kiu iris antaŭe, subite ĵetis sin malantaŭ piceon, Anders paliĝis pro ektimo kaj sekvis lin fulmrapide kaj sen malŝpari tempon por demandoj.

"Jen", flustris Kalle kaj montris al la spaco inter la piceoj. "Rigardu tien!"

Sed ne estis iu teruriga vidaĵo, kiun renkontis la rigardo de Anders, kiam li akurate rigardetis el trans la piceo – kontraŭe!

Ĉaleto, vera luksa ĉaleto kaj malfermita, sunplena deklivo ekstere, kiun la densaj piceoj ĉirkaŭe ŝirmis kontraŭ duraj ventoj. Bela eta deklivo kun velureca verda herbo. Kaj rekte sur la verda herbo – la profesoro kun Rasmus sur la genuoj. Jes, vere, ili sidis tie! Rasmus kaj la profesoro – kaj ankoraŭ plia ulo.

## 6

Mi pensas, vi estas malprudenta, profesoro Rasmusson", li diris, tiu alia ulo.

Jes, ĉi-momente la profesoro ne ŝajnis aparte prudenta! Li ŝajnis preta krevi pro kolero. Li, evidente, nenion deziris tiom arde, kiom ataki la viron tuj kontraŭ li. Kaj estis, certe, la fakto, ke li havis Rasmus sur la genuoj kaj daŭre estis ligita iamaniere, kiu malhelpis lin fari tion.

"Tute kolose malprudenta", daŭrigis la alia ulo. "Jes, jes, mi konsentas, ke mia agomaniero estas iom neordinara, sed mi estis devigita. La afero tre gravis. Mi fakte devis paroli kun vi."

"Iru arbaren[11]", diris la profesoro. "Vi devas esti leginta tro multe da aĉaj detektivaj romanoj aŭ vi estas simple freneza."

La alia ulo ridis, malseka, orgojla eta rido, kaj komencis promeni tien-reen sur la herbo. Li estis longa, svelta viro proksimume kvardekjara, kun vizaĝo, kiu estus bela, se ĝi ne estus tiom timige dura.

"Ne zorgu pri tio, ĉu mi estas freneza aŭ ne", li diris. "La sola afero, kiun mi volas scii, estas: ĉu vi akceptas mian proponon."

"Kaj la sola afero, kiun mi volas scii, estas: kiam kaj kiel mi povos bati vian muzelon", diris la profesoro.

"Tion, mi kredas, li devus fari tuj", flustris Kalle malantaŭ la piceo, kaj Anders kapjesis konsente.

Sed la fremdulo rigardis la profesoron, kvazaŭ li estus eta malprudenta infano.

"Kial vi devas forĵeti cent mil kronojn tute senbezone?" li diris. "Mi proponas al vi cent mil por tiuj formuloj – tio ja estas bona prezo? Vi eĉ ne bezonas mem transdoni la paperojn al mi, se vi pensas, ke via konscienco akceptas tion. Vi povas nur doni al mi etan aludon, kie ili troviĝas."

"Aŭskultu nun, inĝeniero Peters aŭ kiel, je la diablo, vi nomiĝas", diris la profesoro, "ĉu vi komprenis, ke tiuj formuloj estas propraĵo de la sveda ŝtato?"

Peters levetis la ŝultrojn senpacience.

"Neniu bezonas scii, ke estas via inventaĵo, kiu forlasas la landon. Oni povos fari netrabateblan malpezmetalon ankaŭ en aliaj landoj, komprenu. Estas nur demando de tempo. Estas nur por gajni tempon, ke mi volas aĉeti viajn formulojn de vi."

"Iru arbaren", ripetis la profesoro.

La okuloj de Peters mallarĝiĝis.

"Mi havos ilin", li diris. "Mi havos viajn formulojn."

Rasmus ĝis nun estis sidinta silente, sed nun li miksiĝis en la interparolon.

"'Havos' kaj 'havos', tiel oni ja ne diras. 'Mi petas ricevi', oni diras."

"Ĉit, Rasmus", diris la profesoro kaj premis sian filon firme al si.

Inĝeniero Peters rigardis mediteme ilin du.

"Ĉarman knabon vi havas", li diris signifoplene. "Vi ja ne volas perdi lin?"

La profesoro silentis, rigardis nur kun abomeno la viron, kiu staris antaŭ li.

"Ĉu ni tamen ne faru etan kontrakton?" daŭrigis inĝeniero Peters. "Rakontu al mi, kie troviĝas la paperoj, do mi sendos homon kaj prenos ilin. Vi restos ĉi tie, ĝis kiam mi konvinkiĝos, ke tio estas la veraj dokumentoj, sed poste vi estos libera kaj, krome, je cent mil kronoj pli riĉa."

"Ŝtopu la buŝon", diris la profesoro, "mi ne kapablas aŭdi plu."

"Kiel dirite, je cent mil kronoj pli riĉa", daŭrigis Peters senemocie. "En via propra intereso mi konsilas al vi aprobi la projekton. Ĉar se vi ne faros tion..."

Estiĝis eta minacoplena silento.

"Kaj imagu, se mi ne faros tion", diris la profesoro malestime, "kio okazos tiam?"

Ombro de rideto, eta aĉa rideto, traflugis sur la vizaĝo de Peters.

"Tiam vi estis vidinta vian filon por la lasta fojo", li diris.

"Vi estas ankoraŭ pli freneza ol mi kredis", diris la profesoro. "Ĉu vere vi imagas, ke mi lasos timigi min per tiaj infanecaj minacoj?"

"Vi, certe, vidos. Estus, sendube, same bone, se vi jam nun povus kompreni, ke ĉi tio estas serioze."

"Kaj estus bone, se vi jam nun povus kompreni, ke mi neniam rakontos, kie mi havas miajn paperojn."

Rasmus rektiĝis sur la genuoj de sia patro kaj gapis fikse al inĝeniero Peters.

"Ne, kaj ankaŭ mi ne rakontos tion", li diris triumfe. "Kvankam mi scias, kie ili estas."

La profesoro ektremis pro malplezuro.

"Kiajn absurdaĵojn vi babilas", li diris. "Tion vi, certe, ne scias."

"Ĉu vere?" diris Rasmus. "Ĉu ni vetu?"

"Ĉit, vi, vi tute ne scias, pri kio ni parolas", diris la profesoro mallonge.

"Certe, mi scias", diris Rasmus, kiu ne ŝatis, ke oni dubis lian kapablon sekvi iron de la interparolo. "Vi parolas pri tiuj paperoj kun ĉiuj ĉi etaj ruĝaj ciferoj. Tiuj, pri kiuj vi diris, ke ili estis tiom sekretaj, tiom sekretaj..."

"Jes, ĝuste pri ili ni parolas", diris inĝeniero Peters senpacience. "Sed vi ja ne scias, kie ili estis, vi, kiu estas tiom eta?"

La profesoro interrompis lin kolere.

"Tio neniel helpos. Ĉu vi ne komprenas, ke mi havas ĉiujn paperojn sekure enŝlositaj en banka ĉelo!"

Rasmus gapis malaprobe al sia patro.

"Nun vi blagas, paĉjo", li diris severe. "Ili, certe, ne estas en tiu... kiel vi diris... banka ĉelo."

"Ĉit, Rasmus", muĝis la profesoro kun neatendita forto.

Sed Rasmus pensis, sendube, ke ĉi tio estis afero, kiu devis klariĝi, ĉar lia patro ŝajnis forgesi, kiel tio estis.

"Ili tute ne estas en iu banka ĉelo, ĉar tion mi scias", li diris konvinke. "Ĉar mi kaŝe observis vin dum unu el lastaj vesperoj, paĉjo, kiam vi kredis min enlitiĝinta kaj dormanta. Kaj tiam mi staris sur la ŝtuparo en la halo kaj tiam mi vidis, ke vi metis..."

"Ĉit, Rasmus", muĝis lia patro ankoraŭfoje eĉ pli forte.

"Kial vi muĝas?" diris Rasmus ofendite. "Mi ne rakontos, kie ili estas..."

Poste li rigardis kompate inĝenieron Peters.

"Kvankam mi, certe, povas diri, ĉu tio estas 'birdo' aŭ 'fiŝo' aŭ 'meze'[12], tion oni ĉiam kutimas fari!"

La profesoro skuis lin malmilde.

"Ĉu vi bonvolos silenti?" li kriis.

"Jes, jes, jes, mi silentos", diris Rasmus senpacience. "Mi ja nenion diris."

Li grimacis mediteme per la buŝo kaj cerbumis iom.

"Kvankam tio tamen ne estas 'birdo'", li diris. "Kaj ne 'fiŝo'".

## 7

Eva-Lotta ĉirkaŭrigardis en sia prizono. En sia, sincerdire, sufiĉe hejmeca prizono. Se tiu Nicke ne najlus kelkajn dikajn latojn sur la fenestrokadron, do ŝi povus imagi, ke ŝi estis nur kara gasto sur ĉi tiu insulo. Ĉar ĉu ŝi ne ricevis la plej ĉarman etan gastokabanon por loĝi memstare? Agrabla, kvadratita kotona ŝtofo super la kvar litoj laŭlonge de la muroj, akurata ŝirmilo antaŭ la lavujo, apud la fenestro – tableto kun libroj kaj ĵurnaloj por distri kaj amuzi la gastojn – el ĉiuj rabistaj nestoj de la mondo ĉi tiu estis, sendube, la plej stranga, pensis Eva-Lotta. Krome, ne estis ja multaj rabistaj nestoj, kiuj havis tian perspektivon. Malantaŭ la surnajlitaj latoj la fenestro restis malfermita eksteren renkonte al somera pejzaĝo de korŝira beleco. Glimante en la sunbrilo, la foro ripozis sube kun verdantaj insuletoj en sia blua brakumo. Eva-Lotta profunde enspiris. Imagu, ke povi kuri laŭlonge de tiu padeto, superŝutita per piceaj pingloj, inter la piceoj suben al la kajo, plonĝi kap-suben en la klaran akvon, kuŝi sur la kajo kaj sunbruniĝi, kuntiri la palpebrojn kaj aŭdi la mallaŭtan plaŭdon, kiam la boatoj vibris en siaj bitoj!

Jes ja, la boatoj! La boatoj de la rabistoj – ili havis kelkajn. Eva-Lotta povis vidi la motorboaton, kiu estis portinta ilin super la markolo. Tri remboatoj kuŝis tute kontakte unu al alia kaj balanciĝis en la svaga hulo. Kaj krome, eltirita sur la longan kajon, kuŝis granda kanuo.

Ĉi tiu insulo estis, evidente, tre komforta por rabistoj, pensis Eva-Lotta. Kaj tie sufiĉis loko por tuta eskadrono, se tiel necesos. Ili vere ne bezonus interpremiĝi. Estis kelkaj kabanoj, ludoplene disŝutitaj en la lando je sufiĉa distanco de la granda, fajna kabano, kie loĝis la rabista ĉefo. Eble, en ĉiuj ĉi kabanoj loĝis rabisto. Ĉiu en sia propra nesteto. Se oni frapus al la pordo, eble, venena eta rabisto venus elkurante kaj timigus onin ĝismorte!

Post kiam Eva-Lotta estis pensinta tiom longe, ŝi reĵetis la kapon kaj aspektis ege decidema. Ŝi ne intencis lasi timigi sin. Neniu venos ĉi tien kaj arogos al Eva-Lotta Lisander! Tiu Nicke ekscios, kio estas la vivo.

Kun pugniĝintaj manoj ŝi iris senĝene al la ŝlosita pordo.

Nicke", ŝi kriis. "Nicke, venu ĉi tien! Mi volas havi manĝon! Alie mi renversos la domon!"

Anders kaj Kalle, kiuj kuŝis sub la piceo kaj aŭskultis, kion Peters diris al la profesoro, aŭdis la bruon kun kontentiĝo. Dank' al Dio, Eva-Lotta vivis kaj, evidente, ne estis batita en iu ajn maniero!

Ankaŭ Nicke aŭdis la bruon, kvankam kun multe malplia kontentiĝo. Malafable grumblante, li iris por ĉesigi tion.

Eva-Lotta silentiĝis, kiam ŝi aŭdis ŝlosilon en la serurtruo, kaj Nicke enmarŝis, preta doni al ŝi zorgan bastonadon. Sed li ne estis aparte parolema, kaj Eva-Lotta anticipis lin.

"Ne estas aparte bona priservo en ĉi hotelo", ŝi diris.

Nicke subite forgesis, kion li intencis diri. Li gapis al Eva-Lotta, surprizite kaj preskaŭ iom insultite.

"Ne, aŭdu", li diris. "Ne, aŭdu..."

"Jes ja, aŭdu", diris Eva-Lotta. "Estas aĉa priservo en ĉi hotelo. Mi volas havi manĝon! Manĝon, komprenu!"

"Vin ni ricevis por nia malfeliĉo", diris Nicke. "Kaj estas kulpo de tiu idioto Svanberg, kiu ne povis gardi ĉe la aŭto zorge. Estos vere amuze aŭdi, kion la ĉefo pensos pri ĉi tio."

"Ho, vi devas nur esti feliĉaj pro mi", diris Eva-Lotta. "Devas ja esti nur admirinde por rabisto trafi du infanojn, kiam oni nur kalkulis pri unu."

"Ne, aŭdu", ripetis Nicke. "Tian babilaĵon mi ne ŝatas. Por vi mi estas neniu rabisto!"

"Ĉu vere? Jes ja, ĝuste tio vi estas, Rabisto-Nicke. Kiam oni forrabas infanon, do oni estas rabisto, ĉu vi ne scias?"

Ankoraŭfoje Nicke aspektis surprizita kaj samtempe insultita. Li, evidente, ne konsideris la aferon tiamaniere antaŭe, kaj ne plaĉis al li fari tion ankaŭ nun.

"Mi ne estas rabisto por vi", li diris iom hezite. "Kaj krome, vi devas ĉesi estigi tian bruon", li muĝis, subite tute furioza. Li kaptis la brakojn de Eva-Lotta kaj skuis ŝin. "Ĉu vi aŭdas, vi devas ĉesi estigi tian bruon, ĉar alie vi ricevos bastonadon tiel, ke nur krakos."

Eva-Lotta rigardis lin fikse en la okulojn. Svage ŝajnis al ŝi, ke tiamaniere oni devus fari por dresi sovaĝan beston.

"Mi volas havi manĝon", ŝi diris decide. "Mi sonos kiel tuta lerneja klaso, se mi ne ricevos manĝon."

Nicke sakris kaj ellasis ŝin. Li iris al la pordo.

"Jes, jes, vi ricevos manĝon", li diris. "Ĉu estas io aparta, kio kontentigas ŝian reĝan moŝton?"

"Nu, ŝinko kaj ovoj, eble", diris Eva-Lotta. "Tion mi kutime ŝatas por matenmanĝo. La ovoj, frititaj de ambaŭ flankoj, se ne ĝenas vin! Kaj iom pli rapide, se mi rajtas peti vin!"

Nicke fermis la pordon post si kun krako. Eva-Lotta aŭdis la ŝlosilon turniĝi en la serurtruo, kaj ŝi aŭdis Nicken sakri ekstere.

Sed tuj post tio ŝi aŭdis ion tute alian. Ion, kio plenigis ŝin per senlima jubilo. Ŝi aŭdis antaŭ la fenestro fajfi signalon de la Blanka Rozo. Ege svage, sed tamen – signalon de la Blanka Rozo. Pli ĉarman, ol harpomelodioj el la ĉielo!

## 8

Kalle vekiĝis abrupte. Li ĉirkaŭrigardis sufiĉe konfuzite. Kie li estis? Ĉu estis vespero aŭ mateno? Kaj kial Anders kuŝis tie kaj dormis kun la haroj, kovrantaj la okulojn?

Poste iom post iom lia cerbo klariĝis. Li estis en la kabano, kiun Anders kaj li estis konstruintaj, kaj estis vespero. La suno estis baldaŭ subironta, la lastaj radioj farbis la pinojn sur la rokplataĵo ekstere tute ruĝe. Kaj Anders, li dormis, ĉar li lacis, nature!

Kia tago! Verdire, ĝi ja komenciĝis jam hieraŭ vespere, ĉe la kastelruinoj. Kaj nun denove estis vespero. Anders kaj li estis dormintaj preskaŭ la tutan posttagmezon, kaj tion ili, eble, bezonis. Sed unue ili estis konstruintaj ĉi tiun fajnan kabanon.

Kalle etendis la manon kaj palpis la muron el piceaj branĉoj. Ho, li ŝatis ĉi tiun kabanon! Ĝi estis ilia loĝejo, eta sekura loko, kiun ili faris zorge por si tiom longe de la rabistoj, kiom ili nur povis veni. Ĉi tie neniu trovos ilin. La kabano kuŝis tiom bele kovrita en kavo inter du rokplataĵoj. Se oni ne venis direkte al ĝi, estis malfacile malkovri ĝin. Kaj tie estis ŝirmilo kontraŭ ĉiuj ventoj – kaj molaj piceaj branĉoj por dormi. La rokplataĵoj ĉe ambaŭ flankoj ankoraŭ havis iom da taga sunvarmo, ili ne bezonos frosti nokte. Ho, estis fajna kabano!

"Ĉu vi malsatas?" diris Anders. Tio okazis tiom neatendite, ke Kalle ektremis.

"Ĉu vi vekiĝis..."

Anders sidiĝis sur sia picea lito, hirta en la haroj kaj kun fajna ornamo el piceaj branĉoj sur la vango.

"Mi tiom malsatas, ke mi preskaŭ povus manĝi kuiritan fiŝon", li asertis.

"Ne parolu pri tio", diris Kalle. "Mi komencos vori arboŝelon en iu ajn momento."

"Jes, post kiam oni vivis per nuraj mirteloj dum la tuta tago, do oni volas havi ion pli duran por maĉi", konsentis Anders.

Eva-Lotta estis ilia sola espero. Ŝi promesis akiri por ili ion manĝeblan.

"Mi turmentos Nicken ĝismorte", ŝi asertis. "Mi diros, ke la doktoro ordonis al mi manĝi ĉiuhore. Vi, certe, ricevos manĝon, ne maltrankviliĝu! Revenu, kiam krepuskiĝos!"

Tio estis matene. Ili staris antaŭ ŝia fenestro kaj flustris tra la latoj de Nicke, pretaj fuĝi ĉe la unua signo de danĝero. Kaj tuj kiam Nicke revenis kun matenmanĝo de Eva-Lotta, ili forkuris, kiel du timigitaj lacertoj, kvankam la ekscita odoro de fritita ŝinko pikis ilian nazon. Ili aŭdis nur la sombran replikon de Eva-Lotta al Nicke:

"Ĉu vi kredas, ke mi venis ĉi tien por sperti dieton?" Kion Nicke respondis, ili ne aŭdis. Tiam ili estis jam longe for en la arbaro.

Iom post iom ili atingis la kontraŭan flankon de la insulo. Kaj ĉi tie ili pasigis la tutan tagon, konstruis sian kabanon, baniĝis, plonĝante de la apuda rokplataĵo, dormis – kaj manĝis mirtelojn. Tute tro multe da mirteloj. Kaj nun ili estis tiom malsategaj, kiom nur iu povas fariĝi.

"Sed necesas nur atendi ĝis krepuskiĝo", diris Anders amare.

Ili elrampis la kabanon kaj grimpis sur la rokon. En unu fendo ili komforte sidiĝis por ĝisatendi la nokton kaj mallumon, kiu savos ilin de la mortmalsato. Ili sidis tie kaj spektis acidmiene la plej luksan sunsubiron en sia vivo, kaj la sola sento, kiun ili havis, estis senpacienco, ke la suno subiras tiom malrapide. La ĉielo flagris, kiel incendio, super la arbopintoj de la kontinento. Videblis ankoraŭ peceto da ruĝa sundisko, sed ĝi estis baldaŭ malaperonta en la malhelaj arbaroj tie for. Mallumo, la bona, benita mallumo estis sinkonta sur la landon kaj la akvon kaj sur ĉiujn tiujn, kiuj bezonis protekton kontraŭ rabistoj. Se tio nur okazus iom pli rapide!

La rokplataĵo falis krute en la akvon, kaj plej profunde sube, kie la ŝtono kaj la ondoj renkontiĝis, oni povis aŭdi mallaŭtan ludoplenan plaŭdon. Ie en la foro kriis marbirdo sovaĝe kaj melankolie, cetere ĉio estis silenta.

"Tio komencas inciti miajn nervojn", diris Kalle.

"Kaj krome, mi scivolas, kion oni diras hejme", diris Anders. "Ĉu vi kredas, ke ili jam serĉas nin per la radio?"

Tuj post kiam Anders estis dirinta tion, ili ambaŭ rememoris la mesaĝon, kiun Eva-Lotta metis sur sian kapkusenon hieraŭ vespere. "Okazigu neniun tumulton – mi hejmenvenos baldaŭ, mi kredas, tralala." Eĉ se ŝiaj gepatroj ĉi-momente estis sufiĉe koleraj kaj, eble, ankaŭ iom maltrankvilaj pro ŝia malapero, ne estis ja kredeble, ke ili post tia informo alarmus la policon tuj. Kaj post kiam la gepatroj de Anders kaj Kalle interkonsiliĝus kun bakisto Lisander, do ankaŭ ili trankviliĝus, kun kelka grumblo pri multaj idiotaj fantazioj de la Blanka Rozo. Cetere, tio estis, eble, same bone. Kiu scias, ĉu estus tre saĝe miksi la policon en ĉion ĉi? Kalle estis leginta sufiĉe multe da forrabhistorioj por kompreni, kiom danĝere tio estis. Ĉiuokaze oni devis unue interkonsiliĝi kun la profesoro. Se oni nur povis alparoli lin iamaniere.

Ĉe inĝeniero Peters brilis lumo, cetere ĉio estis senluma. Kaj silenta. Silento estis tiom profunda, ke oni preskaŭ povis aŭdi ĝin. Se ĝenerale ĉi tie troviĝis iuj vivaj homoj, do ili ĉiuj devis dormi.

Ne, certe, ne ĉiuj dormis! Turmente klare veka, la profesoro kuŝis sur sia lito kaj ronĝis sin mem per senfina cerbumado. Dum la tuta sia 35-jara vivo li kutimis trovi solvon al ĉiu ajn problemo, kiu okupis lin. Sed lia nuna situacio estis tiom neordinare idiota, ke li nur senhelpe povis skui la kapon al ĉio. Estis tutsimple nenio, kion li povis fari, tion li, senpova pro furiozo, agnoskis al si mem. Nenio alia krom atendi. Kaj kion li atendu? Ke iu trovus, ke li mankas, kaj komencus serĉi? Sed li estis luinta tiun malnovan vilaon en Lillköping nur por povi esti en paco. Li estis loĝonta tie sola kun Rasmus dum la tuta somero. Longa tempo povis pasi, antaŭ ol iu entute rimarkus, ke li estis malaperinta. Cerbuminte tiom longen, la profesoro salte leviĝis de la lito. Ne eblis eĉ pensi pri dormo! Ho, se li povus ŝiri tiun Peters en etajn, etajn pecojn!

Ankaŭ Eva-Lotta ne dormis. Ŝi sidis apud sia fenestro kaj streĉiĝinte aŭskultis ĉiun sonon de ekstere. Ĉu estis nur la nokta vento, kiu susuris en la branĉoj, aŭ ĉu ili finfine venis, Kalle kaj Anders?

La tago estis longa, tiom terure longa. Por tiu, kiu amis la liberon, estis neelteneble sidi enŝlosita dum la tuta tago. Eva-Lotta pensis kun ektremo pri ĉiuj povruloj, kiuj suferis en prizonoj. Ho, ŝi volus ĉirkaŭiri kaj malfermi ĉiujn prizonojn de la tero kaj lasi ĉiujn kaptitojn de la tero el iliaj ĉeloj! Ĉar estis ja la plej terura afero el ĉio – ne povi eliri, kiam oni volis. Io, kio estis danĝere proksima al paniko, atakis ŝin, kiam ŝi sidis tie, kaj ŝi impetis furioze al la fenestro al tiuj surnajlitaj latoj, kiuj separis ŝin de la libero. Sed poste ŝi rememoris pri Rasmus kaj komprenis, ke ŝi devis regi sin. Ŝi ne volis veki Rasmus. Li dormis trankvile kaj sekure en sia lito. Ŝi povis aŭdi lian regulan spiron en la mallumo, kaj tio sufokis ŝian panikon. Ŝi tamen ne estis sola.

Kaj nun el la silento esktere finfine venis la signalo, al kiu ŝi longe sopiris. Signalo de la Blanka Rozo, kaj tuj poste – arda flustro:

"Eva-Lotta, ĉu vi havas iun manĝaĵon por ni?"

"Certe", diris Eva-Lotta.

Kaj ŝi hastis transdoni inter la latojn sandviĉojn kaj malvarmajn terpomojn kaj malvarmajn, grasajn kolbastranĉaĵojn kaj malvarmajn ŝinkopecojn. Ŝi ne ricevis eĉ dankon de ili tie esktere, ĉar ili povis eligi nur kontentan grumbladon inter la buŝplenoj. Nun, kiam troviĝis manĝaĵo en ilia atingzono, ilia malsato estis pli agresiva ol iam ajn, kaj ili ŝovis furioze en sin, preskaŭ sen maĉi, ĉiujn ĉi frandaĵojn, kiujn disdonis Eva-Lotta.

Finfine ili devis fari paŭzon kaj retrovi la spiron, kaj Kalle murmuris:

"Mi forgesis, ke manĝaĵo povas esti tiom franda."

Eva-Lotta ridetis en la mallumo, feliĉa kiel patrino, kiam ŝi donas al sia malsata ido panon, kaj ŝi flustris arde:

"Ĉu vi satas nun?"

"Jes, preskaŭ... fakte", konstatis Anders kun surpriziĝo. "Estis la plej bongusta..."

Kalle interrompis lin.

"Vi, Eva-Lotta, ĉu vi scias, kie estas la profesoro?"

"Li sidas enŝlosita en la kabano supre sur la monteto", diris Eva-Lotta. "Tiu, kiu situas plej proksime al la maro."

"Ĉu vi kredas, ke ankaŭ Rasmus estas tie?"

"Ne, Rasmus estas ĉe mi. Li dormas."

"Jes, mi dormas", diris milda voĉo el la mallumo.

"Ĉu tiel, vi estas veka", diris Eva-Lotta.

"Jes, oni ĉiam vekiĝas, kiam homoj manĝas sandviĉojn kaj ŝmacas tiom laŭte", diris Rasmus. Li venis piedpinte al Eva-Lotta kaj rampis sur ŝiajn genuojn.

"Ĉu estas Kalle kaj Anders, kiuj venis?" li diris ravite. "Ĉu ni eliros kaj militos? Ĉu ne ankaŭ mi povas fariĝi blanka rozo?"

"Tio dependas de tio, ĉu vi povas silenti", diris Kalle mallaŭte. "Vi, eble, povas fariĝi blanka rozo, se vi promesos esti silenta pri tio, ke vi vidis Anders kaj min."

