Ruslanda Socialista Federacia Sovjeta Respubliko.
Proletarioj de ĉiuj landoj, unuiĝu.
Biografio de V.I.Lenin (Uljanov).
(Tradukis el la rusa lingvo L.Sudano).
2-a eldono.
1922 j.
Eldono de Centra Oficejo de Esperantistoj de Ligilo.
Ruslando. Moskvo, Ĉudovskoj per. N 6.

Al Atento de esperantistoj kaj esperantaj organizaĵoj ĉiulandaj!
Dezirante ekligi rilatojn kun esperantistoj de Ligilo (P.T.T. kaj R) de la tuta mondo kaj doni laŭfortan helpon al disvastigo de Esperanto, Centra Oficejo de Esperantistoj de Ligilo en Rusio, petas ĉiujn kamaradojn esperantistojn kaj esperantajn organizaĵojn pri la sendo de artikoloj, raportoj, fotografaĵoj, kroniko kaj informoj pri disvolviĝo kaj sukcesoj de Esperanto inter laboristoj de P.T.T. kaj R, laŭ la adreso de la Oficejo Ruslando. Moskvo, Ĉudovskoj per. N 6.).
Precipe estas dezirindaj informoj pri rialto de Poŝt-Telegrafaj ministerioj al Esperanto kaj ĝia faka aplikado.
Dezirante eldoni adresaron, por reciproka korespondado, ni bezonas adresojn de ĉiuj esperantaj unuiĝoj, grupoj, rondetoj, reprezentantoj, lernejoj, kursoj kaj izolaj esperantistoj de Ligilo.
Por ĉio ricevota la Centra Oficejo de Esperantistoj de Ligilo, antaŭdankas.
Kun kora kamarada saluto Prezidanto de C.O. de Esperantistoj de Ligilo. 
N.Modenov.
P.S. Ni petas kontraŭ niaj eldonaĵoj interŝanĝe de Ligilistoj kaj esperantajn ĵurnalojn. M.
La 20-an de junio 1922 j.
V.I.Lenin.
Nomo de K-do LENIN fariĝis fama absolute en ĉiuj landoj de la mondo. Iuj parolas tiun ĉi nomon kun furioza kolero, aliaj kun plej granda amo kaj konfido kaj preskaŭ ne ekzistas indiferentuloj al li.
Do tute komprenebla estas la deziro de multaj k-doj konatiĝi kun vivo kaj agado de k-do Lenin, la ĉefo de la plej granda en historio de popoloj, revolucio.
Deveno.
Vladimir Iljiĉ Uljanov (N.LENIN) naskiĝis en Simbirsk la 10-an de aprilo 1870 j. Lia patro, malriĉa burĝo, laŭ naskiĝo, estis tie direktoro de popolaj lernejoj, kaj ĉiuj instruistoj de urbaj kaj vilaĝaj lernejoj de lia distrikto, tre amis lin.
Vladimir Iljiĉ lernis bonege kaj kiam li ankoraŭ estis gimnaziano oni jam turnis atenton je liaj verkoj. Instruistoj profetadis, ke estonte li fariĝos konata verkisto.
En 1887 jaro, kiam V.I.Lenin lernis en lasta klaso de gimnazio, en Peterburgo, lia pliaĝa frato Aleksandr Iljiĉ Uljanov pro atenco mortigi caron Aleksandro III, estis pendigita. Tiu ĉi ekzekuto faris fortan impreson je V.I. kaj je ĉiuj familianoj kaj ĝi fariĝis kvazaŭ sanga bapto lia por revolucia laboro.
Studentaj jaroj.
Fininte kurson de gimnazio V.I. eniĝis juran fakultaton de Kazanja universitato. Ĉefurbaj universitatoj por li, kiel por frato de ekzekutita teroristo, estis fermitaj. Sed studento V.I. estis ne longatempe. Post monato li estis forigita el universitato pro partoprenado en studenta revolucia movado, kaj nur post kvar jaroj li ricevis eblecon ekzameniĝi. Tiuj ĉi kvar jaroj ne estis perditaj por V.I. senutile. Posedante grandan senlacecon kaj fortan volon, li multe kaj insiste laboradis por sia memklerigo, preparante sin por tia revolucia laboro, kiu fariĝis la celo de lia tuta vivo. Kaj en tiu ĉi tempo li unue provadis komunikiĝi kun revolucia junularo tiutempa.
Revolucia laboro.
Baldaŭ, post fino de la universitata kurso, V.I. transveturis Peterburgon kaj de tiam dediĉis sin al revolucia laboro. En Peterburgo organiziĝis “Ligo por batalo  pro liberigo laboristara”, kiu gvidis laboristan movadon, tiam nur komenciĝantan. Ligo agitadis kaj propagandis. Ĝiaj membroj baldaŭ estis arestitaj kaj post pli, ol dumjara malliberigo – ili estis forsenditaj Siberion. V.I. estis en ekzilejo tri jarojn kaj tie verkis kelkajn verkojn pri ekonomiaj problemoj. Plej granda el ili estas libro “Evolucio de kapitalismo en Rusio” kaj kelke da neleĝaj broŝuroj.
Eksterlanda laboro de “ISKRA”
Post reveno el ekzilo V.I. forveturas eksterlanden, kie kune kun Martov, Potresov, kaj membroj de grupo “Liberigo de laboro”, fondas en 1900 j. gazeton “ISKRA”. La celado de “Iskra” estas pretigi idean unuiĝon inter revolucia social-demokratio kaj gvidi bataladon de laboristaro kaj ĝia partio. Kaj “Iskra” tute plenumis tiun ĉi laboron. Ne unu gazeto ludis tian grandegan rolon en nia revolucia batalado, kiel, “Iskra”, kiun sekrete enveturigis Rusion kaj disvastigis inter laboristoj. Kaj “ĝis truoj” (plena uzo) oni legadis maldiketan folieton de amata presaĵo. De tiu tempo direktanta centro de partia laboro estis eksterlando. Tie estis eldonata neleĝa literaturo, tie estis kunvokataj partiaj kongresoj, konferencoj kaj konsiladoj. De tie venadis ĉiuj partiaj ordonoj. V.I. estis ĉiam en centro de tiu laboro. La tuta vivo, ĉiuj pensoj liaj apartenis al partio kaj al revolucia laboro. Homoj bone konantaj lin, ĉiam miris, kiel malmulte li atentis siajn personajn bezonojn, kun kia obstino kaj ne ŝancelebla energio li laboradas.