"Certe ja", diris Rasmus komplezeme.

"Vi ne devas paroleti eĉ unu vorton al Nicke aŭ iu alia, ke ni estis ĉi tie, ĉu vi komprenas?"

"Kial do? Ĉu Nicke ne ŝatas vin?"

"Nicke ne scias, ke ni estas ĉi tie", diris Anders. "Kaj li ankaŭ ne devas scii tion. Nicke estas rabisto, komprenu."

"Ĉu rapistoj ne estas afablaj?" demandis Rasmus.

"Ne, neniel aparte afablaj", diris Eva-Lotta.

"Mi tamen pensas, ke ili estas afablaj", asertis Rasmus. "Mi pensas, ke Nicke estas tiom afabla. Kial rabistoj rajtas scii neniujn sekretojn?"

"Ĉar ili ne rajtas", diris Kalle mallonge. "Kaj vi neniam povos fariĝi blanka rozo, se vi ne povas esti silenta."

"Jes, sed tion mi povas", kriis Rasmus fervore. Li pretis silenti ĝis la fino de sia vivo, nur ke li povu fariĝi blanka rozo.

Ĝuste tiam Eva-Lotta aŭdis pezan paŝadon ekstere, kaj ŝia koro faris etan mortosalton pro teruro.

"Malaperu", ŝi flustris. "Hastu! Nicke venas."

Momenton poste la ŝlosilo turniĝis en la serurtruo. La lumo de poŝlampo lumigis la ĉambron, kaj Nicke diris suspekteme:

"Kun kiu vi babilas?"

"Divenu trifoje", diris Eva-Lotta. "Jen sidas Rasmus kaj mi, kaj krome, mi kaj Rasmus. Kaj mi neniam kutimas babili kun mi mem. Divenu, kun kiu mi babilas?"

"Sed vi estas rabisto, kaj rabistoj neniam rajtas scii sekretojn", diris Rasmus kompate.

"Ne, aŭdu", diris Nicke kaj faris minacoplenan paŝon al Rasmus. "Ĉu ankaŭ vi komencos nun nomaĉi min 'rabisto'?"

Rasmus kaptis lian grandan pugnon kaj rigardis konfideme supren al la kolera vizaĝo super li.

"Jes, sed mi pensas, ke rabistoj estas afablaj", li asertis. "Mi pensas, ke vi estas afabla, Niĉjo!"

Nicke murmuris ion neaŭdeblan kaj pretiĝis foriri.

"Ĉu la intenco estas, ke oni mortmalsatu en ĉi loko?" diris Eva-Lotta. "Kial oni ricevas neniun noktomanĝon?"

Nicke turnis sin kaj gapis al ŝi kun vera surpriziĝo.

"Povraj viaj gepatroj", li diris finfine. "Ili devas laboregi por liveri voraĵon al vi."

Eva-Lotta ridetis.

"Apetito ne mankas al mi", ŝi konstatis plenkontente.

Sed Nicke levis Rasmus de ŝiaj genuoj kaj portis lin al lia lito.

"Mi pensas, ke nun vi dormu, bubeto", li diris.

"Kvankam mi ne volas dormi", asertis Rasmus. "Ĉar mi dormis la tutan tagon."

Nicke premis lin en la liton sen eĉ unu vorto.

"Ĉu vi volas ĉirkaŭvolvi min ĉe la piedoj?" diris Rasmus, "ĉar mi malŝatas, kiam la piedfingroj elstaras."

Subridante kaj kun sufiĉe konfuzita mieno, Nicke faris tion, pri kio oni lin petis. Poste li staris kaj rigardis Rasmus mediteme.

"Vi estas amuza bubeto", li diris.

Malhela kapo de la knabo ripozis sur la kuseno. En la svaga lumo de la poŝlampo li aspektis nenature ĉarma, kuŝante tie. Liaj okuloj estis tiom klaraj, kaj li ridetis amike al Nicke.

"Ho, kiom afabla vi estas, Niĉjo", li diris. "Venu ĉi tien, do vi ricevos brakumon. Same duran, kian paĉjo kutimas ricevi."

Nicke ne havis tempon defendi sin. Rasmus ĉirkaŭprenis lian kolon kaj brakumis lin tiom firme, kiom kapablis liaj kvinjaraj brakoj.

"Ĉu doloras?" li scivolis esperplene.

Nicke silentis unue, sed poste li balbutis nedistingeble:

"Ne, ne doloras... Tute ne."

## 9

Alte sur monteto situis kabano, kien inĝeniero Peters loĝigis sian faman gaston. Ĝi estis vera agla nesto, kaj ĝi estis alirebla nur de unu direkto. La malantaŭa flanko rigardis la roklateron, kiu falis sufiĉe vertikale suben al la strando.

"Ni devas suprengrimpi tien", diris Kalle kaj montris per la ankoraŭ grasa montrofingro al fenestro de la profesoro.

Post sia aventuro en la kastelruinoj Anders ne aparte emis suprengrimpi krutaĵon, eĉ se ĝi ne estis tiom timinde alta.

"Ĉu ni ne povas ŝteliri la pravan vojon ĉe la antaŭa flanko... kiel normalaj homoj", li proponis.

"Kaj veni rekte en la brakumon de Nicke aŭ iu alia", diris Kalle. "Absolute ne!"

"Grimpu vi", diris Anders. "Mi restos ĉi tie sube kaj skoltos."

Kalle ne hezitis. Li forlekis la lastan ŝinkograson de la fingroj kaj komencis.

Nun ne plu estis tre mallume. La ronda lundisko malrapide leviĝis super la arbaro. Kalle ne sciis, ĉu li estu dankplena pro tio aŭ ne. En la lunbrilo estis pli facile suprengrimpi, sed estis pli facile ankaŭ malkovri la grimpanton. Eble, estis plej sekure esti dankplena kaj pro tio, ke la luno brilis, kaj pro tio, ke ĝi jen kaj jen kaŝis sin malantaŭ nubo.

Kalle retenis la spiron kaj ekgrimpis. Certe, ĉi tio ne estis aparte danĝera montogrimpado, sed la penso, ke li en iu ajn minuto povus ekhavi bandon da rabistoj post la kalkanoj, tamen igis lin malvarmŝviti.

Singarde li palpis per la piedoj kaj la manoj kaj avancis malrapide supren. Fojfoje estis malfacile. Dum iu kapturniga momento povis okazi, ke li palpis kvazaŭ en malplena nenio kaj apenaŭ trovis apogon. Sed liaj piedoj, evidente, havis instinktan kapablon trovi apogon rekte inter fendoj kaj radikoj, kaj li ĉiam trovis ion, al kio li povis kroĉiĝi.

Nur unufoje la instinkto mankis al lia dekstra dikfingro, kaj li forpuŝis per la piedo ŝtonon, kiu kun bruego impetis suben laŭ la krutaĵo. Ne multe mankis, ke ankaŭ Kalle en sia teruriĝo sekvu ĝin, sed arboradiko, kiun li kaptis en lasta sekundo, savis lin. Li kroĉiĝis angore al ĝi kaj ne kuraĝis movi sin dum longa tempo.

Anders aŭdis la krakon, kiam la ŝtono venis ruliĝante. Li haste saltis flanken por ne ricevi ĝin sur la kranion kaj murmuris kolere al si mem:

"Ĉu li ankaŭ ne blovu en trombonon, tiel ke ili nepre aŭdu, ke li venas?"

Sed, evidente, neniu, krom Anders, aŭdis la bruon. Kaj kiam Kalle kun bateganta koro estis atendinta dum kelkaj minutoj sen ke io okazis, li ellasis la arboradikon kaj daŭrigis.

En sia senluma ĉambro la profesoro iris tien-reen, kiel besto en kaĝo. Tio estis neelteneble, absolute neelteneble! Oni iĝas tutsimple freneza pro tio. Jes, li tutcerte freneziĝos, samkiel tiu Peters, nature, jam estis. Li estis transdonita al mense malsana homo. Li ne sciis, kion oni faris al Rasmus. Li ne sciis, ĉu li iam eliros de ĉi tie. Kaj ĉi tie estis mallume, kiel en tomboĉelo. Malbeninda Peters – li povus almenaŭ doni al li lumon! Se li nur povus ekhavi tiun bestion en siajn pugnojn... ĉit!.. kio estis? La profesoro abrupte haltis. Ĉu estis nur io, kion lia superincitita koro imagis?.. Aŭ fakte estis iu, kiu frapetis al la fenestro?

Sed la fenestro, tra kiu li gapis dum tiu sepfoje malbenita tago, ĝi rigardis ja direkte al la krutaĵo... Ja neniu homo povis... ho, la graca ĉielo, nun oni frapetis ankoraŭfoje! Tie fakte estis iu. Furioza pro espero kaj malespero, li impetis al la fenestro kaj malfermis ĝin. Neniu prizona embrazuro povis esti pli efike ferizita, ol ĉi tiu fenestro. Sed ĝi estis farita en tiom fajna maniero, ke de ekstere ĝi devis ŝajni nur vilaĝeca kaj hejmeca, vere bela por ĉaleto. Sed pro tio ĝi ne estis malpli fera krado.

"Ĉu iu estas tie?" flustris la profesoro. "Kiu estas tie?"

"Estas nur mi. Kalle Blomkvist."

Tio sonis kiel elspiro, sed tamen tio sufiĉis por igi la profesoron tremi pro ekscitiĝo. Liaj manoj avide kaptis la kradon.

"Kalle Blomkvist... kiu... jes, certe, nun mi rememoras. Benita eta Kalle, ĉu vi scias ion pri Rasmus?"

"Li estas en la kabano ĉe Eva-Lotta... li nur fartas bone!"

"Dank' al Dio! Dank' al Dio pro tio!" flustris la profesoro kun profunda suspiro de refaciliĝo. "Peters diris, ke mi vidis lin por la lasta fojo..."

"Ĉu ni provu venigi ĉi tien la policon?" demandis Kalle senpacience.

La profesoro ĉirkaŭprenis la kapon.

"Ne, ne, ne la policon. Almenaŭ ankoraŭ ne nun! Ho, mi tute senesperiĝis! Mi komencas kredi, ke tiu Peters diras ĉion serioze. Se ne pro Rasmus... ne, ne, mi ne kuraĝas enmiksi la policon... Nur kiam Rasmus estos en sekura loko!"

Li kaptis la kradon kaj flustris arde:

"La plej aĉe estas, ke Rasmus scias, kie mi havas la kopiojn. Pri tiu eltrovo, vi memoras. Kaj Peters scias, ke li scias tion. Nelonga tempo pasos, antaŭ ol li devigos Rasmus rakonti pri tio."

"Kie ili estas?" diris Kalle. "Ĉu ni ne povas kuri por ili, Anders kaj mi?"

"Ĉu vere vi kredas, ke vi povas tion?" La profesoro tiom ekscitiĝis, ke la voĉo rompiĝis. "Kara Dio, se vi tamen povus fari tion. Mi kaŝis ilin malantaŭ..."

Sed la malfavora sorto decidis, ke Kalle ne eksciu la valoregan sekreton. Ĉar je la sama momento la pordo malfermiĝis, kaj la profesoro silentiĝis, kvazaŭ lin trafus fulmo. Li devigis sin silenti, kvankam li povus ekplori pro kolero kaj elreviĝo. Ankoraŭ plia sekundo, kaj li sukcesus diri, kion li volis! Sed sur la sojlo jam staris inĝeniero Peters. Li tenis etan petrolan lampon en la mano kaj salutis ĝentile.

"Bonan vesperon, profesoro Rasmusson!"

La profesoro silentis.

"Ĉu tiu sencerba Nicke donis al vi neniun lampon?" daŭrigis Peters. "Bonvolu ricevi ĉi tiun!"

Li metis la petrolan lampon sur la tablon kaj ridetis amike. La profesoro daŭre silentis.

"Mi povas saluti vin de Rasmus", diris Peters kaj reŝraŭbis iom la meĉon. "Ŝajnas, kvazaŭ mi estus devigota sendi lin eksterlanden."

La profesoro faris movon, kvazaŭ por ataki la turmentanton, sed Peters averte levis la manon.

"Nicke kaj Blom staras ekstere", li diris. "Se vi intencas bati, do ankaŭ ni intencas bati. Kaj ni havas Rasmus – ne forgesu tion!"

La profesoro sinkis sur la liton kaj kaŝis la vizaĝon en la manojn. Ili havis Rasmus! Ili havis ĉiujn atutojn! Li mem havis nur Kallen Blomkvist – li estis lia sola espero – kaj li devis esti trankvila... devis... devis!

Inĝeniero Peters faris turnon ĉirkaŭ la ĉambro kaj haltis kun la dorso al la fenestro.

"Bonan nokton, mia amiko", li diris milde. "Vi povas ja cerbumi pri la afero ankoraŭ iom pli. Sed ne tro longe, espereble."

Ekstere Kalle staris, firme premita al la muro. Li aŭdis la voĉon de Peters tiom proksime, kvazaŭ estus li mem, kiun li alparolis, kaj li terurite provis retropaŝi. Sed tie, kien li metis la piedon, estis nur perfida herbotufo. Kaj kun surdiga krako la majstro-detektivo ruliĝis suben laŭ la krutaĵo kaj falis kun ŝmaco antaŭ la piedojn de Anders multe pli haste ol li intencis.

Kalle ĝemis, kaj Anders klinis sin maltrankvile super li.

"Ĉu vi batiĝis? Ĉu doloras?"

"Ssss, sentiĝas admirinde", diris Kalle kaj ĝemis ankoraŭfoje. Sed li ne havis tempon pensi pri siaj bluaĵoj. Ĉar li aŭdis Peters krii supre en la kabano:

"Nicke! Blom! Kie vi estas! Traserĉu la terenon tie sube! Per lumĵetilo! Sed rapide!"

"Ho vi, sankta Moses", flustris Anders.

"Ĝuste tiel", diris Kalle. "Nun estos domaĝe pri ni."

Antaŭ ol ili eĉ havus tempon pensi pri fuĝo, lumo de lumĵetilo ekdancis inter arboj. Kiam ajn ili povis ektroviĝi meze de la lumkonuso – estis koŝmare eĉ pensi pri tio! Nicke kaj Blom venis kuregante. Ili povis aŭdi ilin proksimiĝi, kaj ili volis kuri, sed timo paralizis ilin. Kiam Nicke estis ne pli ol je kvindek paŝoj de ili, ili premis sin panike en fendon inter du grandaj ŝtonoj. Ĝi estis la plej mizera fendeto, kaj ili premiĝis en ĝin, kvazaŭ ili volus krevigi ĝin. Tiel, sendube, sentiĝis esti ĉasata besteto, kiam ĉashundoj proksimiĝas, pensis Kalle malespere.

Jes, nun la ĉashundoj estis post iliaj kalkanoj! Lumo de la lumĵetilo flirtis tien-reen. Kalle kaj Anders premiĝis spasme unu al la alia kaj komencis subite pensi pri panjo hejme. La luno lumis malice inter la arbojn, precize kvazaŭ la lumĵetilo ne sufiĉus!

"Ĉi tien, Nicke", kriis Blom, kaj lia voĉo aŭdiĝis tiom terure proksime. "Ni rigardu inter tiujn densajn piceojn. Se iu estas ĉi tie, do li estas tie."

"Li ja ne povas esti kaj ĉi tie, kaj tie", diris Nicke kun rikano. "Cetere, mi kredas, ke la ĉefo deliras."

"Tion mi baldaŭ ekscios", diris Blom sombre.

Panjo, panjo, panjo, pensis Kalle, jen ili venas... nun ĉio estas finita pri ni... adiaŭ por ĉiam...

Nun ili estis tute, tute proksime, kaj dum ono de sekundo la lumĵetilo de Nicke direktis sin rekte al la kaŝejo en la fendo. Sed fojfoje okazas mirakloj.

"Kio do estas? Kio okazis al la lumĵetilo?" diris Nicke.

Dank' al Dio – la lumĵetilo de Nicke estingiĝis. Kaj por ke la miraklo kompletiĝu, la luno malaperis samtempe malantaŭ granda nubo. Kaj Blom enrampis senpacience inter la densajn piceojn tute proksimen. Nicke sekvis lin kontakte post la kalkanoj. Li okupiĝis pri sia lumĵetilo.

"Se iu estas ĉi tie, do li estas tie", li murmuris kaj imitis la parolmanieron de Blom. "Vidu, vidu, nun ĝi lumas denove", li daŭrigis kontente kaj lasis lumon de la lumĵetilo danci sub la piceoj. Sed tie estis neniu, kaj Nicke puŝis la flankon de Blom kaj diris:

"Mi ja diris, ke la ĉefo deliras. Nervoj mankas al li. Ĉi tie ne troviĝas eĉ pulo."

"Ne, ĉi tie malplenas", diris Blom malkontente. "Sed ni iru iom antaŭen por esti certaj."

Jes, jes, pensis Kalle, faru tion por esti certaj! Kaj kvazaŭ laŭ signalo li kaj Anders impetis sensone la kelkajn metrojn, kiuj disigis ilin de la piceoj, kaj enrampis sub la plej densan. Ĉar la sperto de la milito de rozoj estis instruinta ilin, ke neniu kaŝejo estis pli sekura ol tiu, kiu ĵus estis traserĉita.

Nicke kaj Blom baldaŭ revenis. Ili preteriris la piceon tiom proksime, ke Kalle povus etendi la manon kaj puŝi ilin. Ili preteriris ankaŭ la fendeton inter la ŝtonoj, kaj Blom lumigis tre zorge en ĝin. Sed tie estis neniu.

"Se iu estas ĉi tie, do li tamen ne estas tie", diris Nicke kaj lasis ankaŭ sian lumĵetilon lumi en la fendon.

"Ne, imagu, ke li tie ne estas", flustris Kalle kaj eligis suspiron de dankpleno.

## 10

Nova tago pasadis, kaj la suno daŭre lumis kaj sur malbonulojn, kaj sur bonulojn. Ĝi vekis Kallen kaj Anders, kiuj kviete dormetis sur piceaj branĉoj en sia kabano.

"Kion, vi kredas, ke ni manĝos hodiaŭ?" demandis Anders sarkasme.

"Matenmanĝo... mirteloj", diris Kalle. "Tagmanĝo... mirteloj. Vespermanĝo... Eble, ni por varieco povus preni iom pli da mirteloj?"

"Ne, la vespermanĝon Eva-Lotta devas havigi", diris Anders kun certeco.

Ili rememoris la hieraŭan tagon kaj suspiris sopirplene ĉe la penso pri ĉio, kion ili tiam manĝis. Sed ili rememoris ankaŭ la terurajn travivaĵojn poste, kaj frosto trakuris malagrable laŭlonge de la spino. Ĉar ili sciis, ke ĉi-vespere ili devis refari la tuton. Tio estis neevitebla. La profesoro atendis ilin, tion ili komprenis. Iu devis suprengrimpi al lia fenestro denove kaj ekscii, kie la kopioj troviĝis. Se ili povus savi paperojn de la profesoro, do ili farus almenaŭ unu vere bonan aferon en sia vivo.

Kalle palpis siajn ekskoriitajn brakojn kaj krurojn.

"Estas same bone, ke mi refaru tion, kiu jam estas batita ĝisblue", li diris. "Sed nun utilus eta matenmanĝo."

"Mi okupiĝos pri la manĝopreparado", diris Anders komplezeme. "Vi restu sidi ĉi tie, do vi ricevos mirtelojn en la liton."

Ankaŭ Eva-Lotta kaj Rasmus ricevis matenmanĝon en la liton, sed matenmanĝon, kiu estis multe pli stabila. Nicke, evidente, decidis vere ŝtopi la buŝon al ĉiuj arogantaj bubinaĉoj. Li preparis ŝinkon kaj ovojn kaj kaĉon kaj sandviĉojn kvazaŭ por tuta regimento, kaj li metis triumfe la pleton sub la nazon de la dormema Eva-Lotta.

"Vekiĝu kaj manĝu, bubino, do vi ne kuŝos kaj mortmalsatos", li kriis.

Eva-Lotta fiksrigardis per dormemaj okuloj la pleton.

"Bone", ŝi diris aprobe. "Sed morgaŭ vi, eble, povus ankaŭ baki kelkajn vaflojn. Enkaze se la polico ne arestos vin antaŭ tio."

Rasmus haste sidiĝis en sia lito.

"La polico ne rajtas aresti Nicken", li diris, kaj lia voĉo tremetis. "Ili ja ne rajtas aresti homojn, kiuj estas afablaj."

"Jes, sed rabistojn ili arestas", diris Eva-Lotta trankvile kaj ŝmiris dikan tavolon da butero sur pantranĉaĵon.

"Ne, aŭdu", diris Nicke, "nun min tedis tiu babilaĵo pri rabistoj!"

"Kaj min tedis esti forrabita", diris Eva-Lotta. "Do la poentoj egalas."

Nicke gapis kolere al ŝi.

"Neniu ja petis vin veni. Ĉi tie estus pura somera paradizo sen vi."

Li transiris al Rasmus kaj sidiĝis sur lian litrandon. Rasmus levis etan varman manon kaj frapetis lin sur la vangon.

"Mi pensas, ke rabistoj estas afablaj", li diris. "Kion ni faros hodiaŭ, Nicke?"

"Unue vi forvoros matenmanĝon", diris Nicke. "Poste ni vidos!"

Opinio de Rasmus pri Nicke kiel multe afabla persono fondiĝis jam dum la unuaj horoj de lia restado sur la insulo.

Dekomence Rasmus havis opinion, ke la tuta vojaĝo estis vere amuza elpensaĵo de lia paĉjo. Estis amuze veturi per aŭto, estis amuze veturi per motorboato, estis fajna kajo sur ĉi tiu insulo kaj tie troviĝis multege da boatoj, kaj li estis petonta paĉjon, ke li povu baniĝi. Sed poste venis tiu stulta onklo kaj detruis la tuton. Li parolis tiom strange kun paĉjo, kaj paĉjo koleris kaj muĝis al Rasmus, kaj poste paĉjo malaperis, kaj Rasmus ne plu povis intervidiĝi kun li.

Kaj tiam li komencis serioze dubi, ke ĉio ĉi vere estis amuza. Li provis superregi la ploron, kiu volis eliĝi, sed la unuaj subpremitaj singultoj rapide transiris en larmotorenton. Inĝeniero Peters puŝis lin malmilde al Nicke kaj diris:

"Zorgu pri la bubo!"

Tio estis klopodplena komisio. Nicke gratis malfeliĉe sian kapon. Li ne sciis, kiel oni vartis plorantan infanon. Sed li estis preta fari ion ajn por ĉesigi la bruon.

"Ĉu mi tajlu pafarkon por vi?" li proponis en sia malespero.

Tio efikis kiel magia formulo. La ploro de Rasmus ĉesis same rapide, kiel ĝi komenciĝis, kaj lia kredo je la homaro estis restarigita.

Poste ili pafis celon per la pafarko dum du horoj, kaj Rasmus konvinkiĝis – Nicke estis afabla. Kaj se nur estis, kiel Eva-Lotta diris, ke Nicke estis rabisto – do rabistoj estis afablaj.

La suno leviĝis – precize kiel oni povis atendi – ĉiam pli kaj pli alte en la ĉielo kaj daŭre lumis kaj sur malbonulojn, kaj sur bonulojn. Ĝi varmigis la banrokon, kie Kalle kaj Anders pasigis sian tagon. Ĝi lumis sur Nicken, kiu sidis sur la perono de Eva-Lotta kaj tajlis barkojn, kaj sur Rasmus, kiu igis provveli la pretajn boatojn en la pluvakva barelo ĉe la domangulo. Ĝi ludis en la blondaj haroj de Eva-Lotta, kiu sidis sur sia lito kaj malamis Nicken, ĉar li ne volis ellasi ŝin. Kaj ĝi incitis inĝenieron Peters, ĉar li en tiu bela somera tago estis incitita precize pro ĉio ajn, kaj, sekve, ne povis fari iun ekscepton por la sunradioj. Sed sen zorgi pri la incitiĝo de inĝeniero Peters, la suno kviete daŭrigis sian vojon kaj finfine subiris – precize kiel oni povis atendi – okcidente kaj malaperis malantaŭ la arbaroj de la kontinento. Kaj tiel finiĝis ankaŭ la dua tago sur la insulo.

Ne, ne finiĝis. Nur nun ĝi komenciĝis. Ĝi komenciĝis per tio, ke inĝeniero Peters venis en la kabanon de Eva-Lotta. Li neniom atentis Eva-Lottan, li jam finis pri ŝi. Ŝi, bedaŭrinde, certe, hazarde vidis, kiam oni forportis Rasmus, ŝi sukcesis kaŝe eniri la aŭton, ĉar tiu idioto Svanberg ne gardis zorge, estis klopodplene havi ŝin ĉi tie, sed li devis toleri ŝin, kaj ŝi povus, eble, helpi trankviligi la bubon, ĝis kiam lia dikkrania patro prudentiĝus – jen ĉio direbla pri Eva-Lotta. Li ne plu bezonis zorgi pri ŝi. Estis Rasmus, kun kiu li volis paroli.

Rasmus jam kuŝis en sia lito kun kvin etaj barkoj antaŭ si sur la plejdo. Sur la muro pendis lia pafarko. Li estis riĉa kaj feliĉa. Tio estis bona insulo, kaj rabistoj estis afablaj.

"Do, mia eta oĉjo", diris inĝeniero Peters kaj sidiĝis sur lian litrandon, "kion vi dirus, se vi estus devigita resti ĉi tie por la tuta somero?"

Larĝa rideto distranĉis la vizaĝon de Rasmus.

"Por la tuta somero! Kiom ci estas afabla! Do ni povas havi somerferiojn ĉe ci, paĉjo kaj mi."

"Nulo al Rasmus", pensis Eva-Lotta kaj ridetis per impertinenta rideto. Sed ŝi saĝe silentis. Inĝeniero Peters ne estas tiaspeca persono, al kiu oni diras ion ajn.

Nicke sidis sur seĝo apud la fenestro, kaj li estis tre kontenta, tio estis rimarkebla. Finfine tiu aroganta bubino devis silenti!

Inĝeniero Peters ne estis same kontenta.

"Hej, Rasmus...", li komencis, sed Rasmus interrompis lin, brilante pro ĝuo.

"Tiam ni povos baniĝi ĉiutage, ĉu? Mi povas naĝi kvin naĝomovojn. Ĉu ci volas vidi min naĝi kvin naĝomovojn?"

"Jes, jes", diris inĝeniero Peters, "sed..."

"Ho, kiom amuze estos", diris Rasmus. "Ho Dio, foje ĉi-somere, Mariann mergiĝis, kiam ni banis nin. Blubb, blubb, blubb, oni aŭdis. Sed poste ŝi denove emerĝis. Mariann, ŝi povas naĝi nur kvar naĝomovojn."

Inĝeniero Peters eligis nervozan krieton.

"Mi fajfas pri viaj naĝomovoj. Mi volas scii, kie via paĉjo kaŝis siajn paperojn kun tiuj ruĝaj ciferoj."

Rasmus kuntiris la brovojn kaj fiksrigardis lin malaprobe.

"Fi, diablo, kiom stulta ci estas", li diris. "Ĉu ci ne aŭdis mian paĉjon diri, ke mi ne rakontu pri tio?"

"Ni ne interesiĝas pri via paĉjo nun. Cetere, tia muka bubo ne devas diri 'ci' al plenkreskuloj – vi devas nomi min inĝeniero Peters."

"Ĉu tiel ci nomiĝas?" diris Rasmus kaj karesis amoplene sian plej fajnan barkon.

Peters glutetis. Li komprenis, ke li devis regi sin, se li volis havi ian progreson en sia entrepreno.

"Rasmus, vi ricevos ion belan, se vi rakontos tion al mi", li diris milde. "Vi ricevos vapormaŝinon."

"Mi jam havas vapormaŝinon", diris Rasmus. "Barkoj estas pli bonaj."

Li ŝovis sian plej fajnan barkon sub la nazon de Peters.

"Ĉu ci iam vidis tiom fajnan etan barkon, inĝeniero Peters?"

Poste li lasis ĝin veturi tien-reen sur la plejdo. Ĝi veturis trans la maro al Ameriko, kie loĝis indianoj.

"Kiam mi iĝos granda, mi iĝos indianĉefo kaj mortbatos homojn", li asertis. "Sed virinojn kaj infanojn mi ne mortbatos."

Peters ne respondis al tiu sensacia informo. Li streĉiĝis por esti trankvila, kaj li provis inventi manieron por direkti Rasmus tien, kien li volis.

La barko glitis sur la plejdo, kondukate per la bruna kaj sufiĉe malpura knaba maneto.

"Ci estas rabisto", diris Rasmus, kaj liaj okuloj sekvis vojon de la boato trans la oceano, samkiel liaj pensoj. "Ci estas rabisto", li diris foreste. "Tial ci rajtas scii neniujn sekretojn. Alie mi povus rakonti al ci, ke paĉjo fiksis ilin per prempinglo malantaŭ la librobreton, sed nun mi tion ne rakontos... oj, jen mi tamen diris tion", li konstatis, gaje surprizita.

"Ho, Rasmus", diris Eva-Lotta lamente.

Peters saltleviĝis.

"Ĉu vi aŭdis, Nicke", li diris kaj ridis laŭte kaj kontente. "Ĉu vi aŭdis... ho, tio estas tro bone por esti vero. 'Malantaŭ la librobreton' li diris. Ni alportos ilin ĉi-nokte. Estu preta en unu horo!"

"Okej, ĉefo", diris Nicke.

Peters hastis al la pordo tute sen zorgi pri kolera krio de Rasmus post li:

"Ne, revenu! Tiel ne decas, kiam oni forgesiĝas ĉi tiel. Revenu, mi diris!"

## 11

La Blanka Rozo havis sekretajn signalojn kaj avertosignojn de multaj diversaj specoj. Ekzistis ne malpli ol tri diversaj signaloj, kiuj signifis 'Danĝero'. Unue, la hasta movo de la maldekstra orellobo, kiun oni uzis, kiam kaj kunulo, kaj malamiko videblis, kaj oni en nerimarkebla maniero volis alvoki la kunulon gardi sin; due, striga bleko, kiu sekrete vokis ĉiun belan rozon, vagantan en ĉirkaŭaĵo, tuj rapidi por helpi; trie, la granda katastrofmuĝo, kiu estis uzenda nur kiam morta danĝero minacis kaj oni troviĝis en ekstrema malfeliĉo.

Ĝuste nun Eva-Lotta troviĝis en ekstrema malfeliĉo. Ŝi devis akiri Anders kaj Kallen, kaj senprokraste. Ŝi sciis, ke ili vagis en proksimaĵo, kiel paro da malsataj lupoj, kaj atendis nur ekvidi la flamantan lumon en ŝia fenestro kiel signon, ke la manĝaĵo estis preta. Sed la manĝaĵo ne estis preta. Nicke ne volis foriri. Li persistis pri sidi kaj rakonti al Rasmus pri kiel li kiel juna maristo velis trans ĉiuj bluaj oceanoj de la mondo, kaj Rasmus, tiu eta kreteno, nur instigis lin daŭrigi.

Kaj la afero urĝis nun, urĝis... urĝegis! Dum unu horo Peters kaj Nicke ekiros kaj en la nokta ombro alportos la valoregajn paperojn.

Eva-Lotta vidis unu solan rimedon – ŝi eligis la grandan katastrofmuĝon. Ĝi sonis precize same koŝmare, kiel la intenco estis, kaj timigis Nicken kaj Rasmus preskaŭ ĝis apopleksio. Post kiam Nicke rekonsciiĝis, li skuetis la kapon kaj diris:

"Jen, tamen prete, sendube. Ĉi tiel muĝas neniu saĝa homo!"

"Tiel muĝas la indianoj", diris Eva-Lotta. "Mi pensis, ke vi, eble, volus aŭdi tion. Ĉi tiel", ŝi diris kaj muĝis ankoraŭfoje same akre.

"Dankon, dankon, jam sufiĉas", diris Nicke. Kaj pri tio li pravis. Ĉar ie en la mallumo flutis merlo. Certe, fakte ne estis kutime por merlo lasi aŭdi sin post alveno de la mallumo, sed Nicke montris neniun surpriziĝon, kaj ankoraŭ malpli tion faris Eva-Lotta. Ŝi iĝis nur tiom tremante ĝoja pri la respondo de Kalle kaj Anders: Ni aŭdis!

Sed kiel ili nun ricevos la gravan mesaĝon pri la paperoj? Aĥ, kavaliro de la Blanka Rozo ĉiam sciis rimedon! La sekreta lingvo, la rabista lingvo utilis pli ol unufoje antaŭe, kaj faris tion ankaŭ nun.

Nicke kaj Rasmus ekhavis novan ŝokon, kiam Eva-Lotta tute neatendite eksplodis pro laŭta kaj lamenta kanto.

"Sos-a-vov-u pop-a-pop-e-ror-o-joj-non dod-e lol-a pop-ror-o-fof-e-sos-o-ror-o mom-a-lol-a-non-tot-a-ŭ lol-a lol-i-bob-ror-o-bob-ror-e-tot-o", ŝi kantis denove kaj denove malgraŭ la evidenta malaprobo de Nicke.

"Ne, aŭdu", li finfine diris, "ĉesigu tion. Kial vi kriaĉas?"

"Estas indiana amokanto", diris Eva-Lotta. "Mi pensis, ke vi, eble, volus aŭdi ĝin."

"Mi pensas, ĝi sonas, kvazaŭ vin dolorus ie", diris Nicke.

"Lol-a a-fof-e-ror-o u-ror-ĝoĝ-a-sos", kantis Eva-Lotta, ĝis kiam Rasmus metis la manojn sur la orelojn kaj diris:

"Ejva-Lotta, ĉu ni ne povus kanti 'Etaj ranoj, etaj ranoj'[13] anstataŭe?"

Sed en la mallumo ekstere staris Kalle kaj Anders kaj aŭdis ŝokite la mesaĝon de Eva-Lotta: Savu paperojn de la profesoro malantaŭ la librobreto! La afero urĝas!

Se Eva-Lotta diris, ke la afero urĝis, kaj uzis la grandan katastrofmuĝon, do tio povis signifi nur, ke Peters en tiu aŭ alia maniero eksciis, kie tiuj paperoj troviĝis. Temis pri veni la unuaj.

"Hastu", diris Anders, "ni pruntos boaton!"

Ili impetis suben laŭ la padeto al la kajo sen diri ion pli. Ili stumblis en la mallumo kaj gratvundis sin per branĉoj kaj vergoj, ili malsatis kaj timis kaj imagis vidi persekutantojn en ĉiu arbedo, sed ĉio ĉi signifis nenion. La sola afero, kiu signifis ion, estis, ke sekretoj de la profesoro ne trafu en maljustajn manojn. Kaj tial temis pri veni la unuaj.

Ili spertis kelkajn terurajn minutojn, antaŭ ol ili trovis remboaton, kiu ne estis ŝlosita. Ĉiumomente ili atendis ekvidi Blom aŭ Nicken emerĝi el la mallumo, kaj kiam Kalle malrapide forpuŝis la boaton de la kajo kaj prenis la remilojn, li havis unu solan penson en sia kapo: "Jen ili venas, mi certas, ke ili venas!"

Sed neniu venis, kaj Kalle plirapidiĝis. Baldaŭ ili estis ekster aŭdozono de la insulo, kaj li remis tiel, ke la akvo bolis ĉirkaŭ la remiloj. Anders sidis silente en la pobo kaj pensis pri kiel ili estis naĝintaj tie – ĉu vere tio estis hieraŭ matene? Ŝajnis, kvazaŭ tio estus antaŭ eterno.

Ili kaŝis la boaton en scirpodensejo kaj kuris por retrovi la motociklon. Ili estis metintaj ĝin en juniperdensejon, sed kie do, je la nomo de la Ĉielo, troviĝis tiu juniperdensejo kaj kiel oni trovu ĝin en la mallumo?

Kelkajn valorajn sekundojn oni uzis por malespera serĉado. Anders estis tiom nervoza, ke li ronĝis siajn fingrojn – kie troviĝis la mizera motociklo? Kaj Kalle palpis inter la arbedoj, jes, jen ĝi, li trovis ĝin! Liaj fingroj volvis sin amoplene ĉirkaŭ la stirilo, kaj li kondukis fulmrapide la motociklon al la arbarvojo.

Ili havis antaŭ si vojaĝon je proksimume kvin mejloj. Kalle rigardis sian brakhorloĝon. La hormontriloj lumis en la krepusko.

"Estas la deka horo kaj duono", li diris al Anders, kiu ne petis pri tiu sciigo. Tio sonis iamaniere fatale. Ekzakte la samon diris inĝeniero Peters ĝuste tiam al Nicke. "Estas la deka horo kaj duono. Tempas por ni ekiri."

* * *

Kvin mejloj... kvar mejloj... tri mejloj ĝis Lillköping! Ili siblante rapidis antaŭen tra la varma julia nokto, sed la vojo ŝajnis al ili senfine longa. Kun streĉitaj nervoj ili aŭskultis por aŭdi la aŭton, kiu, eble, estis atingonta ilin. Ĉiusekunde ili atendis esti kaptitaj en lumon de la lumĵetilo, kiu proksimiĝus de malantaŭe, proksimiĝus kaj preterglitus kaj malaperus kaj kunprenus ĉiun esperon pri la paperoj, kiuj signifis tiom multe.

"Lillköping 20 km", legis Anders sur vojŝildo – nun proksimiĝis la hejmlando.

Proksimume samtempe nigra aŭto preterpasis alian vojforkon...

"Lillköping 36 km", legis Nicke. "Plirapidiĝu iom, ĉefo!"

Sed inĝeniero Peters stiris precize per tiu rapido, kiu plezurigis lin. Li forprenis unu manon de la stirilo por prezenti cigaredon al Nicke, kaj diris kontente:

"Mi estis atendinta tiom longe, do mi povas atendi plian horon!"

* * *

Lillköping! Jen ripozas la urbo kaj dormas same kviete, kiel kutime. Estas preskaŭ kortuŝe, pensas Kalle kaj Anders. La motociklo veturas laŭ la konataj stratoj, direktas sin al la kastelruinoj kaj haltas antaŭ la Eklund-vilao.

Sed por la nigra aŭto restis ankoraŭ kelkaj kilometroj ĝis la ŝildeto ĉe la vojrando, kiu amike anoncas: 'Bonvenon en Lillköping!'

"Ĉi tio estas la plej korŝira afero, kiun mi spertis", flustras Anders, kiam ili eniras ŝteleme la verandon. Li palpas singarde la pordon. Ĝi ne estas ŝlosita. Ne estas tre prudentaj rabistoj, kiuj ne ŝlosas la pordon post si, pensas Kalle. Ĉu oni devas lasi larĝe malfermitaj la pordojn al la domo, kie estas kaŝitaj paperoj por cent mil kronoj! Sed des pli bone – tio ŝparas mason da tempo! Li sentas tre intense, ke la tempo estas valorega.

'Malantaŭ la librobreto' – kiu librobreto? Doktoro Eklund, kiu luigis ĉi tiun vilaon por la tuta somero, estas viro kun multaj libroj kaj multaj librobretoj. En la gastoĉambro troviĝas librobretoj laŭlonge de ĉiu muro.

"Tio forprenos la tutan nokton", diras Anders. "Kie ni komencu serĉi?"

Kalle cerbumas – malgraŭ la tempomanko. Sed fojfoje indas oferi kelkan tempon por pripensado. Kion Rasmus diris al sia paĉjo? 'Mi kaŝe observis vin dum unu el lastaj vesperoj, paĉjo, kiam vi kredis min enlitiĝinta kaj dormanta. Kaj tiam mi vidis...' Kie Rasmus povis stari, kiam li vidis tion? Absolute tutcerte ne en la gastoĉambro.

La dormoĉambro troviĝas en la supra etaĝo. Bubeto, kiu ne povas dormi, venas piedpinte suben laŭ la ŝtuparo... jam antaŭ ol lia paĉjo aŭdas lin, Rasmus vidas, ke okazas io ekscita, kaj malrapidigas sian paŝadon. Li devis stari sur la ŝtuparo en la halo, pensas Kalle kaj impetas tien.

Sur kiu ajn loko de la ŝtuparo li troviĝu, estas nur unu sola breto, kiun li povas vidi tra la malfermita pordo en la gastoĉambron. Tiu apud la skribotablo.

Li kuras fulmrapide reen en la gastoĉambron, kaj per unuigitaj fortoj ili komencas tiri la breton de la muro. Ĝi skrapas kontraŭ la planko kun ege incita sono. Tio estas la sola sono en la mondo, kiun ili aŭdas ĝuste nun. La aŭton, kiu haltas sur la vojo ekstere, ili ne aŭdas.

Jen... jen... jen... unu preno pli, poste ili povas enrigardi malantaŭ la breton! Ho vi, sankta Moses – jen! Bruna koverto, zorge fiksita per prempinglo. La manoj de Kalle tremas, kiam li eligas sian tranĉilon kaj komencas ŝiri.

"Imagu, ke ni tamen sukcesis", flustras Anders, tute pala pro streĉo. "Imagu, ke ni sukcesis!"

Kalle tenas la valoran koverton en sia mano. Li gapas al ĝi kun spirmanko – ĝi ja kostas cent mil kronojn! Jes, sincerdire, ĝi ja apenaŭ estas taksebla en mono. Ho, kia triumfhoro, kia dolĉa, varma, penetranta sento de kontentiĝo!

Tiam ili aŭdis ion! Ion teruran kaj timigan. Ŝtelirantan paŝadon en la verando. Manon, kiu turnas la pordotenilon. La eksteran pordon malrapide malfermiĝi.

La lumo de la skribotabla lampo falas sur iliajn palajn vizaĝojn. Ili gapas malespere unu al la alia, la teruro preskaŭ naŭzas ilin. Post kelkaj sekundoj tiu pordo malfermiĝos, kaj poste ĉio estos perdita. Ili estos kaptitaj, kiel du ratoj en kaptilo. Ili, kiuj staras en la antaŭĉambro, gardas la eniron. Ili, kiuj staras en la antaŭĉambro, preterlasos neniun kun valora bruna koverto, kiu kostas cent mil kronojn.

"Haste, haste", flustras Kalle. "La ŝtuparo al la supra etaĝo!"

La kruroj ne volas porti ilin, sed en iu supernatura maniero ili tamen sukcesis ĵeti sin en la halon kaj supren laŭ la ŝtuparo.

Poste ĉio okazas tiom haste, ke ĉiuj pensoj kaj la tuta menso malaperas kaj estas for. Malaperas en kaoso, kie ili nur dise-mise povas distingi sonon de ekscititaj voĉoj, pordojn, kiuj klakas, laŭtan krion, iun, kiu sakras, kurantan paŝadon supren laŭ la ŝtuparo, kaj – ho, helpon, helpon – kurantan paŝadon tuj malantaŭ ili.

Jen la fenestro kun la kurteno, kiu flirtis tiom ludoplene unu nokton antaŭ mil jaroj. Ekstere troviĝas ŝtupetaro, vojo al saviĝo... Eble... Eble. Ili ruliĝas trans la fenestrokadron, sur la ŝtupetaron, grimpas, ne, impetas suben laŭ ĝi kaj kuras, kiel ili neniam estis kurintaj en sia juna vivo. Ili kuras, kvankam ili aŭdas la duran voĉon el la fenestro, la voĉon de inĝeniero Peters, kiu krias post ili: "Se vi ne haltos, mi pafos!"

Sed la tuta ilia menso estas for. Ili nur kuregas plu, kvankam ili devus kompreni, ke temas, eble, pri ilia vivo, kuras kaj kuras, ĝis kiam sentiĝas, kvazaŭ la brusto estus krevonta.

Kaj jen ili aŭdas ĝin denove, la kurantan paŝadon, kiu proksimiĝas – kie en la tuta mondo troviĝas rifuĝejo for de tiu terura paŝado, kiu eĥas en la nokto, tiu koŝmara paŝado, kiu sonos en iliaj sonĝoj dum ilia tuta vivo?

Ili impetas suben al la urbo. Ĝis tie ne estas tre longe, sed nun iliaj fortoj elĉerpiĝis. Kaj la persekutantoj proksimiĝas nehaltigeble. Estas neniu saviĝo, ĉio estas perdita, post kelkaj momentoj ĉio finiĝos!

Tiam ili vidas lin! Ili ambaŭ vidas lin. Jen lumas la unua stratlanterno, kaj ĝia lumo falas sur la bone konatan, longan figuron en polica uniformo.

"Onklo Björk, onklo Björk, onklo Björk!"

Ili krias kiel ĉe ŝipkatastrofo, kaj onklo Björk gestas al ili averte – oni ne devas estigi tian bruon meze de la nokto!

Li venas al ili kaj havas neniun ideon pri tio, ke ĝuste nun ili amas lin pli ol sian propran patrinon.

Kalle ĵetas sin sur lin kaj brakumas lin anhelante.

"Kara, kara onklo Björk – arestu tiujn friponojn!"

Li turnas sin kaj montras. Sed la kuranta paŝado ĉesis. Tiom longe, kiom oni povas vidi en la mallumo, videblas neniu homo. Kalle suspiras – li mem ne scias, ĉu tio estas pro refaciliĝo aŭ pro elreviĝo. Ne indas ĉasi rabistojn ĉi tie, tion li komprenas. Kaj samtempe li komprenas ankaŭ ion alian. Li ne povas rakonti al onklo Björk, kio okazas. 'Enmiksi la policon, nur kiam Rasmus estos en sekura loko' – tion la profesoro klare diris. Peters estas glutita de la mallumo. Sendube, ĉi-momente li estas survoje al sia aŭto, kiu baldaŭ revenigos lin sur la insulon – kaj al Rasmus! Ne, oni ne povas enmiksi la policon, oni ne povas procedi rekte kontraŭ ordono de la profesoro. Eĉ se oni plej profunde en la koro supozas, ke, eble, tio tamen estus plej prudente.

"Ho, ĉu tiel, la majstro-detektivo agas denove", diras onklo Björk ridetante. "Kie vi havas tiujn friponojn, Kalle?"

"Ili fuĝis", anhelas Anders, kaj Kalle tretas averte liajn piedfingrojn. Sed tio estas tute senbezone. Anders scias, ke kiam temas pri krimuloj, tiam li devas lasi Kallen gvidi la konversacion.

Kalle refutas la tuton kun honto, kaj onklo Björk tuj komencas paroli pri alia afero.

"Jes, vi estas bonaj knaboj", li diras. "Mi renkontis vian paĉjon ĉi-matene, Kalle, kaj li estis kolera, kredu min. Ĉu vi ne hontas eskapi ĉi tiel el la hejmo? Vi ĝustatempe hejmenvenis nun."

"Ne, ni ankoraŭ ne hejmenvenis", diras Kalle. "Ni ankoraŭ ne venis hejmen."

## 12

Se iu ĉirkaŭ la dua horo tiunokte preterpasus la spicbutikon de Viktor Blomkvist, li kredus, ke tie agas ŝtelrompistoj. Iu lumigis per poŝlampo malantaŭ la vendotablo tie ene, kaj jen kaj jen oni povis tra la montrofenestro vidi du ombrojn preterpasi sur la piedfingroj.

Sed neniu iris sian noktan vojon en tiun direkton, kaj la du ombroj restis nemalkovritaj. Ankaŭ spickomercisto Blomkvist kaj lia edzino, kiuj dormis en sia dormoĉambro tuj super la butiko, aŭdis nenion. Ĉar la ombroj estis spertuloj ŝteliri sensone.

"Mi volas havi pli da kolbaso", diris Anders kun la buŝo plena. "Mi volas havi pli da kolbaso kaj pli da fromaĝo."

"Nur prenu", diris Kalle. Li estis plene okupita per ŝovi en sin mem.

Kaj ili manĝis. Ili fortranĉis dikajn tranĉaĵojn da fumita ŝinko kaj manĝis. Ili forhakis grandegajn pecojn da plej bona sengrasa kolbaso kaj manĝis. Ili disŝiris grandan, molan, aroman bulkegon kaj manĝis. Ili malvolvis staniolpaperon de etaj triangulaj fromaĝopecoj kaj manĝis. Ili ŝovis la pugnon en la rosinkeston kaj manĝis. Ili prenis al si ĉokoladbriketojn de la sukeraĵa vendotablo kaj manĝis. Ili manĝis kaj manĝis kaj manĝis, tio estis la plej grandioza manĝo en ilia vivo, kaj ili neniam forgesos ĝin.

"Unu aferon mi scias klare", diris Kalle finfine. "Mi neniam plu en mia vivo gustumos mirtelojn."

Mirinde kaj senlime sata, li poste ŝteliris laŭ la ŝtuparo al la supra etaĝo. Temis pri eviti la ŝtupojn, kiuj knaris, ĉar lia patrino dum la jaroj evidentigis rimarkindan talenton vekiĝi pro ĝuste tiu knaro, kiam estis ĝuste Kalle, kiu kaŭzis la knaron – pure supernatura fenomeno, pri kiu la psikologia scienco, sincerdire, devus interesiĝi iom pli detale, pensis Kalle.

Ĝuste nun li ne volis veki sian patrinon kaj ankaŭ sian patron. Li volis nur preni sian dorsosakon kaj sian dormosakon kaj iom pli da turistaj umoj. Kaj se liaj gepatroj vekiĝus, tro longan tempon oni devus malŝpari por klarigo.

Sed ankaŭ la talento de Kalle eviti la knarantan ŝtupon evoluis dum la jaroj, kaj li revenis al Anders en la butikon plene ŝarĝita kaj nedamaĝita.

* * *

Je la tria horo kaj duono matene motociklo stiris kun alta rapido en la vojon, kiu serpentumis al la maro.

Sur la vendotablo en la spicbutiko de Viktor Blomkvist kuŝis deŝirita peco da blanka volvopapero kun sekva mesaĝo:

Kara paĉjo, vi povas reteni mian salajron por ĉi monato, ĉar mi prenis:

1 kg da sengrasa kolbaso

1 kg da kolbasetoj

1 1/2 kg da fumita ŝinko

10 pecojn da tiuj etaj fromaĝoj, vi scias

4 bulkegojn

1/2 kg da biena fromaĝo[14]

1 kg da butero

1 pakon da alumetoj

10 ĉokoladbriketojn el tiuj 50-oeraj

1 deklitran kanistron da benzino en la provizejo

2 pakojn da kakao

2 pakojn da seka lakto

1 kg da ŝutebla sukero

5 pakojn da maĉgumo

10 skatolojn da seka brulalkoholo

kaj, eble, ion pli, kion mi ne memoras ĝuste nun. Mi komprenas, ke vi koleras, sed se vi scius, kio okazis, do vi ne kolerus, tio certas. Diru al onklo Lisander kaj al paĉjo de Anders, ke ili estu trankvilaj. Bonvolu ne koleri, ĉu mi ne estis ĉiam bona filo, nu, nun plej bone estos, ke mi finu, alie mi nur iĝos kortuŝita.

Kun tutkora saluto ankaŭ al panjo

de Kalle.

Vi ja ne koleras, ĉu?

* * *

Eva-Lotta dormis maltrankvile nokte kaj vekiĝis kun rampanta sento, ke io malagrabla okazis ĝuste nun. Ŝi angoris pri Kalle kaj Anders – kio okazis al ili kaj kio okazis al paperoj de la profesoro? Senscio estis koŝmara, kaj ŝi decidis ataki Nicken, tuj kiam li venos kun matenmanĝo. Sed kiam Nicke finfine venis, li aspektis tiom incitita, ke Eva-Lotta iom hezitis. Rasmus kvivitis ĝojan 'bonan matenon', sed Nicke neniom atentis lin, sed iris rekte al Eva-Lotta.

"Diabla bubino", li diris emfaze.

"Ĉu tiel?" diris Eva-Lotta.

"Vi mensogas tiel, ke estas hontinde kaj kompatinde", daŭrigis Nicke. "Ĉu vi ne diris al la ĉefo, kiam li pridemandis vin, ke vi estis sola – tiam, nokte antaŭ nelonge, kiam vi enrampis la aŭton?"

"Kiam vi forrabis Rasmus, vi celas, ĉu?" diris Eva-Lotta.

"Jes, tiam, kiam ni... aĥ, iru arbaren", diris Nicke. "Ĉu vi ne diris, ke vi tiam estis sola, he?"

"Jes, tion mi diris."

"Kaj pri tio vi mensogis", diris Nicke.

"Kiel do?" diris Eva-Lotta.

"Kiel do!" imitis Nicke kaj ruĝiĝis pro kolero. "Kiel do! Vi kunhavis ankaŭ paron da buboj, konfesu tion!"

"Jes, imagu, ke mi ilin kunhavis", diris Eva-Lotta kontente.

"Jes, ili estis Anders kaj Kalle, sciu", diris Rasmus. "Ĉar ili partoprenas la Blankan Rozon, precize kiel Ejva-Lotta. Kaj ankaŭ mi fariĝos blanka rozo, tio certas."

Sed Eva-Lotta subite iĝis malvarma pro maltrankvilo. Ĉu la vortoj de Nicke signifis, ke Kalle kaj Anders estis kaptitaj? Ĉi-kaze ili ambaŭ estis perditaj. Ŝi sentis, ke ŝi devis ekscii tuj – ŝi ne eltenus eĉ unu plian minuton da senscio.

"Kiel vi scias, cetere, ke mi kunhavis iun?" ŝi demandis tiom indiferente, kiom ŝi povis.

"Jes ja, ĉar la malbenindaj mukuloj forŝtelis la paperojn, kiujn la ĉefo volis havi – tuj antaŭ lia nazo", diris Nicke kaj gapis kolere al ŝi.

"Hura", kriis Eva-Lotta. "Hura, hura!"