Unua revolucio.
En 1905 j. V.I. por maldaŭra tempo reveturas Rusion, sed loĝi, leĝe permesite, en Peterburgo li sukcesis nur unu tagon kaj poste estis devigata sin kaŝi antaŭe en Peterburgo, poste en Finnlando. Venkinta kontr-revolucio devigas lin denove forveturi eksterlanden, sed je tiu ĉi fojo li apenaŭ sukcesis trompi atentemon de caraj spionoj kaj ne estis arestita.
Denove eksterlande.
Kaj denove komenciĝas daŭraj jaroj de eksterlandaj vagadoj, mankoj, nervaj turmentoj en terura atmosfero de vivo de emigranto, kiu estas deŝirita de popolo. Kaj spite tio insista sindona laboro je nomo de grandega afero: liberigo de laboristoj.
V.I. verkis tre multe da broŝuroj, artikoloj en diversaj leĝaj kaj neleĝaj gazetoj kaj ĵurnaloj. Plimulte el ili aperis en mondon sen subskribo aŭ kun diversaj elpensitaj nomoj: Tulin, V.Iljin k.t.p. tio ĉi ja estis tempo de kruelaj persekutoj kontraŭ revolucia gazetaro, kaj sola nomo de fama revoluciulo povis kondamnigi artikolon kaj gazeton al rigoraj punoj kaj malpermesoj.
Tiamaj partiaj laboristoj konis V.I. pli per nomo “Lenin” kaj tiu ĉi pseŭdonomo tiel jam restis por li.
En 1912 j. V.I. transveturis Krakovon, por esti pli proksime al Rusio kaj havi eblecon kunlabori en ekaperinta tiam gazeto “Pravda”.
Opinioj de Lenin.
Laŭ siaj opinioj V.I. estis ĉiam malkonsentema “marksisto”, ortodoksulo, insiste batalinta kontraŭ ĉiuj deflankiĝoj de revolucia marksismo, kontraŭ ĉiuj ŝanceloj al konsentemo kun burĝaro. Liaj malkonsentemaj batalaj “neplimalgrandigeblaj devizoj” estis pravigitaj de vivo mem kaj arigis plimultajn rondojn de laboristoj. Tiuj devizoj venkis ankaŭ dum revolucio de 1917 j.
Fine en Rusio.
Post unua sciigo pri venko de peterburga laboristaro V.I. nereteneble komencis celi Rusion por pli partopreni disvolviĝantajn okazintaĵojn por havi eblecon gvidi ilin.
Kaj unuan tagon de lia alveno dum parolado farita de V.I. en solena kunsido de Peterburga komitato de partio de bolŝevikoj oni eksentis, ke alvenis vera ĉefo de laboristoj, -- ĉefo, kiu ne fordonos armilon, ne kontentiĝos de paliativoj, kiu ne ŝanceleble paŝos al plena venko de laboristoj. Novajn larĝegajn taskojn malfermis al ĉeestantoj tiu ĉi parolado, en kiu je la unua fojo estis donita devizo “tuta potenco al sovjetoj”.
Malamikoj de Lenin.
Furioza blekado kaj siblado komenciĝis en vicoj de burĝaro kaj oportunistoj, kiuj estis tiam plimulto. Oportunistoj (menŝevikoj) kaj eS.-eRoj penis tiam konvinki popolon, ke nenio serioza estas en rezonadoj de Lenin, ke revolucio ne povas ebligi venki la burĝaron. Unuvorte, ke alvenis nenio komprenanta en homa vivo kaj liaj vortoj pri potenco de Sovjetoj estas “deliro de frenezulo”.
Nun la vivo montris, kiu estis prava? Burĝaj gazetoj malerare sentis, ke li estas ilia plej nepacigebla, plej obstina malamiko. Kiel turnoblovado ĉirkaŭvolvis Lenin-on la plej senhonta, plej senĝena kalumnio. Alian armilon ili ne havis. Kulpigo pri korupto pri subaĉeto de germanoj kaj t.p. Kio nur ne estis elpensita, kiajn elversaĵojn oni ne verŝis sur kapon de V.I.! Kaj tion ĉi faris samaj kiuj nun revas pri helpo de germanoj kontraŭ revolucio.
Leganto memoras, kiel tiamaj regantoj, menŝevikoj kaj eS-eRoj laŭ postulo de burĝaro komencis kapti kaj malliberigi ĉiujn gravajn ĉefojn de laboristaro, bolŝevikojn: Trockij, Lunaĉarskij, Kamenev, Raskolnikov kaj multajn aliajn. Ankaŭ estis ordonite aresti malamatan de burĝaro k-don Lenin.
Sed Peterburgaj progresemaj laboristoj prenis sur sin gardi sian ĉefon, kaj kapti Lenin-on s-ro Kerenskij ne povis, spite de ĉiuj penoj de lia spionaro. Sed Lenin estis tie ĉi apude, kaj ĉiu paŝo de revolucia proletariaro estis priparolita kune kun li.
Eksplodo de oktobra revolucio forigis potencon de burĝaro kaj ĝiaj “kunmanĝantoj”. Potencon ricevis proletariaro kaj ĝia fidela ligano – vilaĝa malriĉularo. Kaj tiam oni komencis paroli pri nomaro de laborista-vilaĝana regantaro, tiam unua jam nomo, vokinta unuaniman konfidon, estis nomo de provita, neŝancelebla batalanto Vladimir Iljiĉ Uljanov-Lenin. La vivo mem pravigis ĝustecon de liaj opinioj. Iam persekutata, sin kaŝanta en ekzilo revoluciulo V.I. nun estas starigita de vivo sur plej honoran lokon de ĉefo de laborista-vilaĝana regantaro dum senekzemple malfacilaj kondiĉoj.
Tio estis sorto de tiu ĉi homo. Li ĉiam obstine iris al elektita celo, neatentanta tion kion pri li parolas malamikoj. Al li estis sufiĉa konscio, ke li estas prava.
Malamikojn li havis tre multe. Sed tiel profunde, kiel lin malamis burĝaro, tiel lin ŝatas kaj amas laboristoj kaj vilaĝanoj, tuta tiu malriĉularo, je nomo de kies liberigo de premo de kapitalo li fordonadis ĉiujn siajn fortojn.