"Hura", eĥis Rasmus. "Hura!"

Nicke turnis sin al li, kaj en lia rigardo estis tristo, tristo kaj angoro.

"Jes, vi povas hurai, vi", li diris. "Mi pensas, ke baldaŭ vi ne tro huraos. Kiam ili venos kaj portos vin eksterlanden."

"Kion vi diris?" kriis Eva-Lotta.

"Mi diris, ke ili venos kaj portos Rasmus eksterlanden. Venos flugmaŝino kaj prenos lin morgaŭ vespere."

Eva-Lotta glutis kun forto. Poste ŝi eligis krion kaj ĵetis sin rekte sur Nicken. Kun pugniĝintaj manoj ŝi atakis lin. Ŝi batis lin ĉien, kien ŝi povis atingi, kaj kriis:

"Tio estas hontinde! Tio estas hontinde, ho, kiom vi estas senhontaj – senhontaj maljunaj rabistoj!"

Nicke ne defendis sin. Li lasis ŝin bati. Li staris nur kaj aspektis subite laca. Sed ankaŭ li ja ne multe dormis tiunokte.

"Ĉu tiuj diablidoj ne povus reteni sin de ŝovi la nazon en alies aferojn?" li finfine diris. "Ĉu ne povus la ĉefo ekhavi siajn paperojn, pro kiuj li tiom bruas, tiel ke ĉiu ĉi malfeliĉo finiĝu!"

Rasmus nun sukcesis pripensi tion, kion Nicke diris pri flugi eksterlanden. Li pesis la du eblojn unu kontraŭ la alia. Kiu estis la plej amuza – ĉu flugi per flugmaŝino aŭ ĉu fariĝi blanka rozo? Kiam li ĉesis cerbumi, li anoncis sian decidon.

"Ne, aŭdu, Nicke", li diris, "mi ne intencas flugi eksterlanden, ĉar mi fariĝos blanka rozo."

Kaj li rampis sur la genuojn de Nicke kaj klarigis tre diligente, kiom mirinde tio estis. Ĉion pri kiel oni eligis batalkrion kaj ŝteliris nokte kaj batalis kun la ruĝoj. Necesis, ke Nicke komprenu la tutan grandan, admirindan aventuroplenan aferon – esti blanka rozo. Tiam li ja devis kompreni, ke oni ne povis vojaĝi eksterlanden.

Sed post kiam li finis, Nicke nur sombre skuetis la kapon kaj diris:

"Ne, aŭdu, eta Rasmus, vi neniam fariĝos blanka rozo. Nun estas tro malfrue."

Tiam Rasmus glitis suben de liaj genuoj kaj forlasis lin.

"Fi, diablo, kiom stulta vi estas ", li diris. "Certe, mi fariĝos blanka rozo!"

Nicke iris al la pordo, ekstere estis iu, kiu kriis lian nomon.

Rasmus rigardis lin foriri, kaj li komprenis, ke li devis hasti, se li volis sukcesi ricevi respondon al unu afero, kiun li volonte ŝatus scii.

"Hej, Nicke", li diris. "Se oni kraĉas el flugmaŝino, kiom longa tempo pasas, antaŭ ol la salivo venos suben?"

Nicke turnis sin kaj rigardis konsternite la senpaciencan knaban vizaĝon.

"Mi ne scias", li diris serioze. "Vi ja mem povos provi morgaŭ vespere."

## 13

Eva-Lotta sidis sur sia lito kaj pensis. Mordis buklon de siaj blondaj haroj kaj pensis tute malespere. Kaj konkludis, ke tio estis senespere. Kiel ŝi, enŝlosita en ĉi tiun kaĝon, povus malhelpi, ke ili metu Rasmus en flugmaŝinon kaj portu lin eksterlanden? Kaj kiun malican elpensaĵon li faris, tiu Peters? Estis, sendube, tiel, supozis Eva-Lotta, ke kiam li perdis ĉiun esperon pri tiuj paperoj, li, evidente, intencis devigi la profesoron sidiĝi kaj refari ĉiujn siajn kalkulojn, kaj tiam li devis, kompreneble, kunpreni lin al iu laboratorio eksterlande. Kaj krome, kunhavi Rasmus kiel ostaĝon. Povra eta Rasmus, ĝis nun li tute bonfartis, sed kiel li fartos inter amaso da banditoj eksterlande? Eva-Lotta vidis antaŭ sia interna vido la profesoron sidi ĉe tablo kaj fari inventojn, dum koŝmara prizongardisto svingis vipon super Rasmus kaj kriis: Inventu, alie... Tio estis turmenta vidaĵo, kaj Eva-Lotta lamentis mallaŭte.

"Kial vi pepas?" diris Rasmus. "Kaj kial Nicke ne venas kaj ne ellasas min, ke mi povu veli per miaj barkoj?"

Eva-Lotta cerbumis ankoraŭ iom, kaj malrapide ideo formiĝis en ŝia cerbo. Kiam ĝi estis preta, ŝi kuris arde al Rasmus.

"Rasmus", ŝi diris, "ĉu vi ne trovas, ke hodiaŭ estas varme?"

"Jes ja", diris Rasmus cedeme.

"Ĉu vi ne pensas, ke estus bele baniĝi?"

Tio efikis.

"Jes ja", kriis Ramus kaj faris admiroplenan salton, "jes, ni iros kaj baniĝos, Ejva-Lotta. Mi povas naĝi kvin naĝomovojn."

Eva-Lotta troige kunfrapis la manojn.

"Ho, tion mi devas ekvidi", ŝi diris. "Sed necesas, ke vi zorge tedu Nicken. Alie vi tion ne povos."

"Aha", diris Rasmus kun granda certeco. Li sciis, kion li povis kaŭzi en tiu sfero, kiam necesis.

Kaj kiam Nicke siatempe venis, Rasmus tuj atakis lin.

"Nicke, ĉu ni ne povus iri kaj baniĝi?" li komencis.

"Iri kaj baniĝi", diris Nicke, "kiel tio utilus?"

"Jes, sed estas ja tiom varme", diris Rasmus. "Ni ja povas iri kaj baniĝi, kiam estas tiom varme."

Eva-Lotta silentis. Ŝi sciis, ke la plej prudenta, kion ŝi povis fari, estis transdoni la tuton al Rasmus.

"Mi povas naĝi kvin naĝomovojn", informis Rasmus. "Ĉu vi ne volas vidi min naĝi kvin naĝomovojn, Nicke?"

"Jes, certe, mi volas", diris Nicke kaj ŝrumpis. "Sed iri kaj baniĝi... ne, mi ne kredas, ke la ĉefo iel aparte aprobos tion."

"Jes, sed mi ja ne povas naĝi kvin naĝomovojn, se mi ne iros kaj baniĝos", diris Rasmus kun mortiga logiko. "Mi ja ne povas naĝi sur seka tero!"

Li pensis, ke post tio la afero klariĝis. Nicke ja ne povis esti tiom stulta, ke li propravole rifuzus vidi lin naĝi kvin naĝomovojn. Kaj li ŝovis sian manon en la grandan pugnon de Nicke kaj diris: "Venu do, ni iru!"

Nicke gapis malamike al Eva-Lotta. "Vi ne kuniros", li diris krude.

"Sed jes, Ejva-Lotta kuniros, tiel ke ŝi vidu, ke mi povas naĝi kvin naĝomovojn", diris Rasmus.

Estis malfacile por Nicke defendi sin kontraŭ la arda infana voĉo. Li malestimis sin mem pro sia malforto, sed ĉio iris tiom longen, ke Rasmus povis fari pri li preskaŭ ĉion ajn nur per ŝovi sian manon en la lian kaj rigardi lin per siaj gajaj, esperplenaj okuloj.

"Venu do por la tuta mondo", diris Nicke grumble.

* * *

Estis tio, pri kio ŝi sonĝis – kuri laŭ la padeto suben al la kajo, ĵeti sin kap-suben en la klaran akvon, kiu glimis kaj dancis en la sunbrilo, kuŝi sur la kajo kaj kuntiri la palpebrojn kaj pensi pri nenio. Sed nun, kiam ŝi povis fari ĉion ĉi, tio estis por Eva-Lotta nenio alia ol turmenta prokrasto, kiu malfruigis ŝian grandan planon. Rasmus, kontraŭe, estis furioza pro admiro. Kiel eta gaja rano, li baraktis en la malprofunda akvo ĉe la strando. Nicke sidis sur rando de la kajo kaj gardis, kaj Rasmus ŝprucigis zorge akvon sur lin kaj ridis kaj kriis kaj saltis supren kaj suben, tiel ke ŝprucis ĉirkaŭ li. Li ankaŭ naĝis, sed tiam li estis absolute serioza kaj retenis la spiron, ĝis kiam li iĝis tute ruĝvizaĝa. Kaj poste li elspiris kun granda snufo kaj kriis ravite al Nicke:

"Ĉu vi vidis? Ĉu vi vidis, ke mi naĝis kvin naĝomovojn?"

Eble, Nicke vidis, kaj eble, ne vidis.

"Vi estas amuza bubeto", li diris. Tio estis la sola komento, kiun li faris pri la mirinda naĝokapablo de Rasmus, sed tio sonis kiel laŭdo.

Eva-Lotta kuŝis surdorse kaj lasis la ondojn luli ŝin. Ŝi gapis rekte en la ĉielon kaj senĉese ripetis al si mem: "Estu trankvila! Estu nur trankvila! Ĉio pasos bone!"

Sed ŝi ne estis vere certa pri tiu afero, kaj kiam Nicke kriis, ke nun la bano devis finiĝi, ŝi mem sentis, kiel ŝi paliĝis pro ekscitiĝo.

"Ni ja povas daŭrigi ankoraŭ iom, Nicke", diris Rasmus petege. Sed Eva-Lotta sciis, ke ŝi ne eltenos eĉ unu minuton plian, kaj tial ŝi prenis Rasmus en la brakumon kaj diris:

"Ne, Rasmus, venu, ni iru!"

Rasmus kontraŭstaris kaj rigardis petege Nicken. Sed ĉi-kaze, kiel escepto, Nicke kaj Eva-Lotta samopiniis.

"Hastu nun", diris Nicke. "Estus bone, ke la ĉefo evitu scii pri ĉio ĉi."

Ili estis malvestintaj sin malantaŭ kelkaj densaj arbedoj, kaj Eva-Lotta prenis la manon de la protestanta Rasmus kaj fortrenis lin tien. Kun furioza rapido ŝi ĵetis sur sin siajn vestojn. Poste ŝi fale surgenuiĝis apud Rasmus por helpi lin vesti sin, ĉar liaj etaj mallertaj fingroj ŝajnis havi malfacilaĵojn kun la butonoj.

"Tio ne estas tro facile, kredu min", diris Rasmus, "kiam la butonoj estas malantaŭe, kaj mi estas antaŭe."

"Mi butonumos por vi", diris Eva-Lotta. Kaj per mallaŭta voĉo, kiu tremis pro ekscitiĝo, ŝi daŭrigis:

"Rasmus, vi ja volonte ŝatus fariĝi blanka rozo?"

"Jes, kompreneble", diris Rasmus. "Kaj Kalle diris, ke..."

"Jes, sed tiam vi devas fari precize kiel mi nun diras", interrompis Eva-Lotta.

"Kion mi devas fari?"

"Vi devas preni mian manon, kaj poste ni devas kuri for de ĉi tie tiom rapide, kiom ni povas."

"Jes, sed tion Nicke ne ŝatos", replikis Rasmus zorgoplene.

"Ni ne interesiĝas pri Nicke nun", flustris Eva-Lotta. "Ni devas iri kaj trovi la kabanon, kiun Kalle kaj Anders estis konstruintaj..."

"Ĉu vi tamen venos, aŭ ĉu mi prenu vin?" kriis Nicke de la kajo.

"Trankvilon", kriis Eva-Lotta. "Ni venos kiam ni venos."

Poste ŝi prenis la manon de Rasmus kaj flustris arde:

"Kuru, Rasmus, kuru!"

Kaj Rasmus kuris tiom rapide, kiom liaj kvinjaraj kruroj kapablis, rekte inter la piceojn. Li streĉis sin furioze por fari egalajn paŝojn, kiel Eva-Lotta, tiel ke ŝi komprenu, kiom bona blanka rozo li povis fariĝi. Kaj li anhelis dum li kuris:

"Estis tamen bone, ke Nicke vidis, ke mi povis naĝi kvin naĝomovojn."

## 14

La suno komencis subiri, kaj Rasmus laciĝis. Li malaprobis ĉi tiun entreprenon, nun li estis farinta tion jam dum kelkaj horoj.

"Estas tute tro multe da arboj en ĉi arbaro", li diris. "Kaj kial ni neniam venas al tiu kabano?"

Eva-Lotta deziris, ke ŝi povu respondi al tio. Ŝi samopiniis kun Rasmus, ke estis tro multe da arboj en ĉi arbaro. Kaj tro multe da etaj rokfendoj, kiujn oni devis transiri, tro multe da trunkoj, faligitaj de la vento, kaj alia branĉorubo, kiu baris la vojon, tro multe da branĉoj kaj vergoj kaj arbedoj, kiuj gratis oniajn krurojn. Kaj tute tro malmulte da kabanoj. Pri unusola eta kabano ŝi sopiris tiom arde, sed ĝi ja troveblis nenie. Eva-Lotta sentis mishumoron veni rampante. Ŝi estis imaginta, ke estus tre facile trovi la kabanon, sed nun ŝi komencis heziti, ke ili iam trovus ĝin. Kaj se ili finfine vere trovus ĝin – ĉu Anders kaj Kalle estus tie? Ĉu ili ĝenerale revenis sur la insulon, post kiam ili savis la paperojn? Mil aferoj ja povis okazi, kiuj malhelpus ilin. Finfine, ili, eble, estis solaj sur la insulo, Rasmus kaj ŝi – kaj la rabistoj. Eva-Lotta ĝemis ĉe la sola penso. Kara, kara Anders, kara, dolĉa Kalle, estu en la kabano, ŝi petegis silente kaj malespere. Kaj lasu min trovi ĝin baldaŭ, baldaŭ, baldaŭ!

"Nur mirteloj kaj mirteloj", diris Rasmus kaj rigardis kolere la mirteltigojn, kiuj atingis lin longe supren laŭ la kruro. "Mi volus iom da fritita lardo."

"Mi komprenas tion", diris Eva-Lotta. "Sed en la arbaro kreskas neniu fritita lardo, bedaŭrinde."

"Ssss", diris Rasmus, per tio esprimante sian malplezuron pri tia ordo de aĵoj. "Kaj krome, mi volus havi miajn barkojn", li daŭrigis kaj revenis per tio al temo, kiu okupis lin dum la tuta tago. "Kial mi ne povis kunpreni miajn barkojn?"

Monstro, pensis Eva-Lotta. Jen ŝi ĵetis sin en furiozan aventuron nur por savi lin de koŝmara sorto, kaj poste li iris kaj gurdis pri fritita lardo kaj barkoj.

Ŝi pentis antaŭ ol ŝi finpensis la penson kaj impulsiĝeme brakumis la knabon. Li estis ja tiom eta kaj ĝuste nun – tiom laca kaj malsata, estis nature, ke li kapricis.

"Komprenu, Rasmus", ŝi diris, "mi neniam pensis pri viaj barkoj..."

"Do mi pensas, ke vi estas stulta", diris Rasmus senkompate.

Kaj nun li sidiĝis en la mirteltigojn. Li ne intencis iri plu. Neniuj petegoj helpis. Eva-Lotta vane kaĵolis lin – 'eble, la kabano situas tute proksime', ŝi diris, 'eble, ili nur bezonis iri ankoraŭ iom-iom pli!'

"Mi ne volas", diris Rasmus. "Ĉar la kruroj estas tiom dormemaj!"

Eva-Lotta cerbumis iom, ĉu ŝi cedu la ploron, kiu sidis ie sube en ŝia gorĝo. Sed poste ŝi kunpremis la dentojn. Ankaŭ ŝi sidiĝis, apoginte sin per la dorso al granda ŝtono, kaj tiris al si Rasmus.

"Sidu apud mi kaj ripozu iom", ŝi diris.

Kun suspiro Rasmus etendiĝis sur la mola musko kaj metis sian kapon sur la genuojn de Eva-Lotta. Li ŝajnis firme decidi neniam plu movi sin. Dormeme li palpebrumis al Eva-Lotta, kaj ŝi pensis: Lasu lin dormi iom, poste ĉio, eble, pasos pli bone! Ŝi prenis unu lian manon inter la siajn, kaj li lasis tion okazi senproteste. Poste ŝi komencis mallaŭte kanti por li. Li frapis per la palpebroj en honesta provo teni sin veka kaj sekvis per la rigardo papilion, kiu flirtis super la mirteltigoj.

"Sur nia paŝtejo kreskas mirtel'"[15], kantis Eva-Lotta.

Sed tiam Rasmus protestis.

"Estus pli bone, se vi kantus: Sur nia paŝtejo kreskas la lard'", li diris. Kaj poste li endormis.

Eva-Lotta suspiris. Ŝi deziris, ke ankaŭ ŝi povu dormi. Ŝi deziris, ke ŝi povu endormi kaj vekiĝi hejme en sia propra lito kaj malkovri, ke ŝi sonĝis ĉiun ĉi teruron. Trista kaj malkvieta, ŝi sidis kaj sentis sin tre soleca.

Tiam ŝi aŭdis voĉojn je kelka distanco. Voĉojn, kiuj proksimiĝis kaj kiujn ŝi rekonis, kaj tuj post tio – la sonon de branĉoj, kiuj rompiĝis, kiam iu tretis ilin. Ke oni povis tiom ektimi kaj ne morti pro tio! Ne, oni ne mortis, nur iĝis tute paralizita pro teruriĝo, tiel ke oni povis movi neniun membron, nur la koro martelis furioze kaj turmente. Nicke kaj Blom estis tiuj, kiuj proksimiĝis inter la arboj... ankaŭ tiu Svanberg, certe, ĉeestis.

Estis nenio, kion ŝi povis fari. Rasmus dormis sur ŝiaj genuoj. Ŝi ne povis veki lin kaj forkuri. Tio neniom utilus. Ŝi neniam sukcesus. Restis nur sidi tie kaj atendi, ke oni kaptu ilin.

Nun ili estis tiom proksime, ke Eva-Lotta povis aŭdi, kion ili diris.

"Mi neniam vidis Peters tiom furioza", diris Blom. "Kaj mi, cetere, ne miras pri tio. Vi estas granda kreteno, Nicke."

Nicke grumblis.

"Estas tiu bubino", li diris. "Mi volus paroli kun ŝi. Atendu nur ĝis kiam mi kaptos ŝin."

"Jes, sendube, ne tre longa tempo pasos", diris Blom. "Ili devas ja ĉiuokaze resti sur la insulo."

"Estu trankvila", diris Nicke. "Mi kaptos ilin, eĉ se mi devos traserĉi ĉiun arbedon."

Eva-Lotta kuntiris la palpebrojn. Ili estis je tri paŝoj de ŝi nun, kaj ŝi ne eltenus vidi ilin. Ŝi kuntiris la palpebrojn kaj atendis. Ili devas baldaŭ malkovri ŝin, tiel ke ŝi finfine povu ekplori, pri kio ŝi tiom longe sopiris.

Ŝi sidis, apoginte la dorson al la granda muska ŝtono, fermis la okulojn kaj aŭdis la voĉojn el trans ĝuste tiu ŝtono. Tiom proksime, tiom koŝmare proksime! Sed tuj poste – ne same proksime, tute ne tiom proksime. Pli kaj pli ili malfortiĝis, finfine ili estis for, kaj ĉirkaŭ ŝi estiĝis tiom mirinda silento. Birdeto kvivitis en arbedo, tio estis la sola sono, kiun ŝi aŭdis.

Longe, longe ŝi sidis sur la musko. Ŝi ne kuraĝis movi sin. Ŝi, cetere, ne volis movi sin. Ŝi volis sidi tie kaj eviti entrepreni ion plian en sia vivo.

Sed finfine Rasmus vekiĝis, kaj tiam Eva-Lotta komprenis, ke ŝi devis vigliĝi.

"Venu nun, Rasmus", ŝi diris. "Ni ne plu povas sidi ĉi tie."

Ŝi ĉirkaŭrigardis maltrankvile. La suno ne plu brilis. Granda, malhela nubo velis sur la ĉielo. Tio klare antaŭdiris noktan pluvon. Jam la unuaj gutoj komencis fali.

"Mi volas iri al mia paĉjo", diris Rasmus. "Mi ne plu volas esti en la arbaro, mi volas iri al mia paĉjo!"

"Ni ne povas iri al via paĉjo nun", diris Eva-Lotta malespere. "Ni devas trovi Kallen kaj Anders, alie mi ne scias, kio okazos al ni."

Ŝi trabatis vojon por si tra la mirteltigoj, kaj Rasmus sekvis ŝin, jelpante, kiel eta hundido.

"Mi volas havi manĝon", li diris. "Kaj krome, mi volas havi miajn barkojn."

Eva-Lotta ne respondis, nur silentis. Tiam ŝi aŭdis malantaŭ si profundajn singultojn. Ŝi turnis sin kaj vidis la malfeliĉan etan figuron, kiu staris en la mirteltigoj kun tremanta buŝo kaj grandaj larmoj en la okuloj.

"Ho, Rasmus, ne ploru", petegis Eva-Lotta, kvankam tion ŝi mem plej volonte ŝatus fari. "Ne ploru! Dolĉa eta Rasmus, kial vi ploras?"

"Mi ploras, ĉar...", hikis Rasmus. "Mi ploras, ĉar... ĉar panjo kuŝas en kuracejo!"

Ankaŭ tiu, kiu estas fariĝonta blanka rozo, devas ja rajti plori, kiam panjo kuŝas en kuracejo.

"Jes, sed ŝi ja baldaŭ revenos de tie", diris Eva-Lotta konsole, "vi ja mem estis dirinta."

"Mi tamen ploras pro tio", kriis Rasmus obstine. "Ĉar mi ne rememoris plori pro tio antaŭe... stulta Ejva-Lotta!"

La pluvo plifortiĝis. Ĝi ŝutiĝis suben malvarme kaj senkompate kaj baldaŭ penetris tra iliaj subtilaj vestoj. Post kelka tempo ili ne plu povos vidi je paŝo antaŭ si. Ili vadis plu, malsekaj, senesperaj, malsataj kaj ĉagrenitaj.

"Mi ne volas esti en la arbaro, kiam mallumas", kriis Rasmus. "Imagu, ke mi ne volas tion..."

Eva-Lotta forviŝis kelkajn akvogutojn de la vizaĝo. Eble, ili estis ankaŭ kelkaj larmoj. Ŝi haltis. Ŝi premis Rasmus al si kaj diris per tremanta voĉo:

"Rasmus, blanka rozo devas esti kuraĝa. Nun ni ambaŭ estas blankaj rozoj, kaj nun ni faros ion vere amuzan."

"Kion do?" diris Rasmus.

"Ni enrampos sub piceon kaj dormos tie, ĝis kiam mateniĝos."

La estonta kavaliro de la Blanka Rozo muĝis, kvazaŭ oni ponardus lin.

"Mi ne volas esti en la arbaro, kiam mallumas", li kriis. "Ĉu vi aŭdas, stulta Ejva-Lotta, mi ne volas. Mi ne volas..."

"Jes, sed en nia kabano vi ja tamen volas esti?"

Estis la voĉo de Kalle, kiu diris tion, la kvieta, trankvila voĉo de Kalle, kaj ĝi estis pli bela ol tiu de arkianĝelo, pensis Eva-Lotta. Ne ĉar ŝi iam aŭdis aŭ vidis arkianĝelon, sed ŝi estis certa, ke tiu en tuta sia majesto ne povis kompari sin kun Kalle, kiam li venis renkonte al ili en la mallumo kun poŝlampo enmane. Larmoj aperis en la okuloj de Eva-Lotta. Sed nun ili povis veni.

"Kalle, ĉu estas vi... ĉu vere estas vi?" ŝi diris singultante.

"Kiel do en la tuta mondo vi venis ĉi tien?" diris Kalle. "Ĉu vi fuĝis?"

"Certe", diris Eva-Lotta. "Dum la tuta tago!"

"Jes, ni fuĝis nur por ke mi fariĝu blanka rozo", asertis Rasmus.

"Anders", kriis Kalle. "Anders, venu ĉi tien, do vi vidos miraklon de ĉiuj tempoj. Eva-Lotta kaj Rasmus estas ĉi tie!"

* * *

Ili sidis sur piceaj branĉoj en la kabano, kaj ili estis tre feliĉaj. Daŭre pluvis, la mallumo esktere inter la arboj estis pli profunda ol iam ajn, sed kiel tio gravis? Ĉi tie ene estis seke kaj varme, ili havis sekajn vestojn, la vivo ne plu estis sombra kaj abomeninda, kia ĝi estis nur antaŭ kelka tempo. La eta blua flamo en petrolforneto de Kalle flirtis gaje sub la kaserolo kun varma ĉokolado, kaj Anders tranĉis bulkegon en grandajn amasojn da tranĉaĵoj.

"Estas tiom mirinde, ke oni ne kredas tion", diris Eva-Lotta kun kontenta suspiro. "Mi estas seka, mi estas varma, kia kiam mi povos manĝi tri-kvar-kvin-ses pliajn sandviĉojn, tiam mi fariĝos ankaŭ sata."

"Sed mi volus havi iom pli da lardo", diris Rasmus. "Kaj iom pli da ĉokolado!"

Li etendis sian tason kaj ricevis suplementon. Kaj li trinkis la varman ĉokoladon per profundaj, ĝuoplenaj glutoj, disverŝinte nur kelkajn gutojn sur la trejnkostumon de Kalle, kiun li povis prunti kaj kiu estis tiom granda, ke li preskaŭ malaperis en ĝia ĉarma, laneca varmo. Kontenta, li entiris la piedfingrojn tiom longen, kiom li povis, tiel ke eĉ la malpleja peco da li ne bezonu esti ekstere kaj frosti. Ho, ĉio ĉi estis mirakle, ĉi tiu kabano kaj la trejnkostumo kaj la lardsandviĉoj, ĉio, ĉio!

"Nun mi, sendube, estas preskaŭ blanka rozo, Kalle", li diris petege inter la dentojn.

"Jes, ne multe mankos", asertis Kalle. Li mem estis en tiu momento tiom kontenta kaj feliĉa, kiom iu ajn homo povas esti. Imagu, tiom fajne ĉio aranĝiĝis! Rasmus estis savita, la paperoj estis savitaj, baldaŭ ĉi tiu inkubo preterpasos.

"Morgaŭ frumatene ni prenos la boaton kaj transremos al la kontinento kun Rasmus", li diris. "Kaj poste ni telefonos al onklo Björk, ke la polico venu kaj savu la profesoron, kaj poste la profesoro ricevos siajn paperojn..."

"Kaj poste la ruĝoj aŭdos pri ĉio ĉi, tiel ke iliaj oreloj forfalos", diris Anders.

"Kie estas la paperoj, cetere?" demandis Eva-Lotta scivoleme.

"Mi kaŝis ilin", diris Kalle. "Kaj mi ne intencas diri, kien."

"Kial do?"

"Estas pli bone, ke nur unu sciu tion", diris Kalle. "Ni ankoraŭ ne estas en plena sekuro. Kaj dum ni ankoraŭ ne estas en plena sekuro, mi diros nenion."

"Ne, kaj tion vi faras prave", diris Anders. "Morgaŭ ni ekscios tion. Imagu, morgaŭ ni estos hejme denove! Tio vere estos bele, fakte!"

Rasmus havis alian opinion.

"Estas ja multe pli bone esti en ĉi tiu kabano", li diris. "Mi volus esti ĉi tie ĉiam, ĉiam, ĉiam. Ni ja tamen povas resti por kelkaj tagoj."

"Ne, dankon", diris Eva-Lotta kaj rememoris kun skuiĝo la minutojn kun Nicke kaj Blom en la arbaro. Temis pri foriri de la insulo tuj kiam mateniĝos. Ĝuste nun ili estis protektitaj de la mallumo, sed kiam tagiĝos, ili estos malkvietaj. Nicke ja estis dirinta, ke li traserĉos ĉiun arbedon sur la insulo, kaj Eva-Lotta ne havis eĉ malplejan deziron resti, ĝis kiam li finos la serĉadon.

Iom post iom ĉesis pluvi, kaj la peceto da ĉielo, kiu videblis tra embrazuro de la kabano, komencis punktiĝi per la steloj.

"Mi devas havi iom da freŝa aero, antaŭ ol mi endormos", diris Anders kaj elrampis. Tuj post tio li kriis al la ceteraj:

"Elvenu, tiam vi vidos ion!"

"Vi ja povas vidi nenion en la mallumo", kriis Eva-Lotta responde.

"Mi vidas la stelojn", diris Anders.

Eva-Lotta kaj Kalle rigardis unu la alian.

"Li ja ne fariĝis sentimentala", diris Kalle maltrankvile. "Estas plej bone, ke ni eliru."

Laŭvice ili elrampis tra la mallarĝa embrazuro. Rasmus iom hezitis. Ĉi tie en la kabano estis lume. Kalle kaj Anders estis pendigintaj siajn poŝlampojn al la plafono. Ĉi tie ene estis lume kaj varme, tie ekstere estis mallume, kaj li jam ricevis sufiĉe da mallumo.

Sed li ne longe hezitis. Kie estis Eva-Lotta kaj Kalle kaj Anders, tie ankaŭ li volis esti. Li elrampis kvarpiede tra la embrazuro, simila al besteto, kiu singarde elŝovas la nazon el sia truo nokte.

* * *

Ili staris kontakte unu al alia tute silente. Tute silente sub la steloj, kiuj flagris supre sur la profunde nigra ĉielo. Ili havis neniun deziron paroli, staris nur kontakte unu al alia kaj aŭskultis en la mallumo. La profundan susuron el la dormantaj arbaroj nokte ili aŭdis neniam antaŭe, almenaŭ neniam aŭskultis ĝin kiel nun, kaj ĝi estis kiel obtuza kaj stranga melodio, kiu igis ilin senti sin mirinde.

Rasmus ŝovis sian manon en tiun de Eva-Lotta. Tio similis nenion alian, kion li spertis antaŭe, kaj tio ĝojigis kaj timigis lin samtempe. Tiom timigis, ke li volus senti ies manon en la sia. Sed li subite eksentis, ke li ŝatis ĉion. Li ŝatis la arbarojn, ankaŭ kiam estis mallume kaj susuris tiom strange en la arboj, li ŝatis etajn amikajn ondojn, kiuj sonis tiom bele, kiam ili batiĝis kontraŭ la roko, kaj li ŝatis pleje la stelojn. Ili lumis tiom klare, kaj unu el ili briletis amike al li. Li klinis sian kapon malantaŭen kaj gapis rekte supren al la amika stelo. Kaj li premis la manon de Eva-Lotta kaj diris per la revema voĉo:

"Imagu, kiom bele devas esti sur la ĉielo, kiam estas tiom bele sur la dorsoflanko!"

Neniu respondis al li. Neniu diris eĉ unusolan vorton. Sed finfine Eva-Lotta klinis sin kaj brakumis lin.

"Nun, Rasmus, vi devas dormi", ŝi diris. "Vi dormos en arbara kabano, ĉu ne estos amuze?"

"Jes ja", diris Rasmus kun la plej firma konvinkiĝo.

Kaj kiam li post kelka tempo estis enrampinta la dormosakon apud Eva-Lotta kaj kuŝis tie kaj rememoris, ke li nun estis preskaŭ blanka rozo, tiam li eligis suspiron de tutkora kontentiĝo. Li boris sian nazon en la brakon de Eva-Lotta kaj sentis, ke nun li volis dormi. Li nepre rakontos al paĉjo, kiom rimarkinde estis kuŝi nokte en kabanoj. Nun estis mallume, Kalle estingis la poŝlampojn, sed Eva-Lotta estis tiom proksime, kaj la amika stelo ja daŭre briletis sur la ĉielo ekstere.

"Oni havus vere sufiĉe da spaco en ĉi tiu dormosako, se vi ne kuŝus ĉi tie kaj ne forprenus la lokon", diris Anders kaj puŝis Kallen malaprobe.

Kalle puŝis responde.

"Domaĝe, ke oni ne pensis kunpreni duoblan liton por vi", li diris. "Sed tamen bonan nokton!"

Post kvin minutoj ili ĉiuj dormis, profunde kaj senzorge kaj sen maltrankviliĝi pro la morgaŭo.

Baldaŭ ili foriros de ĉi tie. Post kelkaj momentoj ili foriros de ĉi tie kaj neniam plu vidos ĉi tiun insulon. Kalle malrapidis iom, antaŭ ol li saltis en la boaton. Li ĉirkaŭrigardis por vidi tion, kio estis ilia hejmo dum kelkaj malkvietaj tagoj kaj noktoj. Jen ilia banroko, ĝi aspektis tiom alloge en la matena sunbrilo, en la kavo malantaŭe kuŝis ilia kabano. Li ne povis, certe, vidi ĝin de ĉi tie, sed li sciis, ke ĝi troviĝis tie kaj ke ĝi estis malplena kaj forlasita kaj neniam plu estos hejmo por ili.

"Ĉu vi tamen iros?" diris Eva-Lotta nervoze. "Mi volas veturi de ĉi tie, tio estas la sola afero, kiun mi volas ĝuste nun."

Ŝi sidis en la pobo kun Rasmus apud si. Kaj ŝi estis pli senpacienca foriri, ol iu alia. Ĉiu sekundo estis valora, tion ŝi sciis. Ŝi povis bonege imagi, kiom malespera fariĝos Peters pro ilia fuĝo kaj kiel li ĝis la fino penos rekapti ilin. Tial la afero urĝis nun, kaj ili ĉiuj sciis tion. Ankaŭ Kalle. Li ne plu malrapidis. Per lerta salto li surteriĝis en la boaton, kie Anders jam sidis preta ĉe la remiloj.

"Jen", diris Kalle. "Nun ni pretas!"

"Jes, nun ni pretas", diris Anders kaj komencis remi. Sed poste li bremsis per la remiloj kaj grimacis kolere. "Sed mi forgesis mian poŝlampon", li diris. "Jes, jes, jes, mi scias, ke mi estas neakurata. Sed preni ĝin ne forprenos multajn sekundojn."

Li saltis sur la teron ĉe la banroko kaj malaperis.

Ili atendis. Sufiĉe senpacience unue. Kaj post kelka tempo – tute kolose senpacience. Estis nur Rasmus, kiu sidis neŝanceleble trankvile kaj ludis per la fingroj en la akvo.

"Se li ne baldaŭ venos, tiam mi ekkrios", diris Eva-Lotta.

"Li, sendube, trovis birdneston aŭ ion tian", diris Kalle sombre. "Hej, Rasmus, kuru kaj diru al li, ke la ŝipo ekiras tuj!"

Rasmus obeeme saltis sur la teron. Ili vidis lin malaperi supren laŭ la rokplataĵo per viglaj etaj kaprosaltoj.

Kaj ili atendis. Atendis kaj atendadis kaj gapis persiste al kresto de la rokplataĵo, kie la malaperintoj, sendube, finfine devus emerĝi. Sed neniu venis. La rokplataĵo kuŝis tiom dezerta, kvazaŭ sur ĝin neniam paŝus homa piedo. Frumatena perko baraktis en la akvo tuj apud la boato, kaj susuris svage en la skirpejo laŭlonge de la strandrando. Cetere ĉio estis silenta. Malbonpromese silenta, ili pensis subite.

"Kion do en la tuta mondo ili faras?" diris Kalle maltrankvile. "Mi kredas, mi devas iri kaj rigardi".

"Ĉi-kaze ni iru ambaŭ", diris Eva-Lotta. "Mi ne eltenos sidi ĉi tie sola kaj atendi."

Kalle bitis la boaton, kaj ili saltis sur la teron. Kaj kuris supren laŭ la roko, precize kiel Anders estis farinta. Precize kiel Rasmus estis farinta.

Jen kuŝis la kabano sube en la kavo. Sed neniu homo videblis, neniuj voĉoj aŭdeblis. Nur tiu horora silento...

"Se ĉi tio estas unu el kutimaj elpensaĵoj de Anders", diris Kalle kaj enrampis la kabanon, "do mi mortbatos..."

Poste Kalle diris nenion plian. Eva-Lotta, je du paŝoj malantaŭ li, aŭdis nur duone sufokitan ekkrion, kaj ŝi kriis furioze kaj malespere:

"Kio estas, Kalle, kio estas?"

En la sama sekundo ŝi sentis duran manon ĉirkaŭ sia kolo kaj aŭdis bone konatan voĉon;

"Diabla bubino, nun vi tamen satbaniĝis, ĉu?"

Tie staris Nicke, ruĝvizaĝa pro ĉagreno. Kaj el la kabano venis Blom kaj Svanberg. Ili kunhavis tri kaptitojn, kaj Eva-Lotta ekhavis larmojn en la okuloj, kiam ŝi vidis ilin. Ĉio estis finita. Ĉio estis perdita nun. Ĉio ĉi estis vane. Oni povis same volonte kuŝiĝi en la muskon kaj morti tuj.

Tranĉis ŝian koron, kiam ŝi vidis Rasmus. Li estis absolute senespera kaj faris furiozan provon liberiĝi de io, kion oni ŝovis en lian buŝon, kaj kio malhelpis lin krii. Nicke hastis por helpi lin, sed tio kaŭzis neniun dankon de Rasmus. Tuj post kiam lia buŝo estis libera, li kraĉis kolere en la direkton de Nicke kaj kriis:

"Vi estas stulta, Nicke! Fi, diablo, kiom vi estas stulta, mi pensas!"

* * *

Tio estis amara reveno. La fuĝintaj katenkaptitoj en la ĝangalo survoje reen al la Diabloinsulo[16] sentis sin, evidente, ĉi tiel, pensis Kalle kaj pugnigis la manojn, dum li iris. Ĉi tio vere estis transportado de kaptitoj. Ili estis kunligitaj per sama ŝnuro, li kaj Anders kaj Eva-Lotta. Apud ili iris Blom, prizongardisto de la plej aĉa speco, kaj malantaŭ ili – Nicke. Li portis Rasmus, kiu senĉese asertis, ke li trovis Nicken terure stulta. Svanberg estis zorginta pri la remboato kun ĉiuj ĝiaj rezervoj kaj nun estis kun ĝi survoje reen al la rabista nesto.

Nicke estis, evidente, en superaĉa humoro. Li devus ja ĝoji reveni al Peters kun siaj fajnaj kaptitoj. Sed se li nun ĝojis, do li kaŝis tion zorge. Li iris post ili kaj kvereletis senĉese.

"Diablaj stultaj buboj! Por kio vi prenis la boaton? Ĉu vi kredis, ke ni ne rimarkus ĝin, he? Kaj ĉar vi havis la boaton, kial vi restis sur la insulo, idiotoj?"

Jes, kial ili faris tion, pensis Kalle ĉagrenite. Kial ili ne remis al la kontinento jam hieraŭ vespere, eĉ se Rasmus estis laca, kaj pluvis kaj mallumis. Kial ili ne foriris de la insulo, dum la tempo estis? Nicke pravis – ili estis idiotoj! Sed estis tamen strange, ke ĝuste li riproĉas ilin pro tio. Li fakte ne ŝajnis iel aparte ĝoja, ĉar ili kaptiĝis.

"Mi tute ne pensas, ke rabistoj estas afablaj", diris Rasmus.

Nicke ne respondis, nur gapis kolere al li kaj daŭrigis kvereli.

"Kaj kial vi prenis tiujn paperojn, he? Vi, du kretenoj tie antaŭe, kial vi prenis la paperojn?"

La du kretenoj ne respondis. Ili ne faris tion ankaŭ poste, kiam inĝeniero Peters demandis ilin pri la sama afero.

Ili sidis ĉiu sur sia lito en la kabano de Eva-Lotta kaj estis tiom afliktitaj, ke ili eĉ ne kapablis timi Peters, kvankam li faris ĉion eblan por timigi ilin.

"Ĉi tio estas aferoj, kiujn vi ne komprenas", li diris, "kaj en kiujn vi neniam devus miksiĝi. Kaj ĉio estos aĉe por vi ĉiuj, se vi ne diros, kion vi faris pri la paperoj hieraŭ vespere."

Li fiksis siajn nigrajn okulojn sur ili kaj muĝis:

"Nu! Konfesu! Kion vi faris pri la paperoj?"

Ili ne respondis. Ŝajnis, kvazaŭ tio estus prava maniero furiozigi Peters, ĉar li ĵetis sin subite sur Anders, kvazaŭ li intencus mortigi lin. Li kaptis per ambaŭ manoj lian kapon kaj skuis lin furioze.

"Kie estas la paperoj?" li kriis. "Respondu, alie mi kredas, ke mi tordos vian kolon!"

Tiam Rasmus enmiksiĝis.

"Nun vi tamen estas tro ege stulta", li diris. "Anders tute ne scias, kie la paperoj estas, estas nura Kalle, kiu tion scias. Ĉar estas pli bone, ke nur unu sciu tion, diras Kalle."

Peters ellasis sian kapton ĉirkaŭ Anders kaj rigardis Rasmus.

"Ĉu tiel, ĉu tiel vi diras?" li diris. Poste li turnis sin al Kalle.

"Estas, evidente, vi, kiu estas Kalle, kiel mi komprenas. Kaj aŭskultu nun, mia kara Kalle! Vi ricevos unuhoran pripensotempon. Unu horon, eĉ ne iomete pli. Poste okazos al vi io tute kolose aĉa. Pli aĉa, ol io ajn, kion vi spertis en tuta via vivo, ĉu vi komprenas?"

Kalle aspektis precize tiom orgojla, kiom majstro-detektivo Blomkvist ĉiam kutimis aspekti en similaj situacioj.

"Ne provu timigi min, ĉar vidu, tio ne helpos", li diris. Sed li aldonis silente al si mem: "Ĉar mi jam tiel timas, kiel mi nur povas!"

Peters ekbruligis cigaredon, kaj liaj fingroj tremis. Li rigardis provante Kallen, antaŭ ol li daŭrigis:

"Mi scivolas, ĉu vi estas sufiĉe inteligenta, ke oni povu rezoni kun vi. Se vi estas tia, do bonvolu uzi la inteligenton iomete. Tiam vi, eble, komprenos, pri kio temas. La afero estas jena, komprenu. Pro certaj kialoj, kiujn mi ne intencas klarigi al vi, mi miksiĝis en ion, kio estas eksterleĝa en la plej alta grado. Mi riskas ricevi ĝismortan punon, se mi restos en Svedio, kaj tial mi ne intencas resti ĉi tie eĉ minuton pli ol necesas. Mi forvojaĝos al eksterlando, kaj mi devas kunhavi tiujn paperojn. Ĉu vi komprenas nun? Vi ja ne estas tiom stulta, ke vi ne komprenus, ke mi faros ĉion ajn – precize ĉion ajn – por devigi vin diri, kie ili troviĝas."

Kalle kapjesis. Li bonege komprenis, ke Peters retiriĝus antaŭ nenio. Kaj li komprenis ankaŭ, ke li mem estos devigita cedi kaj perfidi la sekreton. Kiel povus knabo, kiel li, iam venki tian absolute senceremonian kontraŭulon, kiel Peters?

Sed unuhoran pripensotempon li ricevis, kaj li volis uzi ĝin. Li ne intencis cedi, antaŭ ol li pesus ĉiujn eblojn.

"Mi pripensos la aferon", li diris mallonge, kaj Peters kapjesis.

"Bone", li diris. "Pripensu dum horo. Kaj uzu vian cerbon, se vi ĝin havas!"

Li eliris, kaj Nicke, kiu dum la tuta tempo kun sombra mieno staris kaj aŭskultis la rezonadon, sekvis lin al la pordo. Sed kiam Peters estis malaperinta, Nicke revenis kaj aliris Kallen. Li ne plu aspektis tiom sombra, kia li estis dum la tuta mateno. Li rigardis Kallen preskaŭ petege kaj diris mallaŭte:

"Vi ja povas diri al la ĉefo, kie la paperoj estas, he? Tiel ke ĉi tiu malfeliĉo povu finiĝi. Faru tion, he? Por Rasmus, he?"

Kalle ne respondis, kaj Nicke foriris. En la pordo li turnis sin kaj rigardis triste al Rasmus.

"Mi faros novan barkon por vi poste", li diris. "Multe pli grandan..."

"Mi volas havi neniun barkon", diris Rasmus senkompate. "Kaj mi tute ne pensas, ke rabistoj estas afablaj."

Poste ili estis forlasitaj al si mem. Ili aŭdis Nicken turni la ŝlosilon en la serurtruo de ekstere. Kaj poste ili aŭdis nenion pli, krom blovado en la arbokronoj ekstere.

"Ŝajnas, ke la vento plifortiĝis ĝis sepdek gradoj", diris Anders, post kiam ili estis sidintaj silente dum kelka tempo.

"Jes", diris Eva-Lotta, "tio estas bone. Ŝtormu tiel, ke Svanberg renversiĝu kun la boato", ŝi aldonis esperplene.

Poste ŝi rigardis Kallen.

"Unu horo", ŝi diris. "Li revenos ĉi tien post horo. Kion ni faru, Kalle?"

"Vi devos rakonti, kien vi kaŝis ilin", diris Anders. "Alie li mortbatos vin."

Kalle gratis sian kapon. 'Uzu vian cerbon' li estis dirinta, Peters. Kaj tion Kalle firme decidis fari. Eble – se oni uzus sian cerbon zorge – oni povus trovi iun manieron saviĝi el ĉio ĉi.

"Se mi povus fuĝi", li diris mediteme. "Estus bone, se mi povus fuĝi..."

"Jes, kaj se vi povus preni suben la lunon el la ĉielo, ankaŭ tio estus bone", diris Anders.

Kalle ne respondis. Li cerbumis.

"Aŭskultu", li finfine diris. "En tiu tempo Nicke ja kutimas veni kun manĝaĵo por ni?"

"Jes", diris Eva-Lotta, "mi supozas tion. Ni almenaŭ kutimas ricevi matenmanĝon ĉirkaŭ ĉi tiu tempo. Kvankam povas ja okazi, ke Peters intencas igi nin mortmalsati nun."

"Ne Rasmus", diris Anders. "Nicke ne lasos, ke Rasmus mortmalsatu."

"Imagu, se ni ĵetus nin sur Nicken ĉiuj samtempe", diris Kalle. "Kiam li venos kun la voraĵo. Ĉu vi ne kredas, ke vi povus pendi fikse sur li sufiĉe longe, ke mi havu tempon fuĝi?"

Eva-Lotta ekbrilis.

"Tio eblas", ŝi diris. "Mi certas, ke tio eblas, Ho, mi batos Nicken sur la kranion, tion mi longe deziregis."

"Ankaŭ mi batos Nicken sur la kranion", diris Rasmus ravite. Sed poste li rememoris la pafarkon kaj la barkojn kaj aldonis mediteme: "Kvankam ne tro dure mi batos lin. Ĉar li tamen vere estas tiom afabla, Nicke."

La ceteraj ne aŭdis lin. Nicke povis veni kiam ajn, kaj temis pri esti pretaj.

"Kion vi intencas fari poste, Kalle?" demandis Eva-Lotta arde. "Post kiam vi fuĝos, mi celas."

"Mi naĝos al la kontinento kaj venigos ĉi tien la policon, la profesoro povas diri kion ajn li volas. Ni devas havi helpon de la polico, ĝin ni devus havi jam antaŭ longe."

Eva-Lotta ektremis.

"Jes, jes", ŝi diris. "Kvankam neniu scias, kion Peters elpensos, antaŭ ol la polico sukcesos veni ĉi tien."

"Ŝŝŝ", diris Anders averte. "Jen venas Nicke."

Sensone ili impetis al la pordo kaj ekstaris ĉe ambaŭ flankoj de ĝi. Ili aŭdis la paŝadon de Nicke veni ĉiam pli kaj pli proksimen, kaj ili aŭdis tintadon de la lada pleto, kiun li portis. Ili aŭdis la ŝlosilon turniĝi en la serurtruo, kaj ili streĉis ĉiun nervon kaj ĉiun muskolon en sia korpo... Jen... jen baldaŭ tio okazos.

"Jen mi venas kun ovaĵo por vi, eta Rasmus", kriis Nicke, dum li malfermis. "Tion vi, sendube, ŝatos..."

Li neniam sukcesis ekscii, ĉu Rasmus ŝatis ovaĵon. Ĉar en la sama sekundo ili ĵetis sin sur lin. La pleto ruliĝis sur la planko kun krako, kaj la ovaĵo ŝprucis. Ili pendis fikse sur liaj brakoj kaj kruroj, renversis lin, batis lin, rampis sur li, sidiĝis sur lin, ŝiris liajn harojn kaj frapis lian kapon kontraŭ la planko. Nicke blekis, kiel vundita leono, kaj Rasmus kun gaja krieto saltis ĉirkaŭ la batalantoj. Ĉi tio ja estis preskaŭ la milito de rozoj, kaj li sentis sia devo helpi. Li hezitis dum momento, ĉar Nicke ja estis lia amiko malgraŭ ĉio, sed post matura pesado li aliris kaj donis al li zorgan piedbaton sur la postaĵon. Anders kaj Eva-Lotta batalis tiel, kiel ili neniam antaŭe faris, kaj Kalle elkuris fulmrapide tra la pordo. Ĉio finiĝis post kelkaj sekundoj. Nicke havis fortojn de giganto, kaj tuj post kiam li rekonsciiĝis post surpriziĝo, li liberiĝis per kelkaj batoj de siaj fortaj brakoj. Kolera kaj konsternita, li leviĝis de la planko kaj tuj malkovris, ke Kalle estis malaperinta. Li impetis furioze al la pordo kaj provis ŝirmalfermi ĝin. Sed ĝi estis ŝlosita. Dum momento li staris kaj gapis stulte antaŭ sin. Poste li ĵetis sin per la tuta forto kontraŭ la pordotabuloj, sed la pordo estis fortika kaj ne moviĝis eĉ je hareto.

"Kiu diablo ŝlosis la pordon?" li kriis kolere.

Rasmus daŭre saltis ĉirkaŭe, gaja kaj vigla.

"Tion faris mi", li kriis. "Tion faris mi. Kalle elkuris, kaj poste mi ŝlosis la pordon."

Nicke krude prenis lian brakon.

"Kie vi havas la ŝlosilon, vi, eta fripono?"

"Aj, tio doloras", diris Rasmus. "Ellasu min, stulta Nicke!"

Nicke skuis lin ankoraŭfoje.

"Kion vi faris pri la ŝlosilo, mi diris?"

"La ŝlosilo, ĝin mi elĵetis tra la fenestro", diris Rasmus. "Jen kiel!"

"Brave, Rasmus", kriis Anders.

Eva-Lotta ridis laŭte kaj kontente.

"Nun vi povas vidi, kiel sentiĝas esti enŝlosita, Niĉjo", ŝi diris.

"Jes, kaj estos terure amuze aŭdi, kion Peters diros", diris Anders.

Nicke sidiĝis peze sur la plej proksiman liton. Li provis, evidente, ordigi siajn pensojn. Kaj post kiam li faris tion, li eksplodis pro subita kaj neatendita rido.

"Jes, estos vere amuze aŭdi, kion la ĉefo diros", li diris. "Estos vere amuze."

Poste li same subite refariĝis serioza.

"Jes, sed ĉi tio ja estas malfeliĉo, sciu. Mi devas kapti la bubon, antaŭ ol li sukcesos okazigi ion!"

"Antaŭ ol li venigos la policon, vi celas, ĉu?" diris Eva-Lotta. "Ĉi-kaze vi devas hasti, Niĉjo."

## 16

Blovis freŝa okcidenta vento, kiu ĉiumomente plifortiĝis. Ĝi blovis kun obtuza siblo tra la piceaj pintoj kaj pelis etajn kolerajn blankŝaŭmajn ondojn tra la markolo, kiu apartigis la insulon de la kontintento. Anhelante post la furioza batalo kaj rapidega kroso suben al la maro, Kalle haltis ĉe la strandrando kaj rigardis konsternite la ŝaŭmantan akvon. Ĉi tie neniu mortema homo povis transnaĝi sen riski la vivon. Ankaŭ kun eta remboato tio estus danĝera entrepreno. Kaj krome, nun li havis neniun boaton. En la plena taglumo li ne kuraĝis aliri la kajon, kaj, cetere, ĉi-momente tie troviĝis neniu boato, kiu estus neŝlosita.

Kalle estis nun – kiel escepto – tute senhelpa. Li komencis laciĝi pro ĉiuj obstakloj, kiuj emerĝis sur ilia vojo. Restis nenio alia farebla, ol atendi, ĝis kiam ĉesu blovi – kaj tio povus forpreni kelkajn tagojn. Kie li restadu dum tiu tempo kaj per kio li vivu? En la kabano li ne povis esti – tie ili serĉus lin – kaj li ne plu havis manĝaĵon, ĝi estis forprenita de la rabistoj. Ĉi tio ja vere estis ĉagrene en la plej alta grado, pensis Kalle, dum li vagis inter la piceoj angore kaj sendecide. Kiam ajn Nicke povis veni kurante post li. Li devis decidi rapide, kion li faru...

Tiam li aŭdis tra la tempesto laŭtan krion pri helpo supre el la kabano de Eva-Lotta. Li kovriĝis per malvarma ŝvito pro teruriĝo. Ĉu la krio signifis, ke inĝeniero Peters ĝuste nun en iu kruela maniero lasis la ceterajn responsi, ĉar li mem estis fuĝinta? La penso igis liajn genuojn fleksiĝi. Li sentis, ke li devis ekscii, kio okazis tie supre.