“La konservativa opinio obstine pruvas, ke Esperanto estas utopia provo, sed la viva laŭleĝe disvolviĝanta efektivo nerapidante, ĉiam pli insiste malaprobas la konsiderojn de konservatuloj”.
Maksim Gorkij.
Internacionalo
(Laŭ la rusa teksto kaj ritmo).

Leviĝu de malben’ stampita,
Sur tuta ter’, malsata sklav’!
Prudent’ bolegas indignita,
En mortbatal’ batsvingas glav’!

Perfortan mondon ni detruos
Ĝis fundament’! Ekbrilos sun’!
Ni novan mondon nun konstruos:
Antaŭe nul’ – ni estros nun!

Venis lasta, decida
Venkbatal’—baldaŭ fin’
Internacionalo
Renaskiĝigos nin!

Por ni alportos liberiĝon,
Ho, nek hero’, nek reĝ’, nek Di’:
De la homaro renaskiĝon,
Per propra man’ atingos ni!

Do for katen’ sub mano lerta!
Al ni revenu nia hav’
Blovflamu forn’! Ni forĝu sperte,
Dum ruĝas fer’! Proksime sav’!

Bruas lasta, decida
Bataleg’—baldaŭ fin’! ktp.

Nur laboristoj de l’ tuttero
La armeego de l’ labor’,
Terregi rajtas plenlibere,--
Sed parazitoj mortu for!

Kaj se sonegas tondro puna
Por hombuĉanta hundoar’,
Por ni majeste brilos suno,
Inspiros nin por laborfar’!

Bruegadas venkonte
Bataleg’—baldaŭ fin’ k.t.p.

Rofo.