Per hokoj kaj zigzagoj li revenis la saman vojon, per kiu li estis veninta. Dum li proksimiĝis al la kabano, li povis pli bone distingi la voĉojn, kaj li aŭdis al sia mirego, ke estis Nicke, kiu kriis pri helpo. Nicke, kaj en kelka grado – Rasmus. Kion do en la tuta mondo faris Anders kaj Eva-Lotta pri Nicke, ke li muĝis ĉi-maniere? La scivolemo de Kalle igis lin provi ekscii tion, kvankam tio, nature, estis riskoplena. Sed, al lia feliĉo, la arbaro ja kreskis ĝis la kabano mem. Kun kelka singardo oni povis ŝteliri tute proksimen al la fenestro de Eva-Lotta sen esti vidita.

Kalle serpentumis inter la piceoj. Nun li estis tiom proksime, ke li povis aŭdi Nicken kvereli kaj sakri pri io tie ene, kaj li aŭdis ankaŭ kontentajn voĉojn de la ceteraj. Bastonado de Nicke, evidente, ĉesis – kial do li tiom koleris? Kaj kial li restis en la kabano anstataŭ eliri kaj serĉi Kallen? Kaj kio kuŝis kaj brilis inter la piceoj tuj antaŭ la nazo de Kalle?

Tio estis ŝlosilo. Kalle levis ĝin kaj esploris ĝin atente. Ĉu ĝi povis esti la ŝlosilo al la kabano de Eva-Lotta? Kaj kiel ĉi-kaze ĝi trafis ĉi tien? Nova muĝo de Nicke respondis lian cerbumadon.

"Inĝeniero Peters, venu kaj helpu", kriis Nicke. "Ili enŝlosis min! Venu kaj malfermu!"

Ĝojoplena rikano vastiĝis sur la vizaĝo de Kalle. Nicke estis enŝlosita kune kun siaj kaptitoj, tio vere estis poento al la Blanka Rozo. Kalle plenkontente ŝovis la ŝlosilon en la pantalonpoŝon.

Sed en la sama momento li aŭdis ilin veni kurante el la granda kabano, Peters kaj Blom kaj Svanberg. Kaj li ŝtoniĝis pro ektimo. Post kelkaj minutoj fariĝos persekuto post li, tion li komprenis, kaj ili serĉos lin, kiel ili neniam antaŭe en sia vivo estis serĉintaj iun. Ĉar tio estis morta danĝero por Peters – ke Kalle liberiĝis. Tiom sagaca Peters ja estis, ke li komprenis, ke Kalle nun per ĉiuj rimedoj provos akiri helpon. Tial por Peters estis nenio pli grava, ol je iu ajn prezo malhelpi Kallen forlasi la insulon. Li retiriĝos antaŭ nenio, tion Kalle sciis, kaj tiu scio igis lin paliĝi sub la sunbruno, dum li kuŝis, angorplene aŭskultante la kurantajn paŝojn proksimiĝi. Li devis trovi kaŝejon por si, kaj li devis fari tion rapide, en kelkaj malmultaj valoraj sekundoj.

Tiam li vidis ĝin, tuj antaŭ sia nazo. Fabelecan kaŝejon, kie ili ne tuj serĉus lin. Sub fundamento de la kabano troviĝis ĝuste tiom multe da loko, ke oni povis kuŝi pli-malpli komforte. Nur ĉi tie ĉe la malantaŭa flanko la fundamento estis tiom alta, ĉar la kabano situis sur deklivo suben al la maro. Ĉi tie kreskis alta herbo kaj multege da ruĝaj epilobioj, kiuj bonege ŝirmis onin kontraŭ rigardo de ekstere, enkaze se iu ekpensus iri kaj serĉi ĉe la malantaŭa flanko de la kabano. Fulmrapide, kiel neĝmustelo, Kalle enrampis sub la fundamenton tiom longen, kiom li nur povis veni. Se ili serĉus lin ĉi tie, do ili estas stultaj, li pensis. Se ili havus cerbon, do ili devus ja serĉi la fuĝinton tiom longe for de la prizono, kiom nur eblas, kaj ne rekte sub planko de la malliberejo.

Li kuŝis tie kaj aŭdis la tertremon, kiam Peters eksciis la teruran fakton – ke Nicke estis enŝlosita kaj ke Kalle estis fuĝinta.

"Kuru", kriis Peters furioze, "kuru kaj kaptu lin! Kaj ne revenu sen li, ĉar tiam mi ne responsos pri tio, kion mi faros!"

Blom kaj Svanberg kuris, kaj Kalle aŭdis, kiel Peters sakrante enmetis ŝlosilon, sian propran ŝlosilon, en la serurtruon kaj malfermis la pordon al la kaptitoj. Kaj poste eksplodis ankoraŭ pli terura tertremo supre super lia kapo. Povra Nicke mallerte defendis sin, sed Peters estis senkompata. Pli teruran skoldon Nicke neniam antaŭe spertis, kaj tio daŭris, ĝis kiam Rasmus miksiĝis en la konversacion.

"Imagu, kiom maljusta vi povas esti, inĝeniero Peters", diris Rasmus. Kalle povis aŭdi la firman voĉeton same klare, kvazaŭ li estus en la sama ĉambro. "Ĉiam kaj ĉiam vi estas maljusta. Nicke ja ne kulpas, ke mi ŝlosis la pordon kaj elĵetis la ŝlosilon arbaren."

Peters respondis nur per obtuza muĝo. Kaj poste li kriis al Nicke.

"For kaj trovu la bubon, poste mi iros kaj vidos, ĉu mi povos trovi la ŝlosilon."

Kalle ektremis, kuŝante tie. Se Peters komencus serĉi la ŝlosilon, li venus en danĝeran proksimecon al la kaŝejo de Kalle, en tro danĝeran proksimecon!

Ĉi tio vere estis hunda vivo. Ĉiumomente oni devis esti preta defendi sin kontraŭ nova minaco. Kalle pensis rapide kaj agis same rapide. Li aŭdis Nicken kaj Peters eliri kaj ŝlosi la pordon. Kaj en la sama momento li forlasis sian kaŝejon. En furioza rapido li elrampis kaj lokis sin preta ĉe la domangulo. Kaj kiam li aŭdis Peters veni impetante, li vigle ŝteliris laŭlonge de kontraŭa flanko de la domo ĝis la perono, kiun Peters forlasis sekundon antaŭe. Je distanco li vidis la dorson de Nicke, kiu kurante malaperis en la arbaro. Kalle ŝovis la manon en la pantalonpoŝon kaj eligis la ŝlosilon. Kaj al sincera surpriziĝo de Eva-Lotta kaj Anders, li paŝis enen tra la pordo ne pli ol minuton post kiam ili vidis Peters kaj Nicken malaperi per la sama vojo.

"Nun silentu", diris Eva-Lotta mallaŭte al Rasmus, kiu ŝajnis voli komenti la neatenditan revenon de Kalle.

"Mi ja nenion diris", diris Rasmus ofendite, "sed se Kalle..."

"Ŝŝŝ", diris Anders kaj montris averte al Peters. Li serĉadis tuj antaŭ la fenestro kaj estis, evidente, kolerega pro tio, ke tie kuŝis neniu ŝlosilo.

"Kantu, Eva-Lotta", flustris Kalle, "tiel ke Peters ne aŭdu, kiam mi ŝlosos la pordon."

Kaj Eva-Lotta lokis sin kiel ŝirmilon antaŭ la fenestron kaj kantis plengorĝe:

"Ĉu vi kredas min perdita, ho ne, tute tute ne..."[17]

Tio ne ŝajnis pliĝojigi Peters.

"Silentu", li kriis incitite kaj daŭrigis serĉi. Li fosis per bastono en la herbo sub la fenestro kaj flankenklinis epilobiojn. Sed, evidente, neniu ŝlosilo troveblis. Ili povis aŭdi lin sakri mallaŭte al si mem. Poste li rezignis la serĉadon kaj malaperis. Ili staris, retenante la spiron. Aŭskultis kaj atendis. Ĉu li foriros aŭ ĉu li reenvenos ĉe ilin kaj trovos Kallen? Ili aŭskultis ĝis kiam sentiĝis, kvazaŭ la oreloj elstarus en la kranio kiel kapaŭdiloj. Aŭskultis kaj esperis komence... Sed poste ili aŭdis la paŝadon de Peters sur la perono. Li venis, ho vi, sankta Moses, li venis! Ili gapis unu alian, tute humilaj, tute palaj, tute nekabaplaj pensi racian penson.

Kalle retrovis la sinregon sekundon antaŭ ol estis tro malfrue. Li faris saltegon kaj plonĝis malantaŭ la ŝirmilon, kiu kaŝis la lavujon. En la sama momento la pordo malfermiĝis kaj Peters enmarŝis.

Eva-Lotta staris senmove kaj fermis la okulojn. Forigu lin, ŝi pensis, forigu lin, ĉar alie mi ne eltenos... Kaj se Rasmus nun diros ion tian...

"Vi spertos bastonadon tuj kiam mi havos la tempon", diris Peters. "Vi spertos bastonadon tiel, ke nur siblos, kiam mi revenos. Kaj se vi ne tenos vin absolute kvietaj ĝis tiam, do vi spertos ankoraŭ plian bastonadon. Ĉu vi komprenis?"

"Jes, dankon", diris Anders.

Rasmus elsnufis pro rido. Li ne aŭdis eĉ unu solan vorton el ĉio, kion Peters diris. Li estis obsedata de unu sola penso – ke Kalle troviĝis malantaŭ la ŝirmilo! Tio estis preskaŭ kiel ludi kaŝludon! Eva-Lotta angorplene spektis lian mimikon. Silentu, Rasmus, silentu, ŝi petegis en si mem. Sed Rasmus ne aŭdis ŝian silentan preĝon. Li ekridis sinistre.

"Kial vi ridaĉas?" muĝis Peters kolere.

Rasmus aspektis gaja kaj mistera.

"Vi ne povas diveni, kiu...", li komencis.

"Ĉi tie sur la insulo kreskas multe da mirteloj", kriis Anders laŭte kaj furioze. Li volonte ŝatus diri ion pli spritan, sed tio estis la sola afero, kiun li en sia malespero povis elpensi. Peters rigardis lin kun abomeno.

"Ĉu vi klopodas esti amuza?" li diris. "Ne penigu vin."

"Haha, inĝeniero Peters", daŭrigis Rasmus energie, "vi ne scias, kiu..."

"Mirteloj estas preskaŭ la plej bona afero, kiun mi scias", kriis Anders, kaj Peters skuetis la kapon.

"Vi ne estas vere inteligenta", li diris. "Sed tio ne gravas. Nun mi foriras. Mi volus nur averti vin okazigi neniun plian malordon."

Li iris al la pordo. Sed li haltis antaŭ ol li venis tien.

"Fakte ja", li diris al si mem. "Mi havas, eble, kelkajn razklingojn en la tualetŝranko ĉi tie."

La tualetŝranko – ĝi situis sur la muro apud la lavujo. Malantaŭ la ŝirmilo.

"Razklingojn", kriis Eva-Lotta akre. "Ilin mi formanĝis... Mi celas, ke ilin mi elĵetis tra la fenestro. Kaj mi kraĉis sur la razbroson."

Peters gapis al ŝi.

"Mi kompatas viajn gepatrojn", li diris mallonge kaj eliris tra la pordo.

Poste ili estis solaj. Ili sidis sur la lito ĉiuj tri kaj parolis mallaŭte pri tio, kio okazis. Rasmus sidis sur la planko antaŭ ili kaj aŭskultis interesite.

"Blovas tro forte", diris Kalle. "Ni povas fari nenion antaŭ ol kalmiĝos."

"Fojfoje blovas naŭ diurnojn sinsekve", diris Anders kiel etan kuraĝigon.

"Kion vi faros dum vi atendas?" scivolis Eva-Lotta.

"Mi kuŝos sub la fundamento kiel onisko", diris Kalle. "Sed post kiam Nicke estos trapasinta la lastan kontrolan iron vespere, tiam mi venos al vi kaj manĝos kaj dormos ĉi tie."

Anders ekridis.

"Tio estas tiom bone, ke mi deziras, ke ni povu refari tiom kun la ruĝoj", li diris.

Ili sidis longe. Kaj ili aŭdis vokojn kaj kriojn en la arbaro, kie Peters kaj Nicke kaj Blom kaj Svanberg serĉis Kallen.

"Serĉu", diris Kalle sombre. "Vi tamen trovos nenion alian krom mirtelojn."

* * *

Vesperiĝis kaj mallumiĝis. Kalle ne plu kapablis kuŝi sub la fundamento. Li devis eliri kaj moviĝi, antaŭ ol la brakoj kaj la kruroj forvelkus definitive. Estis tro frue eniri ĉe la ceterajn. Nicke ankoraŭ ne faris la vesperan kontrolan iron. Silente kaj akurate Kalle marŝis ĉirkaŭe en la mallumo. Imagu, ke povas esti tiom agrable nur moviĝi!

Li vidis, ke en la granda kabano ĉe Peters brilis lumo. La fenestro restis malfermita, kaj li aŭdis svagan murmuron de voĉoj. Pri kio ili parolis tie ene? Kalle sentis aventuremon vekiĝi en si. Se oni ŝtelirus tute silente kaj lokus sin antaŭ tiun fenestron, tiam oni povus, eble, aŭdi ion kaj alion, kio povus esti sciinda.

Li proksimiĝis sur la piedfingroj. Aŭskultis angore inter ĉiu paŝo kaj staris finfine rekte sub la fenestro.

"Mi laciĝis pro ĉio ĉi", li aŭdis Nicken diri per grumbla voĉo. "Mi estas tiom diable laca pro tio, kaj mi ne plu volas partopreni."

Kaj poste Peters diris trankvile kaj glacimalvarme:

"Ĉu tiel, vi ne plu volas partopreni! Kaj kial do, se mi povas demandi?"

"Ĉar tio estas io malprava", diris Nicke. "Iam, kiam mi aŭdis paroli pri la afero, ili diris al mi, ke mi devus fari ĉion ajn, nur por ke tio estu bona por la afero. Mizera kaj stulta maristo, kia mi estis, mi kredis tiun absurdaĵon. Sed nun mi ne plu kredas tion. Ĉar neniam povas esti prave trakti infanojn ĉi-maniere, kiom ajn bone por la afero tio estu!"

"Gardu vin, Nicke", diris Peters. "Mi ja ne bezonas rememorigi al vi pri kiel ĉio pasos por tiuj, kiuj penas transfuĝi?"

Estis silente iom, sed finfine Nicke diris sombre:

"Ne, certe, mi scias tion bone!"

"Nu, bone do", daŭrigis Peters. "Kaj mi avertas vin ne fari iujn pliajn stultaĵojn. Vi babilas tiom malprudente, ke mi komencas preskaŭ suspekti, ke vi intence lasis la junulaĉon fuĝi."

"Ne ja, ĉefo", diris Nicke kolere.

"Ho, ne, tiom stulta, certe, eĉ vi ne povas esti", diris Peters. "Eĉ vi devas ja kompreni, kion signifas por ni, ke li fuĝis."

Nicke ne respondis.

"Mi neniam tiom timis en mia tuta vivo", daŭrigis Peters. "Kaj se la flugmaŝino ne baldaŭ venos, ĉio fiaskos, pri tio vi povas esti certa."

La flugmaŝino! Kalle streĉis la aŭdon. Kiu flugmaŝino devis veni?

Li estis interrompita en sia cerbumado. Iu venis irante en la mallumo, iu kun poŝlampo. Li venis el la eta kabano, kiu situis sub monteto de la profesoro. Li devis, evidente, esti Blom aŭ Svanberg, pensis Kalle kaj premis sin firme al la muro.

Sed li ne bezonis timi. La viro kun la poŝlampo daŭrigis sian vojon al la granda kabano, kaj momenton poste Kalle povis aŭdi lin tie ene ĉe la ceteraj.

"La flugmaŝino venos je la sepa morgaŭ matene", li aŭdis lin diri, kaj li rekonis la voĉon de Blom.

"Bone do", diris Peters. "Mi fakte bezonas iri for de ĉi tie. Nur ke fariĝu tia vetero, ke ili povu surteriĝi."

"Ho, jes, kalmiĝis vere sufiĉe", diris Blom. "Ili volus havi novan raporton, antaŭ ol ili startos".

"Do raportu al ili", diris Peters. "Ĉi tie en la golfo blovas tamen ne tiom, ke ili ne povu malleviĝi. Kaj vi, Nicke, zorgu, ke la bubo estu preta je la sepa!"

'La bubo' – tio estis Rasmus, kompreneble. Kalle pugnigis la manojn. Ĉu tiel, ĉio finiĝos! Rasmus estos forsendita de ĉi tie. Li estos for longe antaŭ ol Kalle sukcesos akiri iun helpon. Povra, povra Rasmus, kien li iros? Kaj kion ili faros pri li? Ho, tio estis vera porkumaĵo!

Estis precize kvazaŭ Nicke povus aŭdi la pensojn de Kalle.

"Porkumaĵo, jen kio ĉio ĉi estas", li diris. "Povra bubeto, kiu neniun malbonon faris. Mi ne intencas helpi. Ĉefo mem povas meti lin en la flugmaŝinon."

"Nicke", diris Peters, kaj lia voĉo sonis timinde dure, "mi estis avertinta vin, kaj nun mi faras tion lastfoje. Zorgu, ke la bubo estu preta je la sepa!"

"Fi, diablo", diris Nicke. "Ĉefo scias same bone, kiel mi, ke la povra infano neniam foriros viva, kaj ankaŭ la profesoro."

"Ho, mi ne scias ĝuste", diris Peters per facila tono. "Se la profesoro kondutos prudente... Cetere, tio ne koncernas la aferon!"

"Fi, diablo", ripetis Nicke.

Kalle sentis ion dikan en la gorĝo. Li estis tiom ĉagrenita, ĉio estis tiom senespera. Ili klopodis, ili vere klopodis per ĉiuj siaj fortoj helpi Rasmus kaj la profesoron. Sed tio neniel helpis. Tiuj malbonuloj tamen venkis. Povra, povra Rasmus!

Kalle ŝanceliĝis en la mallumo, plena je malespero. Li devis provi kontakti la profesoron, li devis prepari lin al tiu flugmaŝino, kiu venos glisante kiel granda rabbirdo morgaŭ matene kaj enigos la ungegojn en Rasmus. Kiu malleviĝos sur la akvon sube en la golfo tuj post kiam Blom raportos, ke kalmiĝis sufiĉe...

Kalle subite haltis. Kiel Blom faras por raporti tion? Kiel en la tuta mondo li faras? Kalle fajfetis. Ie, kompreneble, troviĝis radiosendilo. Nature, troviĝis radiosendilo, ĝin havis ja ĉiuj spionoj kaj friponoj, kiuj bezonis kontakti la eksterlandon.

Eta penso komencis labori en la cerbo de Kalle. Radiosendilo – ĝi estis ĝuste tio, kion li mem volus havi ĝuste nun. Ho ĉielo, kie troviĝis tiu sendilo? Li devis trovi ĝin... Eble... Eble, tamen, restis eta espero!

Tiu eta kabano... El ĝi Blom estis veninta! Tie ĝi situis. Svaga lumo fluis tra la fenestro. Kalle tremis pro ekscitiĝo, kiam li ŝteliris al ĝi kaj enrigardis. Tie troviĝis neniu homo. Sed – miraklo super ĉiuj mirakloj – la radiosendilo estis tie, jes, ĝi estis tie!

Kalle palpis la pordon. Neŝlosita... dankon, kara eta Blom! Per unu salto Kalle atingis la sendilon kaj kaptis la mikrofonon. Ĉu estis iu homo en la tuta vasta mondo, kiu povis aŭdi lin? Ĉu estis iu, kiu perceptus lian malesperan vokon?

"Helpu, helpu", li petis per mallaŭta, tremanta voĉo. "Helpu, parolas Kalle Blomkvist. Se estas iu, kiu aŭdas tion, do telefonu al onklo Björk... Mi celas, telefonu al la polico en Lillköping kaj diru, ke ili venu al la Kalvön kaj savu nin. Kalvön nomiĝas la insulo, kaj ĝi situas proksimume je kvin mejloj sud-orienten de Lillköping, kaj la afero urĝas, ĉar oni forrabis nin. Hastu kaj venu ĉi tien, ĉar alie ni estos malfeliĉaj, la insulo nomiĝas Kalvön, kaj..."

Ĉu estis en la tuta vasta mondo iu, kiu aŭdis ĝuste tiun sendilon? Iu, kiu ĝuste nun sidis kaj scivolis, kial subite ĉio silentiĝis?

Kalle mem scivolis nur, kiu lokomotivo veturis sur li, kaj kial tiom doloris en lia kapo. Sed poste li sinkis en nigran mallumon kaj ne plu bezonis scivoli pri io. Per la lasta restaĵo de la konscio li aŭdis la malamoplenan voĉon de Peters.

"Mi mortbatos vin, eta fripono! Nicke, venu kaj portu lin al la ceteraj!"

## 17

Nun ni devas pensi", diris Kalle kaj akurate palpetis la ŝvelaĵon, kiun li havis sur la nuko. "Pli ĝuste dirite – vi devas pensi. Ĉar mia cerbo, evidente, paneas".

Eva-Lotta venis kun nova malseka mantuko, kiun ŝi vindis ĉirkaŭ la kapo de Kalle.

"Jen", ŝi diris. "Kaj poste vi kuŝos kviete kaj ne movos vin."

Kalle neniom protestis kontraŭ kuŝi senmove. Post la klopodoj de la lastaj kvar-kvin tagoj kaj noktoj mola lito ŝajnis ĝuo en la tuta korpo. Kaj ŝajnis bele, kvankam ankaŭ iom strange, kuŝi kaj esti flegata de Eva-Lotta.

"Mi jam sidas kaj pensas", diris Anders. "Mi sidas kaj pripensas, ĉu ekzistas iu homo, kiun mi malamas pli ol Peters, sed mi povas rememori neniun. Eĉ tiun metioinstruiston, kiun ni havis dum la pasinta jaro. Li estis ja vera ĉarmulo, kiam oni pripensas."

"Povra Rasmus", diris Eva-Lotta. Ŝi prenis la kandelingon kaj iris kaj lumigis sur la liton de Rasmus. Tie li kuŝis kaj dormis tiom trankvile kaj sekure, kvazaŭ neniu malbono ekzistus en la mondo. En la vibranta kandela lumo li pli ol iam ajn similis anĝelon, pensis Eva-Lotta. La vizaĝo maldikiĝis, la vangoj, kiujn ombris la longaj, malhelaj okulharoj, estis tiom magraj, kaj la milda, infaneca buŝo, kiu kutimis babili tiom da stultaĵoj, estis neesprimeble kortuŝa, kiam li dormis. Li aspektis tiom eta kaj sendefenda, ke la tuta patrineco de Eva-Lotta, kiel spasmo, ektorentis al ŝia koro, kiam ŝi pensis pri la flugmaŝino, kiu venos morgaŭ matene.

"Ĉu vere estas nenio, kion ni povas fari?" ŝi diris mishumore.

"Mi volus enŝlosi Peters ie kune kun infermaŝino", diris Anders kaj kunpremis sangavide la lipojn. "Eta infermaŝino, kiu subite diras 'klak', kaj oni povas adiaŭi tiun fiulon!"

Kalle ridis silente al si mem. Li ekpensis pri io.

"Alvorte, pri enŝlosi", li diris, "do, sincerdire, ni ne estas eĉ iomete enŝlositaj. Mi ja havas la ŝlosilon, sciu! Ni povas fuĝi iam ajn ni volas."

"Jes, ho vi, sankta Moses", diris Anders surprizite. "Vi ja havas la ŝlosilon! Kion ni atendas? Venu, ni foriras!"

"Ne, Kalle devas kuŝi senmove", diris Eva-Lotta. "Post tia cerboskuo li ne devas eĉ levi la kapon de la kuseno."

"Ni atendos kelkajn horojn", diris Kalle. "Se ni provos eligi Rasmus en la arbaron nun, li ekmuĝos tiel, ke aŭdeblos super la tuta insulo. Kaj ni dormos pli bone ĉi tie ol sub iu arbedo en la arbaro."

"Vi parolas tiom saĝe, ke oni preskaŭ povus kredi, ke via cerbo rekomencis funkcii", konsentis Anders. "Mi scias, kiel ni faros. Ni unue dormos kelkajn horojn kaj foriros proksimume je la kvina. Kaj poste ni devos preĝi al Dio, ke dumtempe kalmiĝu sufiĉe, ke iu el ni povu transnaĝi al la kontinento kaj venigi helpon."

"Jes, alie ĉio fiaskos", diris Eva-Lotta. "Ni ne povas teni nin kaŝitaj ĉi tie sur la insulo tro longe. Mi scias, kiel sentiĝas esti en la arbaro kun Rasmus sen manĝaĵo."

Anders enrampis sian dormosakon, kiun Nicke bonkore lasis lin gardi.

"Donu al mi kafon en la liton je la kvina", li diris. "Nun mi devas dormi".

"Do bonan nokton", diris Kalle. "Mi sentas en mi, ke multe okazos morgaŭ."

Eva-Lotta enlitiĝis. Ŝi ŝovis la manojn sub la nukon kaj gapis al la plafono, kie stulta muŝo zumis kaj kaŭzis mallaŭtajn facilajn ŝmacojn ĉiufoje, kiam ĝi koliziis kun la plafono.

"Cetere, mi vere ŝatas Nicken", diris Eva-Lotta.

Poste ŝi transruliĝis flanken kaj blovestingis la kandelon.

* * *

Kalvön, je kvin mejloj kaj tri kilometroj sud-orienten de Lillköping, estas granda kaj vasta nur por tiu, kiu vagas ĉirkaŭe kaj serĉas kabanon en la arbaro. Por tiu, kiu proksimiĝas en flugmaŝino, la insulo estas nenio alia ol eteta verda punkto en blua maro, plena je multaj similaj etaj verdaj punktoj. De ie longe, longe for ĝuste nun flugmaŝino startis al la eta insulo en la strando, kiu kuŝas tie en la ŝeroj inter miloj da aliaj kaj similaj. La flugmaŝino havas fortajn motorojn, kaj ĝi ne bezonas multajn horojn por atingi sian celon. Ili zumas monotone kaj seninterrompe, la motoroj, kaj baldaŭ sur Kalvön oni povas aŭdi la murmurantan sonon, kiu malrapide plifortiĝas kaj kreskas ĝis timinda krako, kiam la maŝino malleviĝas en la markolo.

La maro leviĝas peze en hulo post la ŝtormo, sed en la golfo estas ventoŝirmo, kaj kun lasta surdiga krakego la flugmaŝino ĵetas sin sur la akvosurfacon kaj kuŝiĝas senmove ĉe la kajo.

Tiam finfine vekiĝas Kalle. Kaj je la sama momento li komprenas, ke tiu bruo kaj krako venas tute ne el Niagaro, kiun li sonĝis, sed el la flugmaŝino, kiu prenos Rasmus kaj la profesoron.

"Anders! Eva-Lotta! Vekiĝu!"

Tio sonas kiel lamenta krio kaj timigas la ceterajn tiel, ke ili tuj salte ellitiĝas. Ili komprenas la tutan amplekson de la malfeliĉo. Nun necesas preskaŭ miraklo, por ke ili sukcesu fuĝi ĝustatempe. Kalle ĵetas rigardon al la horloĝo, kaj samtempe li elŝiras Rasmus el la lito. Estas nur la kvina. Jen stranga konduto – veni flugante du horojn antaŭ la fiksita tempo!

Rasmus estis dormema kaj ne volis ellitiĝi, sed ili ne atentis liajn protestojn. Eva-Lotta vestas lin mallerte en lian supertuton, kaj li siblas, kiel kolera katido. Anders kaj Kalle staras apude kaj saltetas pro senpacienco. Rasmus nur kontraŭluktas, kaj finfine Anders prenas lian kolumon kaj muĝas:

"Ne imagu, ke tia ploraĉulo, kiel vi, iam povos fariĝi blanka rozo!"

Tio helpas. Li silentiĝas, kaj Eva-Lotta fulmrapide kaj decideme metas sur lin liajn gimnastikŝuojn. Kaj Kalle klinas sin super li kaj diras petege:

"Rasmus, ni devas fuĝi denove! Ni, eble, estos en tiu hejmeca kabano, sciu. Vi devas kuri tiom rapide, kiom vi povas!"

"Mi neniam vidis ion similan", diras Rasmus, ĉar tiel paĉjo kutimas diri fojfoje. "Mi neniam vidis ion similan al tiu elpensaĵo!"

Nun ili estas pretaj. Kalle alkuras la pordon kaj streĉe aŭskultas. Sed ĉio estas silenta. Ŝajnas, kvazaŭ la vojo estus libera. Li sondas la pantalonpoŝon, serĉante la ŝlosilon. Sondas kaj sondas...

"Ne, ne, ne", veas Eva-Lotta, "ne diru, ke vi perdis la ŝlosilon!"

"Ĝi devas esti ĉi tie", diras Kalle kaj estas tiom nervoza, ke la manoj tremas. "Ĝi devas esti ĉi tie!"

Sed la pantalonpoŝo malplenas, kiom ajn li fosu en ĝi. Li neniam pripalpis ion pli malplenan ol tiu poŝo. Anders kaj Eva-Lotta silentas. Mordas senhelpe la fingrojn kaj atendas.

"Imagu, se ĝi elruliĝus, kiam ili enportis min ĉi tien hieraŭ vespere", diras Kalle.

"Jes, kial ĝi ne elruliĝu, kiam ĉio cetera estas tiom peniga", diras Eva-Lotta amare. "Ĝuste tion oni povus atendi al si."

La sekundoj pasas. La valoraj sekundoj. Ili ĉiuj serĉas febre sur la planko. Sed ne Rasmus. Li komencis ludi kun siaj barkoj, kaj ili navigas sur la lito de Kalle, kiu estas Pacifiko. En Pacifiko kuŝas ŝlosilo, kaj Rasmus levas ĝin kaj lasas ĝin esti ŝipestro sur boato, kiu nomiĝas 'Hilda de Gotenburgo'. Estas Nicke, kiu baptis la boaton per tiom fajna nomo. Precize same nomiĝis la boato, sur kiu Nicke estis ŝipknabo foje antaŭlonge.

La sekundoj pasas. Kalle kaj Anders kaj Eva-Lotta serĉas kaj estas pretaj krii pro nervozo. Sed Rasmus kaj ŝipestro sur la 'Hilda de Gotenburgo' ne estas nervozaj eĉ iomete. Ili velas trans Pacifiko kaj fartas bonege, ĝis kiam Eva-Lotta kun krio elŝiras la ŝipestron el lia posteno kaj forlasas la 'Hildan de Gotenburgo' senmastra inter la surfo.

"Hastu, hastu", krias Eva-Lotta kaj donas la ŝlosilon al Kalle. Li prenas ĝin kaj ĝuste estas metonta ĝin en la serurtruon. Sed tiam li aŭdas ion, kaj li ĵetas senesperan rigardon al la ceteraj.

"Tro malfrue, jen ili venas", li diras.

Sincerdire, tio estas superflua klarigo, ĉar sur la palaj vizaĝoj de la ceteraj li povas vidi, ke ili aŭdis same bone, kiel li mem.

Tiu, kiu venas, hastas, hastas supermezure. Ili aŭdas ŝlosilon en la serurtruo, la pordo ŝirmalfermiĝas, kaj Peters staras tie kaj aspektas absolute furioza. Li impetas al Rasmus kaj prenas lian brakon.

"Venu", li diras per abrupta tono, "hastu kaj venu!"

Sed nun Rasmus koleriĝis pro ĉiuj ĉi atencoj. Kial ili senĉese tiras kaj ŝiras? Unue la ŝipestron de la 'Hilda', kaj nun lin mem!

"Imagu, ke tion mi ne faros", li diras furioze. "Foriru, stulta inĝeniero Peters!"

Tiam Peters klinas sin kaj firme ĉirkaŭprenas lian talion. Li iras al la pordo. La perspektivo esti disigita de Eva-Lotta kaj Kalle kaj Anders timigas Rasmus frenezige. Li baraktas kaj krias:

"Mi ne volas... mi ne volas... mi ne volas!"

Eva-Lotta ĵetas la manojn al la vizaĝo kaj ploras. Estas tiom koŝmare. Ankaŭ Kalle kaj Anders kun peno povas regi sin. Ili staras senmove kaj senespere kaj aŭdas Peters ŝlosi, aŭdas lin foriri, aŭdas krion de Rasmus, kiu iom post iom formortas.

Sed tiam Kalle vigliĝas. Li eligas la ŝlosilon denove. Ili ne plu havas ion perdeblan. Kaj ili devas almenaŭ vidi la tristan finon de la historio, tiel ke ili povu rakonti ĉion al la polico poste. Poste, kiam estos tro malfure, kaj Rasmus kaj la profesoro estos malaperintaj ien, kie la sveda polico tute nenion povas fari.

* * *

Ili kuŝas malantaŭ kelkaj arbedoj apud la kajo kaj spektas per la amarplenaj okuloj la dramajn okazojn.

Jen la flugmaŝino. Kaj jen venas Blom kaj Svanberg kun la profesoro inter si. La kaptito, kies manoj estas ligitaj malantaŭ lia dorso, neniom kontraŭstaras. Li ŝajnas preskaŭ apatia. Li enmarŝas rezigne la flugmaŝinon kaj sidiĝas tie kaj gapas senesprime antaŭ sin. Tiam Peters venas kurante el la granda kabano. Li daŭre portas Rasmus, kaj Rasmus baraktas same sovaĝe kaj krias same sovaĝe kiel antaŭe:

"Mi ne volas... mi ne volas... mi ne volas!"

Peters iras fulmrapide laŭlonge de la longa kajo, kaj kiam la profesoro ekvidas sian filon, li aspektas pli malespera ol estis imageble, ke iu homo povas aspekti.

"Mi ne volas... mi ne volas... mi ne volas", krias Rasmus. Peters donas al li furiozan frapon por silentigi lin, kaj Rasmus krias pli terure ol iam ajn.

Tiam subite Nicke staras sur la kajo sen ke ili vidus, de kie li venis. Li estas ruĝvizaĝa, kaj li pugnigas la manojn. Sed li ne movas sin, staras nur senmove kaj rigardas post Rasmus kun nepriskribebla esprimo de tristo kaj kompato en la okuloj.

"Nicke", krias Rasmus, "helpu min, Nicke! Nicke, ĉu vi ne aŭdas..."

La subtila voĉo rompiĝas, li ploras senespere kaj etendas la brakojn al tiu Nicke, kiu kutimas esti tiom afabla kaj faras tiom fajnajn barkojn.

Kaj tiam okazas io. Kiel granda, kolera bovo, Nicke impetas laŭlonge de la kajo. Li atingas Peters tuj apud la flugmaŝino, kaj kun muĝo li ŝiras al si Rasmus. Li donas al Peters pugnobaton sub la mentonon tiel, ke tiu ŝanceliĝas. Kaj antaŭ ol li retrovis la ekvilibron, Nicke en plena rapido estas survoje reen laŭlonge de la longa kajo.

Peters krias post li, kaj Eva-Lotta tremas, ĉar ŝi neniam aŭdis pli teruran krion:

"Haltu, Nicke! Alie mi pafos!"

Sed Nicke ne haltas. Li nur premas Rasmus pli firme al si kaj kuras al la arbaro.

Tiam knalas pafo. Kaj poste – ankoraŭ plia. Sed, evidente, Peters estas tro ekscitita por povi celi bone. Nicke kuregas plu kaj baldaŭ estas malaperinta inter la piceojn.

La kriego, kiun eligas Peters, apenaŭ estas homa. Li signas al Blom kaj Svanberg sekvi lin. Kaj poste ili ĉiuj tri ĵetas sin post la fuĝinto.

Kalle kaj Anders kaj Eva-Lotta daŭre kuŝas malantaŭ la arbedoj kaj gapas, ĝismorte teruritaj, al la arbaro. Kio okazas tie inter la piceoj? Ŝajnas preskaŭ pli aĉe, kiam oni nenion povas vidi – nur aŭdi la teruran voĉon de Peters, kiu krias kaj sakras kaj iom post iom malproksimiĝas pli kaj pli longen en la arbaron.

Tiam Kalle turnas la rigardon al la alia direkto. Al la flugmaŝino. Tie sidas la profesoro kaj la piloto, kiu gardas lin kaj la maŝinon. Sed neniu plia.

"Anders", flustras Kalle, "ĉu mi rajtas prunti vian tranĉilon?"

Anders tiras la finnan tranĉilon[18] el la zono.

"Kion vi intencas fari?" li flustras.

Kalle prove palpas la klingon.

"Sabotadon", li diras. "Sabotadon ĉe la flugmaŝino. Tio estas la sola afero, kiun mi povas elpensi ĝuste nun."

"Ho, jes, ne tro stulte inventite per la misforma kranio", flustras Anders kuraĝige.

Kalle demetis siajn vestojn.

"Eligu kelkajn bonegajn hurlojn post proksimume minuto", li diras al la ceteraj. "Tiel ke la piloto rigardu ĉi tien."

Poste li foriras. Li ŝteliras per larĝa arko inter la piceoj kaj proksimiĝas al la kajo. Kaj kiam Eva-Lotta kaj Anders eligas sian indianan hurlon, li trakuras kelkajn restintajn metrojn ĝis la kajo kaj glitas en la akvon.

Li prikalkulis ĝuste. La piloto rigardas observeme tiudirekten, de kie la hurlo venis, kaj ne vidas la maldikan knaban korpon, kiu preterflugas, kiel fulmo.

Kalle naĝas sub la kajo. Sensone – precize kiel ili estis trejnintaj sin multfoje dum la milito de rozoj. Baldaŭ li atingis finaĵon de la kajo kaj ektroviĝis apud la flugmaŝino.

Li akurate rigardas supren kaj vidas la piloton tra la malfermita stireja pordo. Li vidas ankaŭ la profesoron, kaj eĉ pli – la profesoro vidas lin. La piloto gapas fervore for al la arbaro kaj vidas nenion. Kalle levas la tranĉilon kaj faras kelkajn hakantajn movojn per ĝi, por ke la profesoro komprenu, kial li venis.

Kaj la profesoro komprenas. Kaj li komprenas ankaŭ, kion li mem devas fari. Se Kalle atakos la flugmaŝinon per tiu tranĉilo, tiam, sendube estiĝos forta bruo, kiun la piloto neeviteble aŭdos. Enkaze se li ne estos distrita per ankoraŭ pli laŭta bruo el alia direkto.

La profesoro bonvolas responsi pri la bruo. Li komencas krii kaj grumbli kaj stamfi planken. La piloto emas kredi, ke li freneziĝis – estus vera miraklo, se ne estus tiel!

La piloto ektremas terurite ĉe la unua laŭta krio de la kaptito. Timigas lin, ke tio okazas tiom neatendite. Kaj poste li koleriĝas, ke li ektimis.

"Ŝtopu la faŭkon", li diras kun stranga fremda akĉento. Li ne multe posedas la svedan, sed tiom li tamen povas diri.

"Vi, ŝtopu la faŭkon", li diras, kaj la stranga akĉento faras tiel, ke tio sonas vere amike.

Sed la profesoro krias kaj baraktas pli forte ol iam ajn.

"Mi bruas tiom, kiom mi volas", li krias, kaj ĝuste tiam li pensas, ke estas vere bele povi barakti kaj estigi bruon iomete. Tio faciligas premon de liaj streĉitaj nervoj.

"Vi, ŝtopu la faŭkon", diras la piloto, "alie mi batos vian nazon!"

Sed la profesoro krias, kaj sube en la akvo Kalle laboras rapide kaj diligente. Tuj apud si li havas la maldekstran pontonon de la flugmaŝino, kaj li enigas la tranĉilon tra ĝi fojon post fojo, rompas kaj pikas ĉie, kien li atingas. La akvo komencas penetri enen tra multaj truetoj. Kalle kontentas pri sia laboro.

"Jes, jes, sincerdire, ni ĉiuj bezonus iom da netrabatebla malpezmetalo", li pensas, kiam li estis naĝinta reen sub la kajon.

"Vi, ŝtopu la faŭkon", diras la piloto ankoraŭfoje tre amike. Kaj ĉi-foje la profesoro obeas.

## 18

Estas mardo, la unua de aŭgusto, kaj estas la sesa horo matene. La suno brilas super Kalvön, la maro estas blua, la eriko floras, la herbo estas malseka pro roso, Eva-Lotta staras en la busko, kaj ŝin naŭzas. Ĉu ŝi malbonfartos dum sia tuta vivo ĉiufoje, kiam ŝi rememoros ĉi-matenon? Ĉu ili neniam povos forgesi ĝin, nek ŝi, nek iu ajn el la ceteraj, kiuj ĉeestis?

Estis pro tiu pafo. Ie en la arbaro iu pafis. Longe for, sufiĉe longe for. Sed en la matena kvieto la pafo eĥis laŭte kaj malbonaŭgre, kaj la sono frapas la timpanojn tiom turmente klare kaj akre, ke oni komencis malbonfarti kaj devis foriri kaj vomi.

Oni ne sciis, kiun celon trafis tiu kuglo. Oni sciis nur, ke Rasmus kaj Nicke troviĝis en la arbaro kune kun kruela homo, kiu estis armita. Kaj oni nenion povis fari. Nur atendi, kvankam oni ne sciis ĝuste, kion. Atendi, ke io okazu – io ajn, kio povus ŝanĝi ĉi tiun netolereblan situacion.

Atendi tutan eternon! Ŝajnis, kvazaŭ pasus tuta vivo. Eble, ĉiam estos tiel – la frumatena suno super longa kajo, flugmaŝino, kiu balanciĝas sur la akvo, eta motacilo, kiu trotetas inter la erikokreskintaj tuberoj, ruĝaj formikoj, kiuj svarmas sur la ŝtono malantaŭ la arbedoj, kie ili kuŝas surventre kaj atendas. Kaj en la arbaro – nenio, krom silento. Ĉu vere tio daŭros la tutan eternon...?

Anders havas bonan aŭdon, li estas la unua, kiu aŭdas tion.

"Mi aŭdas ion", li diras. "Mi scivolas, ĉu ne venas motorboato!"

La ceteraj aŭskultas. Jes, fakte – la plej svaga krako aŭdiĝas ie el la maro. En tiuj forlasitaj ŝeroj, kiuj ŝajnas esti forgesitaj de Dio kaj homoj, tiu svaga krako estas la unua sono, kiu atingas ilin el la esktera mondo. Dum la kvin tagoj, kiujn ili pasigis sur la insulo, ne videblis eĉ unu sola homo, nek motorboato, nek eĉ eta boato kun perkfiŝkaptisto. Sed nun ie en la markolo troviĝas boato. Ĉu ĝi venas ĉi tien? Kiu scias? Ĉi tie estas tiom da golfoj kaj markoloj, ekzistas mil ebloj, ke tiu boato estas survoje al tute alia direkto. Sed se ĝi venas – ĉu oni ne povus elkuri al la kajo kaj krii per ĉiu forto de siaj pulmoj: "Venu ĉi tien, venu ĉi tien, antaŭ ol estos tro malfrue!" Sed imagu, ke en la boato estas eta gaja feria kompanio, kiu mansvingas kaj ridas kaj veturas plu kaj ne zorgas proksimiĝi kaj aŭdi, pri kio temas?

Streĉo kaj senscio iĝas ĉiumomente pli kaj pli neelteneblaj.

"Ni neniam refariĝos homoj post ĉio ĉi", diras Kalle.

La ceteraj ne aŭdas lin. Ili perceptas nenion krom tiun krakon el la maro. Kaj ĝi proksimiĝas. Baldaŭ ili povas vidi la boaton longe, longe for. La boatojn – ili fakte estas du!

Sed ankaŭ el la arbaro venas iu. Estas Peters. Kaj tuj post liaj kalkanoj venas Blom kaj Svanberg. Ili kuras al la flugmaŝino, kvazaŭ temus pri ilia vivo. Eble, ankaŭ ili aŭdis la motorboatojn, kaj nun ili timas. Nicke kaj Rasmus ne videblas. Ĉu tio signifas, ke... ne, ili ne kapablas pensi pri kion tio signifas! Iliaj okuloj sekvas Peters. Jen li atingis la flugmaŝinon, kaj li grimpas en la stirejon al la profesoro. Por Blom kaj Svanberg tie, evidente, mankas loko. Ili povas aŭdi, kiel Peters krias al ili: "Kaŝiĝu en la arbaro dumtempe! Oni prenos vin ĉi-vespere!"

La helico zumas. La flugmaŝino komencas barakti tien-reen sur la akvo, kaj Kalle mordas firme siajn lipojn. Nun evidentiĝos, ĉu lia sabotado sukcesis aŭ ne.

Tien-reen. Tien-reen sur la akvo. Sed la flugmaŝino ne leviĝas. Ĝi kliniĝas peze al la maldekstra flanko, kliniĝas pli kaj pli profunde, kaj poste ĝi renversiĝas.

"Hura", krias Kalle, forgesinte ĉion ceteran. Sed poste li rememoras, ke ankaŭ la profesoro troviĝas en la flugmanŝino, kaj kiam li vidas, ke ĝi komencas droni, li maltrankviliĝas.

"Venu", li krias al la ceteraj. Kaj ili impetas el la arbedoj, eta sovaĝa armeo, kiu estis embuskinta tiom longe.

La flugmaŝino sinkis en la markolon. Ĝi ne plu videblis. Sed en la akvo naĝis homoj. Ili kalkulas maltrankvile, jes ja, ili estas triope.

Kaj poste la motorboatoj subite alvenas. La motorboatoj, kiujn ili preskaŭ forgesis. Kaj, ho vi, sankta Moses, kiu estas, kiu staras sur la pruo de unu el ili?

"Onklo Björk! Onklo Björk! Onklo Björk!"

Ili krias tiel, ke la voĉkordoj preskaŭ krevas.

"Ho, estas onklo Björk", singultas Eva-Lotta, "Ho, eta dolĉa, kiom bele estas, ke li estas ĉi tie!"

"Kaj krome, kiom da policistoj li kunhavas", krias Kalle, furioza pro ĝojo kaj refaciliĝo.

Ĉio estas la sola supo tie en la markolo. Ili vidas nur kirliĝon de uniformoj kaj savbuoj, kiujn oni elĵetas, kaj homojn, kiujn oni tiras el la akvo. Almenaŭ du ili vidas esti eltiritaj. Sed kie estas la tria?

La tria naĝas al la lando. Li ŝajnas akcepti neniun helpon. Li intencas, evidente, saviĝi mem. Unu motorboato startas post li. Sed tiam li jam havis grandan avantaĝon.

Jen li atingas la kajon. Kroĉas sin fikse, suprengrimpas, venas per longaj ŝmacantaj saltoj rekte al la loko, kie Anders kaj Eva-Lotta kaj Kalle troviĝas. Ili retiriĝis malantaŭ la arbedojn, ĉar li, kiu venas kurante, estas despera, kaj ili timas lin.

Nun li estas tuj apud ili, kaj ili vidas liajn okulojn, kiuj plenas je furiozo kaj elreviĝo kaj malamo. Sed li ne uzas siajn okulojn, li ne vidas la etan armeon malantaŭ la arbedo. Li ne scias, ke liaj plej abomenaj malamikoj estas tiom proksimaj. Sed ĝuste kiam li preterkuras, sur lia vojo elŝoviĝas maldika, ostoriĉa knaba kruro. Kun sakraĵo li falas vizaĝ-suben inter la erikokreskintajn tuberojn. Kaj nun ili estas sur li, liaj malamikoj, ĉiuj tri samtempe. Ili kuŝas plate sur li, tenas liajn brakojn kaj krurojn katenitaj, premas lian kapon al la tero kaj krias tiel, ke eĥas: "Onklo Björk, onklo Björk, venu kaj helpu!" Kaj onklo Björk venas. Nature. Li ankoraŭ neniam perfidis siajn amikojn, la bravajn kavalirojn de la Blanka Rozo.

* * *

Sed en la arbaro surdorse en la musko kuŝas viro, kaj eta knabo sidas apude kaj ploras.

"Vidu, Nicke, vi ja sangas", diras Rasmus. Estas ruĝa makulo sur la ĉemizo de Nicke, kaj ĝi kreskas rapide. Rasmus tuŝas ĝin per la malpura montrofingro.

"Fi, diablo, kiom stulta li estas, tiu Peters! Li pafis vin, Nicke?"

"Jes", diras Nicke, kaj lia voĉo estas tiom mallaŭta kaj stranga. "Jes, li pafis min... Sed ne ploru pro tio... la ĉefa afero estas, ke vi saviĝu!"

Li estas mizera kaj stulta maristo, kaj li kuŝas kaj kredas, ke nun li mortos. Kaj li ĝojas. Li estis farinta multajn stultaĵojn dum sia vivo, kaj li ĝojas, ke la lasta afero, kiun li faris, estis prava kaj bona. Li savis Rasmus. Li mem ne scias tion, kuŝante tie, sed li scias almenaŭ, ke li provis. Li scias, ke li kuris, ĝis kiam lia koro pumpis kiel balgoblovilo, kaj li sentis, ke li ne plu kapablis. Li scias, ke li tenis Rasmus en la brakumo tre firme, ĝis kiam la kuglo venis, kaj li falis. Kaj Rasmus kuris, kiel eta timigita leporido, inter la arbojn kaj kaŝis sin. Sed nun li revenis al Nicke, la eta leporido, kaj Peters estas malaperinta. Ĉar li subite tiom ekhastis por foriri. Li, evidente, ne kuraĝis resti kaj serĉi Rasmus. Kaj tial ili nun estas solaj, Nicke kaj ĉi tiu bubeto, kiu sidas apud li kaj ploras kaj estas la sola, pri kiu Nicke iam pli-malpli zorgis. Nicke mem ne komprenas, kiel tio okazis. Li ne memoras, kiel tio komenciĝis... Eble, tio komenciĝis jam en la unua tago, kiam Rasmus ricevis la pafarkon kaj por danki brakumis la kruron de Nicke kaj diris:

"Mi pensas, ke vi estas tre afabla, Niĉjo!"

Sed nun Nicke tre angoras. Kiel li kondukos Rasmus de ĉi tie – reen al la ceteraj? Io devis okazi tie sube ĉe la kajo. La flugmaŝino neniam forvojaĝis, kaj la motorboatoj devis ja signifi ion. Io diras al Nicke, ke venis la fino al la aĉa historio kaj ke Peters estis perdita homo – same perdita, kiel li mem. Nicke kontentas. Ĉio estos bone, nur ke Rasmus povu tuj reveni al sia patro. Eta infano ne povas sidi en la arbaro kaj vidi homon morti. Nicke volas savi sian amikon de tio, sed li ne scias, kiel tio okazos. Li ne povas diri al li: "Vi devas iri, ĉar la maljuna Nicke tuj mortos, kaj tiam li volas esti sola... kuŝi ĉi tie tute sola kaj ĝoji, ke vi denove estas libera kaj feliĉa knabo, kiu povas ludi kun via pafarko kaj viaj barkoj, kiujn Nicke faris por vi."

Ne, tiel oni ne povas diri! Kaj jen Rasmus metas sian brakon ĉirkaŭ lian kolon kaj diras per sia plej karesa intonacio:

"Venu, Niĉjo, ni foriru de ĉi tie! Ni iru al mia paĉjo!"

"Ne, Rasmus", diras Nicke kun peno. "Mi ne povas plu iri, komprenu, mi devas resti ĉi tie. Sed vi iru mem... Mi volas, ke vi iru!"

Rasmus elŝovas la malsupran lipon.

"Imagu, ke tion mi ne faros", li diras decide. "Mi atendos, ĝis kiam vi kuniros. Jen kiel!"

Nicke ne respondas. En li restis neniuj fortoj, kaj li ne scias, kion li diru. Kaj Rasmus boras sian nazon en lian vangon kaj flustras:

"Ĉar mi ŝatas vin tiom multe, tiom multe!"

Tiam Nicke ploras. Li ne estis plorinta, post kiam li estis infano. Sed nun li ploras. Ĉar li estas tiom laca kaj ĉar tio estas la unua fojo, kiam iu diras tiel al li.

"Imagu, ke tion vi faros", li snufas. "Imagu, ke vi povas ŝati rabiston, he?"

"Jes, sed mi pensas, ke rabistoj estas afablaj", asertas Rasmus.

Nicke kolektas siajn lastajn fortojn.

"Rasmus, nun vi devas fari, kiel mi diras. Vi devas iri al Kalle kaj Anders kaj Eva-Lotta. Vi ja devas fariĝi blanka rozo, sciu! Vi ja volas tion."

"Jees, kompreneble, sed..."

"Nu, do jen! Hastu! Mi kredas, ke ili atendas vin."

"Jes, sed vi do, Nicke?"

"Mi kuŝos ĉi tie en la musko kaj bonfartos. Kuŝos ĉi tie kaj ripozos kaj aŭdos la birdojn kviviti."

"Jes, sed...", diras Rasmus. Tiam li aŭdas iun krii longe for. Iun, kiu krias lian nomon.

"Estas ja paĉjo", diras Rasmus feliĉe.

Tiam Nicke ploras denove, nun tute silente, kun la kapo en la musko. Fojfoje Dio estas bona al maljuna pekulo – nun li ne plu bezonas maltrankviliĝi pro Rasmus. Li ploras pro danko... Kaj ĉar estas tiom malfacile adiaŭi ĉi tiun etan figuron en malpura supertuto, kiu staras kaj hezitas, ĉu li devas iri al sia paĉjo aŭ resti ĉe Nicke.

"Iru kaj diru al via paĉjo, ke ĉi tie en la arbaro kuŝas aĉa maljuna rabisto", diras Nicke.

Tiam Rasmus ankoraŭfoje brakumas lian kolon kaj singultas:

"Vi estas neniu aĉa maljuna rabisto, Nicke!"

Nicke levas kun peno sian manon kaj frapetas Rasmus sur la vangon.

"Adiaŭ, Rasmus", li flustras. "Iru nun kaj fariĝu blanka rozo. La plej fajna eta blanka rozo..."

Rasmus aŭdas onin krii sian nomon ankoraŭfoje. Li leviĝas singultante, staras hezitante kaj rigardas Nicken. Poste li foriras. Turnas sin kelkfoje kaj mansvingas. Nicke ne kapablas mansvingi responde, sed li sekvas la etan infanan figuron per siaj stultaj bluaj okuloj, kiuj plenas je larmoj.

Nun ne plu estas Rasmus. Nicke fermas la okulojn. Nun li estas kontenta – kaj laca. Estos bele povi dormi.

## 19

"Valter Sigfrid Stanislaus Peters", diris la ŝtatpolickomisaro, "ĉio koincidas precize. Finfine! Ĉu vi mem ne pensas, ke jam tempas, ke oni haltigu vin?"

Inĝeniero Peters ne respondis la demandon.

"Donu al mi cigaredon", li diris senpacience.

Policasistanto Björk aliris kaj ŝovis unu 'Robin Hood' inter liajn lipojn.

Li sidis sur ŝtono apud la kajo. La manoj estis ŝlositaj en mankatenojn. Malantaŭ li staris la ceteraj, Blom kaj Svanberg kaj la eksterlanda piloto.

"Vi, eble, scias, ke ni persekutis vin sufiĉe longe", daŭrigis la polickomisaro. "Ni difinis lokon de via radiosendilo antaŭ du monatoj, sed vi malaperis ĝuste kiam ni estis kaptontaj vin. Ĉu vi laciĝis pro la spionlaboro, ĉar vi okupiĝis pri homrabo anstataŭe?"

"La unua povas esti same bone kiel la dua", diris Peters kun malkaŝa cinikismo.

"Jes, eble", diris la komisaro. "Sed nun tamen kaj la unua, kaj la dua aferoj finiĝis por vi."

"Jes, nun mi estas, evidente, absolute perdita", agnoskis Peters amare. Li kelkfoje profunde enspiris la cigaredan fumon.

"Estas unu afero, kiun mi volonte ŝatus scii", li diris. "Kiel vi eksciis, ke mi troviĝis ĉi tie, sur Kalvön?"

"Tion ni ne sciis, antaŭ ol ni venis ĉi tien", diris la polickomisaro. "Kaj nia alveno ĉi tien dependas nur de tio, ke maljuna lerneja instruisto en Lillköping hazarde perceptis etan mallongondan informon de nia amiko Kalle Blomkvist hieraŭ vespere."

Peters ĵetis malamoplenan rigardon al Kalle.

"Tion mi povus kredi", li diris. "Ĉu mi ne povis veni du minutojn antaŭe kaj knokaŭti lin serioze! Malbenindaj bubaĉoj! Estas ilia kulpo dekomence kaj ĝis la fino. Mi preferus batali kun la tuta sveda sekreta polico, ol kun tiuj tri."

La komisaro aliris la tri blankajn rozojn, kiuj sidis sur la kajo.

"La sekreta polico povas ĝoji, ke ĝi havas tri tiom altkvalitajn helpantojn", li diris.

La triopo timide mallevis la okulojn. Kaj Kalle pensis, ke, sincerdire, ne la sekretan policon ili helpis, sed fakte nur Rasmus.

Peters estingis la cigaredstumpon per la kalkanumo kaj sakris mallaŭte kaj tutkore.

"Kion vi atendas?" li diris grumble. "Lasu nin foriri!"

Eta verda insulo inter centoj da aliaj en blua somera maro. La suno brilas super la etaj kabanoj, super la longa kajo kaj super ĉiuj boatoj, kiuj ripozas tie kaj balanciĝas sur la ondoj. Alte super la piceaj pintoj mevoj velas per blankaj flugiloj. Jen kaj jen unu el ili plonĝas fulmrapide en la akvon kaj elvenas kun alburno en la beko. La eta motacilo daŭre trotetas tiom aferece inter la erikokreskintaj tuberoj, kaj la ruĝaj formikoj ankoraŭ svarmas sur la ŝtono tie for. Kaj, eble, tiel daŭros hodiaŭ kaj morgaŭ kaj dum ĉiuj tagoj ĝis la somerfino. Sed neniu scios pri tio, ĉar neniu estos tie. Post ege, ege mallonga tempo ĉi tiu insulo estos forlasita kaj malaperinta por iliaj rigardoj, ili neniam plu vidos ĝin.

* * *

"Nun mi ne plu vidas la kabanon de Eva-Lotta", diris Kalle.

Ili sidis ŝrumpinte en la pobo de la motorboato kaj gapis obstine al la verdanta insulo, kiun ili nun estis forlasantaj. Ili rigardis malantaŭen kaj ektremis. Ili estis feliĉaj povi forlasi tiun sunplenan, verdan prizonon.

Rasmus ne rigardis malantaŭen. Li sidis en la sino de sia paĉjo kaj amuziĝis, ke lia paĉjo havis tiom multe da barbo sur la vizaĝo. Imagu, se ĝi elkreskus kaj tiom longiĝus, ke ĝi implikiĝus en la radoj, kiam li veturus per la motociklo!

Estis ankoraŭ unu afero, kiu maltrankviligis lin.

"Paĉjo, kial Nicke dormas, kiam estas tagmezo? Mi volas, ke li vekiĝu kaj parolu kun mi."

La profesoro ĵetis tristan rigardon al la portilo, kie Nicke kuŝis senkonscia. Ĉu li havos iam okazon danki tiun viron pro tio, kion li faris por lia filo? Kredeble, ne. Povra Nicke, li havis malmultajn ŝancojn travivi. Pasos almenaŭ du horoj, antaŭ ol li trafos sur la operacian tablon, kaj tiam, verŝajne, estos tro malfrue. Verdire, tio estis konkurso kun la morto. Policasistanto Björk, certe, faris ĉion eblan por plirapidiĝi, sed...

"Nun mi ne plu vidas la kajon", diris Eva-Lotta.

"Ne, kaj tio estas bele", diris Kalle. "Sed vidu, Anders, tie for estas nia banroko!"

"Kaj nia kabano", murmuris Anders.

"Estas agrable dormi en kabanoj, kredu min, paĉjo", diris Rasmus.

Kalle subite ekpensis pri unu afero, kiun li devis diskuti kun la profesoro.

"Mi vere esperas, ke la motociklo de onklo daŭre staras tie, kien ni metis ĝin", li diris. "Mi esperas, ke neniu forŝtelis ĝin."

"Ni povas veturi tien dum sekvontaj tagoj kaj ekscii tion", diris la profesoro. "Mi multe pli maltrankvilas pri miaj paperoj."

"Sss", diris Kalle. "Ilin mi ja kaŝis en sekura loko."

"Nun vi, sendube, povas diri, kie", diris Eva-Lotta scivoleme.

Kalle ridetis mistere.

"Divenu! En la buroa tirkesto en la bakista subtegmentejo, kompreneble!"

Eva-Lotta eligis hurlon.

"Ĉu vi estas stulta?" ŝi kriis. "Imagu, se la ruĝoj forŝtelis ilin!"

Kalle aspektis iom angorplena ĉe tiu penso. Sed li trankviliĝis baldaŭ.

"Sss", li diris, "tiam ni forŝtelos ilin reen!"

"Jes", diris Rasmus arde. "Ni eligos batalkrion kaj forŝtelos ilin reen. Ankaŭ mi fariĝos blanka rozo, paĉjo!"

Tiu sensacia informo ne konsolis la profesoron.

"Kalle, vi faros min grizhara", li diris. "Certe, mi dankas vin kaj estas via ŝuldanto dum mia tuta vivo, sed unu aferon mi diras al vi, ke se la paperoj estas for..."

Policasistanto Björk interrompis lin.

"Ne maltrankviliĝu, profesoro! Se Kalle Blomkvist diras, ke vi ricevos viajn paperojn, do vi ilin ricevos!"

"Nun tamen Kalvön malaperis plene", diris Anders kaj kraĉis en la torentantan poststrion.

"Kaj Nicke, li nur dormas kaj dormas", diris Rasmus.

* * *

La kara malnova stabo – neniu iam havis pli bonan stabon, ol la Blanka Rozo! La bakista subtegmentejo estas granda kaj vasta, kaj tie oni trovas multajn interesajn aĵojn. Kiel sciuroj kolektas en sian loĝejon, tiel la blankaj rozoj dum jaroj estis kuntrenintaj ĉi tien ĉiujn siajn valoraĵojn. Pafarkoj, ŝildoj kaj ligna glavo ornamas la murojn. De la plafono pendas trapezo. Tablotenisgloboj, boksgantoj kaj malnovaj ĵurnaloj amasiĝas en la angulo. Kaj ĉe unu muro staras la malnova skrapita buroo de Eva-Lotta, kie la Blanka Rozo konservas sian sekretan relikvoskatolon. En la skatolo kuŝas desegnoj de la profesoro. Aŭ, se diri pli ĝuste, ili kuŝis. Nun li ricevis ilin reen, tiujn benitajn paperojn, kiuj kaŭzis tiom da klopodoj, kaj en estonteco li havos ilin sekure enŝlositaj en banka ĉelo.

Ne, la ruĝoj ne estis prenintaj ilin, timoj de Eva-Lotta estis senbazaj.

"Kvankam se ni havus la ideon, ke ili troviĝis tie, ni transmetus ilin al nia stabo anstataŭe", diris Sixten, post kiam ĉiuj kavaliroj de la Ruĝa kaj la Blanka Rozoj kune klarigis ĉion, kio okazis. Ili sidis en la bakista ĝardeno sur la deklivo suben al la rivero, kaj Anders rakontis la tutan koŝmaran historion kun multaj ardaj gestoj kaj elokventaj vortoj.

"Ĉio komenciĝis per tio, ke mi pendis en tiu arbedo ĵaŭde nokte. Post tio oni ne havis eĉ unu kvietan horon", li asertis.

"Ĉiam vi havas bonŝancon", diris Sixten amare. "Kial la rabistoj ne povis esti venintaj kelkajn minutojn antaŭe, kiam ni preterpasis la Eklund-vilaon?"

"Ĉi-kaze vi tuj komencus agi", diris Eva-Lotta. "Povra Peters, ĉu li devus turmentiĝi ankaŭ kun vi, ĉu ne sufiĉas ĝismorta puno?"

"Ne babilu absurdaĵojn", diris Sixten.

Tio estis la unua vespero post la hejmenveno. Post tio pasis kelkaj tagoj. Kaj ĝuste nun la blankaj rozoj kolektiĝis en sia stabo en la bakista subtegmentejo. La ĉefo staras meze de la ĉambro kaj parolas per potenca voĉo.

"Nobla viro kaj brava militanto nun estos inicita al kavaliro de la Blanka Rozo. Prodo, kies nomon oni timas en la tuta ĉirkaŭaĵo. Rasmus Rasmusson – aliru!"

La timinda prodo aliras. Certe, li estas eta kaj ne tro teruriga laŭ vido, sed sur lia frunto brulas la flamo de admiro, kiu markas kavaliron de la Blanka Rozo. Li levas sian rigardon al la ĉefo. En la malhelbluaj okuloj estas lumo, lumo, kiu klare evidentigas, ke profunda kaj tutkora sopiro nun realiĝos. Finfine li fariĝos blanka rozo – finfine!

"Rasmus Rasmusson, nun vi devas levi vian dekstran manon kaj ĵuri valoregan ĵuron. Vi devas ĵuri esti fidela al la Blanka Rozo nun kaj dum via tuta vivo, kaj perfidi neniujn sekretojn kaj batali kontraŭ la Ruĝa Rozo, kie ajn ĝi elŝovu sian muzelon."

"Mi provos", diris Rasmus Rasmusson. Li levis sian manon kaj komencis.

"Mi ĵuras esti blanka rozo nun kaj dum mia tuta vivo kaj perfidi ĉiujn sekretojn, kie ajn mi elŝovu mian muzelon, fi, diablo, tion mi ĵuras!"[19]

"Perfidi ĉiujn sekretojn – tion li, sendube, faros", flustris Kalle al Eva-Lotta. "Mi neniam vidis saman bubeton, kiu povas tiom babili."

"Jes, sed li tamen estas bona", diris Eva-Lotta.

Rasmus rigardis atendoplene la ĉefon – kio okazos poste?

"Aĥ, vi diris erare", diris Anders. "Sed ne gravas, cetere. Rasmus Rasmusson, surgenuiĝu!"

Kaj Rasmus surgenuiĝis sur la trivita subtegmenteja planko. Ho, kiom li ĝojis, li volis karesi la planktabulojn – ĉar ekde nun tio estas ankaŭ lia stabo!

La ĉefo prenis glavon de la muro.

"Rasmus Rasmusson", li diris. "Post kiam vi ĵus ĵuris esti fidela al la Blanka Rozo per tiu valorega ĵuro, mi inicas vin per ĉi tio al kavaliro de la Blanka Rozo."

Li frapetis per la glavo Rasmus sur la ŝultron, kaj Rasmus saltleviĝis de la planko, feliĉe brilante.

"Ĉu tamen certas, ke mi nun estas blanka rozo?" li diris.

"Pli blanka ol multaj ceteraj", diris Kalle.

Tra la malfermitaj lukoj de la subtegmentejo en la sama momento enflugis ŝtono. Ĝi surteriĝis sur la plankon kun krako. Anders hastis levi ĝin.

"Informo de la malamiko", li diris kaj malvolvis paperon, kiu estis vindita ĉirkaŭ la ŝtono.

"Kion skribas la etaj ruĝoj?" demandis Eva-Lotta.

"Pedikaj pudeloj el la Blanka Rozo", legis Anders. "Gvati por malnovaj paperoj malantaŭ librobretoj, tion vi, sendube, povas, sed la Grandan mumrikon vi ricevos neniam. Ĉar vidu, ĝi troviĝas en nesto de la Granda Savaĝa Besto, kaj ties nomo estas SIKRETA! Sed kiam la Granda Savaĝa Besto mordos viajn nazojn, tiam vi diros duonon de ĝia nomo. Kaj la reston oni havas en radoj de ĉaro, ĉu vi komprenas tion, pedikaj pudeloj?"

"Ĉu ni devas nun eligi batalkrion?" scivolis Rasmus esperplene, post kiam la ĉefo finis.

"Ne, unue ni devas pensi", diris Eva-Lotta. "Rasmus, kion vi diros, se mi mordos vian nazon?"

"Tiam mi diros 'Ĉesu' ", diris Rasmus.

Eva-Lotta klinis sin antaŭen kaj mordetis ludoplene lian rondan nazpinton.

"Aj", diris Rasmus.

"Jes, certe, oni diras 'aj' ", diris Eva-Lotta.

"Kaj en radoj de ĉaro oni havas spokon", diris Anders. " 'Aj-spoko', tio sonas sufiĉe idiote por esti inventita de la ruĝoj."

"Ajaks", diris Kalle. "Oni fiksas radojn de ĉaro per akso."

"Kiel en la tuta mondo ili povis meti la Grandan mumrikon en la hundujon ĉe Ajaks?" diris Eva-Lotta. "Ili devis kloroformi ĝin."

"Kiun do – ĉu la Grandan mumrikon?" diris Anders incitite.

"Aĥ, Ajakson, kompreneble!"

Ajaks estis ŝafhundo de la ĉefa kuracisto, kaj ĝi estis same kolerema, kiel la ĉefa kuracisto, kio multon signifis.

"Ili, evidente, profitis la ŝancon, kiam doktoro Hallberg promenigis ĝin", kredis Kalle.

"Kaj kion do ni faru nun?" demandis Eva-Lotta.

Ili sidiĝis planken kaj havis militkonsilon. Ankaŭ Rasmus. Li aŭskultis, streĉinte la vidon kaj la aŭdon – nun finfine komencos okazi ekscitaĵoj!

Anders rigardis Rasmus, kaj io trafulmis en lia rigardo. Rasmus estis atendinta tiom longe kaj tiom senpacience fariĝi blanka rozo, oni vere ne povis esti tiom senkora kaj rifuzi tion al li. Kvankam, sincerdire, estis vere klopodplene havi tian bubeton pendanta ĉirkaŭ la kruroj senĉese. Oni devis, evidente, provi elpensi iun okupon por li, tiel ke oni en paco kaj kvieto povus mem okupiĝi pri la milito de rozoj sen troa enmiksiĝo de lia flanko.

"Hej, Rasmus", diris Anders. "Kuru al la kuracejo kaj vidu, ĉu Ajaks estas en la hundujo!"

"Ĉu mi povas tiam eligi batalkrion?" demandis Rasmus.

"Certe", diris Eva-Lotta. "Nur komencu!"

Kaj Rasmus komencis. Li estis trejninta sin dum pluraj horoj suprengrimpi laŭ tiu ŝnuro, kiun la blankoj uzis por en- kaj elveni sian stabon. Supren li ankoraŭ ne povis grimpi, sed gliti suben li povis, eĉ se tio ŝajnis kolose danĝere, kiam li faris tion.

Nun li ĵetis sin sur la ŝnuron kaj eligis unu el la plej sovaĝaj batalkrioj, kiuj iam eĥis en la bakista ĝardeno.

"Bonege", diris Anders, post kiam li malaperis. "Nun ni povas komenci paroli pri la aferoj. Unue – spioni, kiam doktoro Hallberg kutimas promeni kun Ajaks, tion faros vi, Eva-Lotta!"

"Estu", diris Eva-Lotta.

Rasmus vagis al la kuracejo. Li estis vizitinta Nicken tie – li sciis, kien li devis iri. Vilao de la ĉefa kuracisto situis tute apude, kaj apud ĝi troviĝis la hundujo de Ajaks. 'Privata teritorio' kaj 'Averto kontraŭ la hundo' estis skribite sur la barilpordo al ĝardeno de la ĉefa kuracisto. Sed, feliĉe, Rasmus ne sciis legi, li haste entrotis. Ajaks kuŝis en sia hundujo. Ĝi grumblis kolere al Rasmus, kaj Rasmus abrupte haltis, angorplena. Li miskomprenis sian komision. Li kredis, ke estis lia devo revenigi la Grandan mumrikon hejmen al la stabo, kaj kiel li riskos fari tion, kiam Ajaks grumblis ĉi tiel? Li ĉirkaŭrigardis, serĉante helpon, kaj, al sia refaciliĝo, trovis, ke iu onklo venis al li. Krome, li estis tiu doktoro, kiu estis operaciinta Nicken.

Doktoro Hallberg estis survoje en sian kuracejon, kiam li ekvidis la etan kavaliron de la Blanka Rozo antaŭ la hundujo de Ajaks. La doktoro ne sciis, kompreneble, ke li havis antaŭ si kavaliron, alie li, eble, estus pli komprenema. Nun li tre koleriĝis, kaj li plirapidigis la paŝadon por aliri kaj fari admonon al la pekulo. Sed Rasmus, kiu vivis en kredo, ke ne nuraj rabistoj, sed ankaŭ ĉefaj kuracistoj estas afablaj, rigardis petege supren en la severan vizaĝon kaj diris:

"Hej, forigu vian hundon por iom, ĉar mi devas preni la Grandan mumrikon."

Kaj kiam la doktoro ne tuj faris, kiel oni lin petis, Rasmus prenis lian manon kaj tiris lin milde, sed decideme al la hundujo.

"Karulo, hastu", li diris, "ĉar mia afero urĝas."

"Ĉu vere?" diris doktoro Hallberg kaj ridetis. Nun li rekonis Rasmus – li ja estis tiu knabeto, kiu estis forrabita kaj pri kiu oni tiom multe skribis en la ĵurnaloj.

"Ĉu vi ne kuniros kaj vizitos Nicken?" scivolis la doktoro.

"Jes, certe, sed unue mi devas preni la Grandan mumrikon", diris Rasmus senhezite.

* * *

Nicke eksciis ĉion pri la Granda mumriko. Li ankaŭ ekvidis ĝin. Rasmus tenis ĝin fiere tuj sub lia nazo. Kaj li ankaŭ eligis batalkrion, por ke Nicke aŭdu, kiel ĝi sonas.

"Nun mi estas blanka rozo, komprenu", diris Rasmus. "Mi ĵuris pri tio antaŭ kelka tempo."

Nicke rigardis lin kun adoro en siaj okuloj.

"Jes, pli fajnan blankan rozon ili neniam havos", li diris kontente.

Rasmus karesis lian manon.

"Estas bone, ke vi ne plu dormas, Nicke", li diris.

Ankaŭ Nicke pensis, ke estis bone, ke li ne plu dormis. Certe, pasos ankoraŭ kelka tempo, antaŭ ol oni lasos lin el la kuracejo. Sed li sciis, ke li resaniĝos – kaj tio, kio estos poste, certe, ĉiam aranĝiĝos iel. Kaj doktoro Hallberg, kaj la profesoro estis promesintaj helpi lin ĉiel, kiel ili povis. Nicke atendis la estontecon trankvile.

"Kaj ankaŭ estas bone, ke vi ne plu sangas", diris Rasmus kaj tuŝis la ĉemizon de Nicke, kiu estis tiom blanka kaj fajna kaj havis neniujn sangmakulojn.

Tiel ankaŭ Nicke pensis. Li neniam antaŭe estis malsana, kaj li havis admiron de la naturinfano antaŭ multaj rimarkindaj inventaĵoj de medicinistoj. Ekzemple, tiu sangtransfuzo, tion li volonte ŝatus rakonti al Rasmus – imagu nur, la doktoroj prenis sangon de alia homo kaj pumpis en lin, ĉar li perdis tiom multe da sia propra sango tie for sur Kalvön.

"Ĉu ili prenis ĝin de alia rabisto?" demandis Rasmus, kiu ankaŭ pensis, ke estis vere mirinde, kion la kuracistoj povis inventi.

Sed poste li ekhastis. Sincerdire, oni ne devis viziti kuracejon, kiam oni partoprenis la militon de rozoj. Li premis la Grandan mumrikon firme en la mano kaj iris al la pordo.

"Hola, Nicke", li diris. "Mi revenos alitage."

Kaj antaŭ ol Nicke havus tempon respondi, li estis malaperinta.

"Ho vi, etulo", diris Nicke mallaŭte al si mem.

Kalle kaj Anders kaj Eva-Lotta daŭre sidis en la subtegmentejo. Bakisto Lisander ĵus estis tie kun kelkaj freŝaj bulkoj.

"Sincerdire, vi devus havi neniujn bulkojn", li grumblis, "tiom da zorgoj oni havas pro vi. Kvankam... bonvolu regaliĝi", li diris kaj frapetis Eva-Lottan sur la vangon, "iom da bulkoj vi ĉiuj tamen meritis!"

Post kiam li estis malaperinta suben en sian bakejon, ekstere aŭdiĝis batalkrio. Estis la elsendita spiono, kiu revenis. Bruante, kiel tuta armeo, li treniĝis supren laŭ la ŝtuparo.

"Jen", li diris kaj ĵetegis la Grandan mumrikon planken.

Kalle, Anders kaj Eva-Lotta gapis al li. Ili gapis al la Granda mumriko. Kaj ili gapis unu al alia. Poste ili ekridis.

"La Blanka Rozo ekhavis sekretan armilon", diris Anders. "Ni ekhavis Rasmus."

"Jes, nun la ruĝoj estas perditaj", diris Kalle.

Rasmus rigardis maltrankvile de unu al alia. Ili ja ridis ne pri li? Ĉu certas, ke li faris prave?

"Ĉu mi faris bone?" li diris angorplene.

Eva-Lotta donis al li klaketon sur la nazon.

"Jes, Rasmus", ŝi diris kaj ridis. "Vi faris tion vere bone."

# Notoj

[1] Viena pano (orig. Wienerbröd) – dolĉa bakaĵo (dana kuirarto).

[2] Hässleholm — sveda urbo, la ĉefa urbo de la komunumo Hässleholm de la gubernio Skåne.

[3] Gomokuo (orig. Luffarschack) — speco de strategia ludo, en kiu ludantoj laŭvice desegnas notojn sur kvadratita paperfolio aŭ metas ŝtonetojn sur ŝaktabulon.

[4] "Benu ilin por ripozo per lulkanto de la glav' " (orig. "Vig dem till vila med svärdets vaggsång") — citaĵo el la poemo 'Dexippos' de Abraham Viktor Rydberg (1828-1895) — sveda verkisto, poeto, ĵurnalisto kaj teologo.

[5] Krurhoko (svede Krokben) — truko, per kiu oni igas homon stumbli.

[6] [nikke]

[7] [lillŝĉoping] — 'eta urbo'. Tiu urbo ne ekzistas.

[8] [blum]

[9] "La grafo havis hundeton" (svede "Greven hade en liten hund" — sveda porinfana kanto "Grevens hund" ("Hundo de la grafo")

[10] Lineo-kloŝo (svede linnéablom, latine Linnaea borealis) – tiu planto tre oftas en Svedio. Sveda naturisto Carl von Linné elektis ĝin kiel sian simbolon, kaj ĝi havas lian nomon.

[11] Iru arbaren (orig. dra åt skogen) – la frazo signifas deziron al iu iri longen for.

[12] 'Birdo' aŭ 'fiŝo' aŭ 'meze' (svede 'fågel' eller 'fisk' eller 'mittemellan') – la frazo devenas de la sveda idiomaĵo 'Varken fågel eller fisk' – 'Nek viando, nek fiŝo'.

[13] 'Etaj ranoj, etaj ranoj' (svede 'Små grodorna, små grodorna') — kanto, kiun kutime akompanas danco. En Svedio la kanto kaj la danco plej ofte plenumiĝas dum la somermeza festo.

[14] Biena fromaĝo (orig. Herrgårdsost) — sveda malmola fromaĝo kun rondaj poroj, de klasika tipo, oni preparas ĝin el bovina lakto.

[15] "Sur nia paŝtejo kreskas mirtel'" (svede "Uti vår hage där växa blå bär") – sveda popolkanto, kies aĝon kaj originon oni ne scias. Ĝi estis unue registrita en la 1880-a jardeko. La vera titolo estas "Uti vår hage".

[15] Diabloinsulo (svede Djävulsön) – la plej malgranda el la Savinsuloj (france Îles du Salut) en la Kariba maro. Ekde la 1852 ĝis la 1946 la insulo servis kiel punlaborejo de Francio.

[17] "Ĉu vi kredas min perdita..." (svede "Tror du att jag förlorad är?") – sveda traduko de la angla kanto "Ten thousand miles" (angla teksto fare de Mary Rose Bruce, sveda teksto fare de Einar Molin), eldonita en 1952.

[18] Finna tranĉilo (orig. slidkniven) — laŭvorte 'tranĉilo kun ingo'.

[19] La vorto 'svära' en la sveda signifas kaj 'ĵuri', kaj 'sakri'. Tial Rasmus sakras.